Friday, July 23, 2010

Αγάπη είναι...

...σα να ξεκινάς ένα πρωί, πολύ νωρίς, να διασχίσεις ένα δάσος...Διαλέγεις έναν δρόμο που ανοίγεται μπροστά σου, ανάμεσα στα δέντρα, και μοιάζει σαν κάπου να οδηγεί...Ο ήλιος πάνωθέ σου σου δείχνει την πορεία που πρέπει να ακολουθήσεις...
Η μέρα προχωρά, το έδαφος κάτω από τα πόδια σου αλλάζει: χάνει την μαλακή χορτάρινη επιφάνειά του, γεμίζει πευκοβελόνες, οι κορμοί πρασινίζουν από την υγρασία, σαν κάποιο χέρι να τους έχει βάψει επίτηδες, όχι όλους, μα σκόρπια -δεξιά κι αριστερά σου-, τους βλέπεις όπως τους προσπερνάς...
Ο ήλιος ανεβαίνει ψηλά, περνά η ώρα...Οι κορμοί στέκουν αγέρωχοι, επιτρέποντας στις ακτίνες του φωτός να ανοίξουν για τα μάτια σου νέα περάσματα, που ίσως δεν οδηγούν πουθενά...
Σαν τείχος, κρατάνε τώρα τον ήλιο μακριά σου, πέρα από τα όριά τους, μακριά από τον δρόμο στον οποίο εξακολουθείς να προχωρείς...Άραγε, αντέχεις στον πειρασμό να μην ξεστρατίσεις;
ΟΙ κορυφές των δέντρων αγίζουν η μία την άλλη, καθώς ο άνεμος τις σαρώνει...Ψηλές , πανύψηλες για τα μέτρα τα ανθρώπινα, μα έχουν ένα κοινό στοιχείο αυτές οι ρίζες και ο άνθρωπος, το πείσμα...
Σαν τύμβος φυτρωμένος, αυτό το μικρό ύψωμα κοντά στον δρόμο, ίχνος ζωής τριγύρω, δεν υπάρχει...Σιωπηλό στέκει το δάσος εδώ, το παχύ στρώμα των ξερών πευκοβελόνων απορροφά κάθε θόρυβο...
Το τέλμα είναι πάντα ένας κίνδυνος...Βαθύ και σκοτεινό, με πράσινα άλγη που υποδεικνύουν τη στασιμότητα...Παράξενα αισθήματα ευδοκιμούν εδώ, η συνήθεια, η επανάληψη, η ρουτίνα...Μα αρκούν μερικές ακτίνες φωτός, για να φωτίσουν και να διαλύσουν τις σκιές του, και να φέρουν το πάθος στην επιφάνεια...
Ένας αντικατοπτρισμός του φωτός, σε μία καθαρή λιμνούλα στα ριζά των δέντρων, σε κάνει να νομίζεις πώς έφτασες στον προορισμό σου: μα είναι μόνον μια φευγαλέα εντύπωση, ο δρόμος μακραίνει κι άλλο...
Κι εκεί στο βάθος, αχνοφαίνεται η έξοδος: Τα δέντρα μοιάζουν να τελειώνουν, μπροστά το άπλετο καθαρό φως, ένας άλλος κόσμος, λαμπερός, γεμάτος ελπίδα και υπόσχεση...
Ο φλοίσβος του πάθους, μια θάλασσα αλμυρών δακρύων που πια περιμένει να την πλεύσεις, να ανακαλύψεις τα νησιά της, να εξερευνήσεις τους βυθούς της, να κατανικήσεις τις θύελλές της και να δέσεις στο απάγκιο λιμάνι της...

(Οι φωτό τραβήχτηκαν στο δασάκι ανάμεσα στο North Brighton και το Kaiapoi...Παρά το τσουχτερό κρύο, η μέρα ήταν λαμπερή σαν άνοιξη...

Την χελώνα "Μάνα Κουράγιο" δεν σας την έχω δείξει φέτος, έτσι δεν είναι; Τις φωτό μου τις έστειλε με μέηλ η φίλη Δέσποινα από τον ΣΒΑΖΠ, για να μην ανησυχώ: Έχει ακόμα δρόμο μπροστά της μέχρι την πλήρη αποκατάσταση, αλλά είναι η δεύτερη χρονιά που πέρασε τον χειμώνα χωρίς πρόβλημα, η πληγή είναι επουλωμένη πλήρως και το καύκαλο αναφύεται και σκληραίνει, όσο περνάει ο καιρός, και μέχρι να καλύψει πλήρως το κενό...
3 χρόνια ακόμα, και θα είναι πάλι μια χαρά, όπως ήταν πριν το τροχαίο :)

45 comments:

Hfaistiwnas said...

