Μίρλαααααααααααα...

Λοιπόν ξέρω ότι έχω αφήσει πίσω το μπλογκ, και μάλλον από ‘δω και πέρα θα ποστάρω πιο σπάνια…Ο λόγος είναι ότι είμαι στην αναζήτηση της 4ης δουλειάς μου (όχι 4ης στη σειρά, αλλά 4ης ταυτόχρονα), μιας και όπως πάνε τα πράγματα στα οικονομικά, σίγουρα θα χρειαστεί σύντομα να ξεκινήσω να δουλεύω κι άλλες ώρες κάνοντας κάτι άλλο, ξέρετε από αυτές τις δουλειές που λέγονται «του ποδαριού», μιας και δεν υπάρχει κάτι της προκοπής, διαθέσιμο… Θα αναρωτιέστε ίσως, πόσες ώρες δουλεύω…
Χαχα, πάω στοίχημα δεν θα έχετε ακούσει ποτέ ότι υπάρχουν δουλειές στις οποίες δουλεύεις μόνο μία ώρα την εβδομάδα (στη μία από τις δουλειές μου, δουλεύω μόνον 3 ώρες- κάθε Παρασκευή), ε λοιπόν, στη ΝΖ υπάρχουν και τέτοιες δουλειές…Με το που λες «καλημέρα/τι κάνετε», έρχεται η ώρα που τους χαιρετάς κιόλας, «γεια σας/τα λέμε την άλλη βδομάδα», ή κάπως έτσι, και βεβαίως οι αποδοχές είναι μηδαμινές –άσχετο βέβαια, μιας και παρόλα αυτά, ακόμα κι αυτό, θεωρείται  «εργασία»…(Οπότε κάτι στατιστικά της ΝΖ που δείχνουν ανεργία γύρω στο 7%, καταλαβαίνετε πόσο αξιόπιστα είναι…)

Μετά βέβαια που σου έρχεται το ρεύμα μηνιαίως στα 300-τόσα δολλάρια, ή το ίντερνετ/τηλέφωνο άλλα 200$ (για την κλεφτρο-Telstra που δεν ξέρει τί είναι το unlimited), χώρια τα ενοίκια που εδώ πάνε με την βδομάδα και όχι με το μήνα, έναν ντουβρουτζά τον παθαίνεις όπως και νά 'χει , (να φανταστείτε αν χρειαστείτε κάτι έκτακτο, πχ οδοντογιατρό, το σφράγισμα πάει 270$, αν μάλιστα επιβάλλεται απονεύρωση, ζήτω που κάηκες)!
Τεσπά, δεν θέλω να μιρλιάζω, αλλά συν όλα τα άλλα, μας έχει ταράξει και ο καιρός, είναι και η τρελή βαρεμάρα στη μέση, οι σχολικές διακοπές του 3ου τριμήνου (που ευτυχώς τελειώνουν οσονούπω), η γκρίνια των παιδιών («εγώ στην Ελλάδα θα έκανα εκείνο», «εγώ στην Ελλάδα θα έκανα το άλλο», «στην Ελλάδα έχουν καλό καιρό», «θα ήμουνα όλη τη μέρα έξω με τους φίλους μου», «μισώ τη ΝΖ», «βαριέμαι» κλπ, κλπ), και διάφορα άλλα τέτοια, και τα νεύρα είναι ελαφρώς τσατάλια…

Εντωμεταξύ στη δουλειά μου αυτή, της Παρασκευής, η άλλη υπάλληλος, θέλει να πάει Αυστραλία –κι αυτή!- μόνον που έχει ήδη 2 καταδίκες για οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ και πάει και για 3η, (τί μανία κι αυτή να γίνονται λιάρδα με την πρώτη ευκαιρία, τις προάλλες μας σταμάτησαν Τεταρτιάτικο, 12.30 το πρωί για αλκοτέστ, είχαν μπλόκο οι αστυνομικοί και στα 2 ρεύματα της Onepu rd, και τραβούσαν οδηγούς και αυτοκίνητα στην άκρη…)
 Τεσπά, πολύ αμφιβάλλω να καταφέρει να φύγει, λες και δεν τους φτάνουν τους Αυστραλούς οι δικοί τους εγκληματίες, έχουν αρχίσει να στέλνουν σούμπιτους πίσω στη ΝΖ, τους δικούς της…Οπότε, μάλλον δεν θα «φάω» τη δουλειά της συναδέλφου, οπότε πρέπει να βρω μια καινούρια…
(Αλήθεια, μήπως ακούσατε οτι στα McDonalds στην Αυστραλία, έχουν βάλει ένα σύστημα που ψεκάζει με χημικό τους επίδοξους ληστές,ώστε να τους εντοπίζει η αστυνομία ευκολότερα; To νέο είναι σχετικά παλιό, αλλά εμείς το είδαμε στις ειδήσεις την προηγούμενη βδομάδα...Μα καλά, πόσες ληστείες έχουν εκεί πέρα πια; Και μάλιστα στα McDonalds;;;)

Τελικά δεν την γλυτώνετε τη μίρλα, απ’ ότι φαίνεται…Ε και μιας και ξεκίνησα…

Σκάνδαλα λοιπόν, πολλά σκάνδαλα…Χαμός γίνεται, δεν ξέρεις από πού σου έρχεται…Όλο ακούς για τη μονάδα επεξεργασίας αλουμινίου "Tiwai" που οι Αυστραλοί ιδιοκτήτες της εκβιάζουν τη Meridian και μέσω αυτής, πιέζουν την κυβέρνηση να τους πουλήσει φθηνότερο ρεύμα, διαφορετικά θα κάνουν απολύσεις, ή για τον Key και την ανάμειξή του στην δίωξη της Dotcom (εταιρεία internet downloads, δεν είναι τυχαίο που η ΝΖ υπόγραψε πρώτη την ACTA), ο οποίος Key πήγε στο Χόλιγουντ να παρακαλέσει τους «μεγάλους» σκηνοθέτες/κινηματογραφικά στούντιο να κάνουν τις παραγωγές τους στη ΝΖ...
Μέχρι και νόμο για τα εργασιακά δικαιώματα των ηθοποιών μαγείρεψαν, με σκοπό να τονώσουν τον τουρισμό μέσω των ταινιών που γυρίζουν εδώ (με την τωρινή ισοτιμία ΝΖ$/US$/AU$/Ευρώ, αποχαιρέτα τον, τον τουρισμό που χάνεις), αφού πήραν χαμπάρι ότι η μοναδική επιχειρηματική δραστηριότητα που ωφελεί το σύνολο του πληθυσμού, (και όχι μόνον το 3%, όπως είναι οι φαρμαραίοι), είναι ο τουρισμός...

Αλλά το ΝΖ$ έχει ανέβει τόσο πολύ, που έχουν αρχίσει και κλείνουν εταιρίες ξένων συμφερόντων στη ΝΖ με αποτέλεσμα να χάνονται δουλειές, οι νεαροί ΝΖηλανδοί να «την κάνουν» κατά χιλιάδες προς Αυστραλία μεριά, και οι Ευρωπαίοι/Αμερικάνοι και Αυστραλοί τουρίστες να λιγοστεύουν, ενώ και οι ΝΖηλανδοί προτιμούν να ταξιδεύουν σε άλλες χώρες και να ξοδεύουν τα λεφτά τους (όσοι έχουν) αλλού, παρά μέσα στην –ακριβή και γι’ αυτούς- χώρα τους…
Είναι αστείο, αλλά προχθές άνοιξε η έκθεση βιβλίου της Φρανκφούρτης, και η ΝΖ είναι τιμώμενη χώρα, ξόδεψαν λοιπόν οι ΝΖηλανδοί 6 εκατομμύρια δολλάρια, για την προβολή τους…Ανέβηκε και ο English να μιλήσει και άνοιξε την ομιλία του με το εξής: «θέλουμε Γερμανούς τουρίστες» (πόσο πιο γελοίος μπορεί να γίνει άραγε, δεν παρακολουθεί τις ισοτιμίες; )