Αυτό το τέρμα φοβόμαστε, σκοτεινό και απόμακρο! Μακάρι να βρίσκαμε πάντα εξόδους!

Αν δεν ήσαστε εσείς να την φροντίσετε δεν θα ήταν τώρα καλά! !!!!

Ευρύνοος said...

Αυτό το δάσος, μαγικό!

έχετε χειμώνα τώρα εσείς ε;
ζηλεύω..

εδώ λιώνουμε στην ζέστη..
που θα πάει θα έρθει κι εδώ το φθινόπωρο τουλάχιστον να δροσίσει..

μέχρι τότε θα απολαμβάνουμε τις φωτογραφίες σου εμείς οι χειμερινοί τύποι..

καλησπέρα :)

Λασπολογος said...

τη θυμάμαι την χελωνίτσα...

αγάπη είναι να με ακούς χωρίς να γκρινιάζεις...

kostaslogh said...

σου μιλάει η φύση με λέξεις του έρωτα,επειδή ξέρεις τη γλώσσα!
στείλε λίγο κρύο κατά δώ πλήζ ,καήκαμε!!
Φιλιάααααααααααα!

Ηλέκτρα said...

Πολύ όμορφες οι φωτογραφίες σου Artanis!

Η χελώνα (αν δε κάνω λάθος)... είναι η Testudo marginata. Tην έχω συναντήσει κι εγώ πολλές φορές εδώ στη Λέσβο. Στο νοσοκομείο αγρίων ζώων αυτή την εποχή έχουμε πολλά μωρά αυτής της ράτσας.

Είναι πανέμορφη! :-)

Ηλέκτρα said...

...πανέμορφη (η χελώνα), κι ας είναι τραυματισμένη...

Artanis said...

@Hfaistiwnaκι μου, η πρώτη χελώνα αστροναύτης είναι καλά, κρατά γερά και με περιμένει στο κτήμα της φίλης μου, να γυρίσω!
Νομίζω καναδυο φωτό τις έχεις δει, από το ποστ αυτό!
Σε φιλώ, καλό Σ/Κ να έχεις...

Και λοιπόν;E allora? said...

αχ δε μπορω να βλέπω τραυματισμένα ζώ....μπράβο που τα προσέχετε,λιγοι άνθρωποι ασχολούνται

φιλιά

Artanis said...

@Ευρύνοέ μου, έχουμε κρύο, βροχή, πάχνη και θερμοκρασίες κάτω από το μηδέν (νωρίς το πρωί)...
Στο επόμενο (μάλλον) θα έχω μανιτάρια της ΝΖ...Ψάχνω τώρα να βρω τα ονόματα κλπ...Εσένα σ' αρέσουν τα άγρια μανιτάρια και τα ξέρεις, έτσι δεν είναι; Έχε το νού σου να μου γράψεις καμιά πληροφορία, για κανένα κοινό είδος...
Σε φιλώ...

Thalassenia said...

Τρυφερή και ευαίσθητη Artanis!!!
Χαίρομαι που σε γνώρισα.

Φιλιά θαλασσένια.

Artanis said...

@Λασπολόγε μου, αγάπη είναι να μην ρωτάς αν σ'αγαπάει, επειδή το ξέρεις έτσι κι αλλιώς...
Όσο για την χελώνα, εεεεεεεε;;;
Έκανα καλή δουλειά!!!

Artanis said...

@kostaslogh μου, εγώ θέλω ζέστη, εσύ θες κρύο, όλα τα εύκολα ζητάμε!
Η φύση έχει απάντηση για όλα, ακόμα και για τον έρωτα!
Σε φιλώ, καλά να περνάς....

Artanis said...

@Ηλέκτρα μου, καλωσόρισες στο μπλογκ και ευχαριστώ για το σχόλιο...
Η χελώνα είναι Testudo graeca, θηλυκή και την λένε "Μάνα κουράγιο"...
Μας την φέρανε στο σταθμό προστασίας (που δεν υφίσταται πια) βαριά τραυματισμένη, και μπορείς να δεις την ιστορία της στο:
http://artanis71.blogspot.com/2008/04/blog-post_23.html
και
http://artanis71.blogspot.com/2008/11/blog-post_11.html
Καλά να περνάς, καλό Σ/Κ να έχεις...

epikuros said...