Μετά, έχουμε και το άλλο, θα βγει η πρώτη ταινία του Χόμπιτ τον άλλο μήνα, ίσα- ίσα για τα Χριστούγεννα και τις καλοκαιρινές -λέμε τώρα- διακοπές,  του νοτίου ημισφαιρίου…Για να δούμε τι καιρό θα μας κάνει και φέτος στη ΝΖ (περιμένουν πλημμύρες έμαθα, τρελόκαιρο θα έχει, όπως συνήθως, εκτός κι αν βέβαια τους κάνει κανονικό καλοκαίρι, περιμένουν το Ελ Νίνιο του χρόνου, οπότε υπάρχει ελπίδα καιλοκαιρίας και ΗΛΙΟΥ και για τη ΝΖ :)
Τεσπά, βαρέθηκα τη γκρίνια (γκρινιάζω και μιρλιάζω αβέρτα και στο ΦΒ αυτές τις μέρες) και κλείνω το ποστ εδώ…Τα σχόλια θα μείνουν ανοιχτά, αλλά έχετε το νου σας ότι η ανάρτηση μπορεί να αυτοκαταστραφεί ;)
Στο επόμενο δεν ξέρω τί θα βάλω...Την άλλη Κυριακή έχει το Diwali, και λέω να πάω φέτος να το δω...Έτσι κι αλλιώς όλο το Wellington εκεί θα είναι (τί άλλο έχουν να κάνουν, έτσι κι αλλιώς!), και το Ινδικό φαγητό μου αρέσει...3 χρόνια στο Christchurch δεν κατάφερα να πάω, ήρθαν και οι σεισμοί...
Α, και μιας και ανέφερα το Christchurch, έμαθα οτι φέρνουν ειδικευμένους Κινέζους τεχνίτες για να τοποθετούν προσόψεις κτιρίων, για τα νέα κτίρια που θα αρχίσουν να χτίζονται στην πόλη...Ρε παιδιά, πάτε καλά; Οι προσόψεις δεν σκότωσαν τόσον κόσμο στο σεισμό του Φεβρουαρίου; Τί να πω ρε γ....

ΥΓ. Γκρίνιαξα, γκρίνιαξα, τελικά έβγαλε και λίγο ήλιο σήμερα...Μήπως να γκρινιάζω συχνότερα;;;

UPDATE: Έμαθα οτι γίνανε παράπονα από πολίτες του Ουέλλιγκτον, για έναν περίεργο ήχο, το HUM, που έχει χτυπήσει και σε άλλες περιοχές του πλανήτη, και που υποτίθεται οτι ακούστηκε και εδώ! Κάθε φορά με εκπλήσσει η βλακεία ορισμένων φαντασιόπληκτων, που αντί να σκεφτούν πχ οτι σε κάθε 2η γωνία του δρόμου υπάρχει και μία κεραία κιν.τηλεφωνίας, αυτοί νομίζουν οτι τους χτύπησε το HUM...
http://theextinctionprotocol.wordpress.com/2012/10/14/mysterious-noise-surfaces-in-new-zealand-low-hum-noise-baffles-wellington-residents/

ΚΙ άλλα λινκ προς ανάγνωσηηηηηηηη:

http://www.youtube.com/watch?v=yYt5B_cvTd4&feature=related

http://www.newstalkzb.co.nz/auckland/news/nbnat/2068360633-110-chinese-approved-to-work-in-nz

http://www.nbr.co.nz/opinion/nzs-top-5-tech-disasters
http://www.stuff.co.nz/business/industries/7785498/Tiwai-smelter-workers-used-as-leverage

http://nz.news.yahoo.com/a/-/top-stories/14864981/concerns-raised-over-akl-council-wage-bill/

http://nz.news.yahoo.com/a/-/top-stories/15095639/more-questions-about-key-and-dotcom/
http://nz.news.yahoo.com/a/-/top-stories/15133968/put-up-or-shut-up-key-tells-shearer/
http://nz.news.yahoo.com/a/-/top-stories/15133972/banks-wanted-statement-withheld-labour/
http://nz.news.yahoo.com/a/-/top-stories/14850318/govt-accused-of-education-cost-cutting/

http://nz.news.yahoo.com/a/-/top-stories/15094886/call-for-short-term-rent-freeze-in-chch/

http://nz.news.yahoo.com/a/-/top-stories/15113775/south-island-snow-expected-to-move-north/

http://nz.news.yahoo.com/a/-/mp/15113439/days-needed-to-clear-milford-sound-landslide/

Read More

Ανοιχτό γράμμα*

*προς τον Δρ. και κάθε ενδιαφερόμενο

Κατά καιρούς μου «την έπεφταν» διάφοροι περίεργοι που θεωρούσαν ότι θίγονταν από το περιεχόμενο των αναρτήσεων για την ΝΖ, διαμαρτύρονταν ότι κάνω συγκρίσεις (αυτό δεν συνέβη ποτέ μέχρι σήμερα), με έβριζαν και μου ζητούσαν να ανακαλέσω ή να απολογηθώ για τις απόψεις μου ή ακόμα και τις προσωπικές μου εμπειρίες από την διαβίωση εδώ, και επειδή δεν τις αντέχω αυτές τις κατινιές, είχα αποφασίσει χαριστικά να μην ξανασχοληθώ με τα προβλήματα της ΝΖ, και να αφήσω τους κάθε λογής Ελληνοτέτοιους ή ΝΖηλανδοέτσι, να βρουν μόνοι τους λύση στα προβλήματα της «χώρας τους» (εννοείται ότι είχα μια σκασίλα να τους τα λύσω εγώ!), και πραγματικά έχω μειώσει στο ελάχιστο τα ποστ της ετικέτας «Ζωή στη ΝΖ», και ανεβάζω σχεδόν αποκλειστικά είτε φωτογραφικές αναρτήσεις, είτε συνταγές, πολιτιστικά, προσωπικά, κ.α…

 Αυτό φυσικά δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι όλοι παρακολουθούν τις νεώτερες αναρτήσεις μου, αλλά πολλές φορές βρίσκουν παλιότερα ποστ που ενδιαφέρουν περισσότερο, και που φυσικά προκαλούν τις μεγαλύτερες αντιδράσεις! Κάπως έτσι εμφανίστηκε κι αυτός ο καθόλα επώνυμος αλλά περιστασιακός-αναγνώστης, ο οποίος ζει και εργάζεται ως ψυχολόγος στη ΝΖ εδώ και 3 χρόνια, και φυσικά έχει κι αυτός τις αντιρρήσεις του σχετικά με την θεματολογία και το περιεχόμενο διαφορών ποστ, του μπλογκ… Και άνοιξα έντονη συζήτηση στα σχόλια του συγκεκριμένου ποστ (τα οποία προς το παρόν είναι κλειστά) –για ακόμα μια φορά, με ένα άτομο το οποίο δεν θέλει να ακούσει, νομίζει ότι τα ξέρει όλα, και έχει μια άκυρη θεωρία για το οτιδήποτε, είτε τον αφορά είτε όχι, και θέτω και πάλι το ερώτημα στον εαυτό μου, αν αξίζει τον κόπο να προσπαθώ να εξηγήσω στον κάθε σχετικοάσχετο, τα ζητήματα που με προβληματίζουν, και αν πρέπει να γράφω τελικά την γνώμη μου, όταν ενίοτε κάποιοι ζητούν τη συμβουλή μου για το αν αξίζει η ΝΖ για να έρθουν!

Κι ενώ εσένα μεν αγαπητέ Δρ., σου απάντησα επί μακρόν (αλλά δεν θες να καταλάβεις -και δεν πρόκειται κιόλας!), σε εσάς, αγαπητοί ανώνυμοι και επώνυμοι/ συνμπλόγκερ/ φίλοι/ γνωστοί και άγνωστοι, τακτικοί και περιστασιακοί αναγνώστες κλπ κλπ, τί απάντηση να σας δώσω; Μεγάλα παιδιά είστε, να διαβάζετε ξέρετε (ορισμένοι και στα αγγλικά), υπολογίστε τις δυνατότητες και τις αντοχές σας, κι αν θεωρείτε ότι έχετε τα προσόντα που ζητάει η ΝΖ και το αποφασίσετε, περάστε τις εξετάσεις γλώσσας, θεωρήστε τα πτυχία σας και καταθέστε τα στις αρμόδιες αρχές, κάντε τις απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις και ελάτε (ο δρόμος είναι ανοιχτός και τα σκυλιά δεμένα, που λένε), αλλά μετά να μην μου ζητάτε τα ρέστα, εγώ θα γυρίσω πίσω σε 2 χρόνια, δεν πρόκειται να κάτσω εδώ πέρα εσαεί.