Αρτάνις μου, καιρό έχω να σου πω ένα γέιά.
Πανέμορφη ανάρτηση.
Ιδανική για την σημερινή εκπομπή.
Έχω την άδειά σου να την συμπεριλάβω;
Την αγάπη μου.

Anonymous said...

Πολύ γλυκιά και τρυφερή ανάρτηση
Φιλιά πολλά γλυκιά μου
D.Angel

τo τέρας της «αμάθειας» said...

Ακολουθώντας τις διαδρομές σου, ένοιωσα να ξαναβρίσκω την ηρεμία που εδώ και αρκετό καιρό αναζητώ...

Να 'σαι καλά Artanis καλή μου, να μας δείχνεις την ομορφιά του κόσμου!

Artanis said...

Καλή μου @Και λοιπόν;E allora, ούτε κι εγώ μπορώ να βλέπω τραυματισμένα ζωα, γι αυτό και έγινα μέλος στον Σταθμό Προστασίας...
Ευτυχώς το κορίτσι μου πάει καλά και θα πάει ακόμα καλύτερα...Και θα με περιμένει να γυρίσω για να την απελευθερώσω η ίδια, στο φυσικό της περιβάλλον...

Artanis said...

Ευχαριστώ πολύ @Thalassenia μου, κι εγώ χαίρομαι που e-γνωριστήκαμε!!!
Σε φιλώ, καλή Κυριακή να έχεις...

Artanis said...

@Επίκουρέ μου, ελπίζω να την έκανες την εκπομπή και να είχε επιτυχία...Συγγνώμη που δεν απάντησα στο σχόλιο νωρίτερα, αλλά με τις 9 ώρες που έχουμε διαφορά, μόλις τώρα άνοιξα τον έλεγχο των σχολίων και το είδα...
Ευχαριστώ πολύ για τη σκέψη και την πρόταση...

Artanis said...

@D.Angel μου, με τον χειμώνα έξω να μας δείχνει τα δόντια του, μόνον ο ρομαντισμός και το όνειρο μας κρατάει..., και τα καλά νέα, όπως αυτό της χελώνας...
Ελπίζω να περνάς όμορφα,καλή Κυριακή να έχεις...

Artanis said...

@Αμάλθειά μου, σ' ευχαριστώ πολύ, με κολακεύεις...
Να είσαι καλά κι εσύ, πολλές καλημέρες και φιλιά από την βροχερή και παγωμένη ΝΖ...

ΜΑΓΟΣ! said...

Ένα φεγγάρι λησμονιάς
Χαρούμενο αλήτης
Να διώχνει πάντα μακρια
Τα σύννεφα της λύπης…

Καλή εβδομάδα!

mahler76 said...

πολύ χαίρομαι για την χελωνίτσα που πάει καλά. Καλό απόγευμα Artanis μου.

Μικρές ανάσες said...

Μια γρήγορη βόλτα για καλό καλοκαίρι και πολλές βουτιές!!!

Artanis said...

@Μάγε μου, σ' ευχαριστώ...Κι έχουμε πανσέληνο απόψε...
Καλή βδομάδα νά χεις...

Artanis said...

@Μάλερ μου, κι εγώ!!!
Καλή βδομάδα νά 'χουμε, σε φιλώ...

Artanis said...

Φίλη @Μικρές ανάσες, εσείς έχετε καλοκαίρι, κι εμείς χειμώνα...
(Αλλά θα πάρω εκδίκηση σε 6 μήνες :)

Benikos place said...

Πανέμορφη ανάρτηση, εντυπωσιακη η χελωνίτσα.Τα διδυμακια...μεγαλωνουν, δυναμωνουν και μας βγάζουν το λαδάκι μας...χαλάλι τους.πολλα φιλια από όλους μας.

Μικρές ανάσες said...

Δυστυχώς για εμένα, την παίρνεις τώρα την εκδίκησή σου... δε μου αρέσει το καλοκαίρι...

Φιλιά!!!

KitsosMitsos said...

Τι μας κάνεις, ξέρεις; Αχ αχ αχ!

Leviathan said...

iperoxes kai pl\ali oi fotos. iperoxo kai to keimeno!!! kali evdomada ! filaiaaa! :)

kariatida62 said...

Με ωραίο κείμενο συνοδεύεις το δάσος σου!
Είσαι μια μικρή κοκκινοσκουφίτσα που στο καλάθι της κρατά όμορφες σκέψεις!

Radio Marconi said...

Ωωωωω, τι δέντρα είναι αυτά ...εφιαλτικά!!!! Θρίλερ το έκανες!!
Η φωτό με τον γλάρο πολύ όμορφη, δοκίμασε να κόψεις το κύμα και να φαίνεται μόνο η ηρεμία του μπλε :)

Πολλές καλημέρες!!!

Artanis said...

Φίλε @Beniko, η πρώτη χρονιά ειδικά, είναι πολύ δύσκολη...Θα ηρεμήσουν όμως αργότερα...
Προσπαθήστε να κοιμάστε οσο το δυνατόν περισσότερο, και υπομονή...

Artanis said...

Φίλη @Μικρές ανάσες, κι εμένα δεν μ'αρέσει τόσο το καλοκαίρι, όσο η άνοιξη και το φθινόπωρο, αλλά εδώ όλες οι εποχές είναι αχταρμάς...
Τί να γίνει όμως :)

Artanis said...

@Κιτσομήτσε μου, τί έπαθες;;;

Artanis said...

@Leviathan μου, σ' ευχαριστώ...
Καλημέρες...

Artanis said...

@kariatida62 μου, πέρασα και είδα τις δικές σου βόλτες, ήταν πανέμορφα...
(Και ζήλεψα...)
Κοκκινοσκουφίτσα;;;
Χαχαχαχα
(στο επόμενο, έχω μανιτάρια...)

Artanis said...

@Marconi μου, χωρίς το κύμα δεν θα λέει τίποτα η φωτό, τουλάχιστον έτσι, δείχνει κάποια κίνηση...
Γιατί σου φαίνονται εφιαλτικά τα δέντρα;
(Εμένα μου άρεσαν...)

Αγγελικη Ν said...

Έχω διαβάσει και έχω σκεφτεί αυτά που γράφεις αρκετές φορές! Με βοηθάς... Φιλιά από S.A.

Άιναφετς said...

Τώρα διάβασα αυτό το κείμενο Artanis, αφού είδα τα μανιτάρια είπα ας δω τι είχε βάλει πριν φύγω για Αγγλία...αυτό το κορίτσι από τα κρύα!
Χωρίς να γίνομαι υπερβολική με άγγιξε βαθιά, ναι η Ζωή μας έτσι είναι μια βόλτα σ' ένα πανέμορφο δάσος...πότε σκοτεινό, πότε φωτεινό, με ανοίγματα καρδιάς και με κλεισίματα. Και τα ξεστρατίσματα απαραίτητα γιατί μας διδάσκουν...δεν ξέρω αν πολλοί το κατάλαβαν αλλά προσωπικά είναι ότι ωραιότερο έχω διαβάσει τελευταία!
ΑΦ! και καλή σου μέρα! :)

cinderella said...

δεν μπορούσα να λείπω από αυτό το πόστ!! Ακριβώς αυτό είναι αγάπη...και ενα χέρι να σε κρατά γερά στα δύσκολα και στα εύκολα!

Έυχομαι η χελώνα να αναρρώσει σύντομα! Ματωσε η καρδιά μου με το σπασμένο σπίτι της!

φιλιά σε όλους σας!

Artanis said...

@Αγγελικη Ν μου, ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο...Σου έχω θέμα, την 1/8...
Καλημέρα από ΝΖ...

Artanis said...

@Άιναφετς μου σ' ευχαριστώ, με κάνεις και κοκκινίζω...
καλημέρα από την παγωμένη ΝΖ, -3 έχουμε τώρα....

Artanis said...

@cinderella μου, η μάνα κουράγιο θέλει σίγουρα άλλα 3 χρόνια ακόμα, και βλέπουμε...Με την βλάβη που είχε, και πάλι καλά να λέμε, αν μάλιστα δεν την μάζευε ο άνθρωπος που μας την έφερε, αμέσως, θα ήταν ξεγραμμένη...
Η βόλτα στο δάσος, ήταν φανταστική: Μας πήρε 4 ώρες να το γυρίσουμε όλο, αλλά άξιζε...10 φωτό από τις 300, διάλεξα για το ποστ...