Το γιατί θέλω/πρέπει να γυρίσω, το ξέρω μόνον εγώ, και δεν θα βάλω σερίφηδες στις προσωπικές μου αποφάσεις- αν και κάποιοι,  παίρνουν το θάρρος από μόνοι τους, κοτσάρουν όνομα και τίτλο στα μούτρα του καθενός "ανεπίδεκτου" και επιμένουν ότι η ΝΖ είναι η Ελλάδα του Ειρηνικού Ωκεανού, και ο παράδεισος επί γης, και δεν δέχονται αντιρρήσεις. Ευτυχώς όμως δεν είμαστε όλοι ίδιοι, ούτε έχουμε τις ίδιες εμπειρίες, και στο μάθημα της γεωγραφίας στο σχολείο, εγώ τουλάχιστον, δεν απουσίασα ποτέ!

Εντούτοις είναι γεγονός ότι αν κάποιος είναι γιατρός (οι καρδιολόγοι είναι σε πρώτη ζήτηση), μπορεί να έρθει και να εργαστεί στη ΝΖ, όμως αυτό εξηγείται από μόνο του: Η ΝΖ, υποφέρει εδώ και πολλά χρόνια από brain drain, που σημαίνει ότι οι νεαροί διπλωματούχοι της όλων των ειδικοτήτων και ειδικά στον τομέα της υγείας με τα γνωστά προβλήματα, μεταναστεύουν σε άλλες χώρες, την Αυστραλία, την Αγγλία και αλλού, οπότε έχει μεγάλες ελλείψεις ιατρικού προσωπικού…
Έτσι λοιπόν, αγαπητοί κυρίες και κύριοι, αν είσαστε γιατροί και με μεταπτυχιακές σπουδές στην Αγγλετέρρα (οπότε θα έχετε συνηθίσει το κλίμα, τον τρόπο ζωής κλπ, δεν θα χρειαστεί να περάσετε και τις δύσκολες εξετάσεις γλωσσομάθειας- απαιτείται γνώση της Αγγλικής, πανεπιστημιακού επιπέδου) πέρα από το γεγονός οτι μπορείτε θεωρητικά να εργαστείτε οπουδήποτε στον κόσμο, αλλά διαλέξατε να κανετε καριέρα στη ΝΖ όπου ο ανταγωνισμός με άλλους Δρ της ειδικότητάς σας θα είναι σαφώς μικρότερος (και πιθανώς και χαμηλότερα στάνταρ/αποδοχές από άλλες χώρες), και θα έχετε την ευκαιρία να δείτε και ασθένειες που στην Ευρώπη έχουν εξαλειφθεί από την δεκαετία του ’50 τουλάχιστον (αυτό το λένε οι ίδιοι οι ΝΖηλανδοί, αλλά βέβαια όταν το γράφω εγώ, αποτελεί λόγο προστριβής με τους γνωστούς «κουζουλούς» που αρέσκονται να με παρενοχλούν!)

Ειλικρινά σας εύχομαι να μην αρρωστήσετε ποτέ, όσο θα είστε στη ΝΖ, ή τουλάχιστον το πρόβλημά σας να αντιμετωπίζεται εύκολα και ανώδυνα, το αυτό εύχομαι και σε όσους βρίσκεστε στην Ελλάδα, αλλά και σε μένα που θέλω να γυρίσω πίσω, και θα έχω να αντιμετωπίσω ανάμεσα στα άλλα, και τις αλλαγές στην υγεία…Όμως έχω κατανόηση στα προβλήματα της χώρας μου, και γνωρίζω καλά, τους λόγους που οδήγησαν σ’ αυτήν την κατάσταση που βιώνουμε όλοι, ενώ δεν θεωρώ ότι είμαι ιδιαίτερα ευνοημένη από το γεγονός ότι τα τελευταία 3 χρόνια ζω σε χώρα του εξωτερικού, ούτε ότι η (πρόσκαιρη) μετανάστευσή μας είναι η σίγουρη αποφυγή των κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων που θα αντιμετωπίζαμε αν ήμασταν στην Ελλάδα.

Κάνετε λάθος αν νομίζετε ότι η μετανάστευση είναι η λύση «δια πάσα νόσο», ή ότι θα βγείτε αλώβητοι από την όλη διαδικασία, ή απολύτως κερδισμένοι…

Πρώτον, κανείς δεν μπορεί να σας πιστοποιήσει ότι όλα θα πάνε τέλεια, επειδή τέλειο δεν υπάρχει πουθενά και κάθε χώρα έχει τα δικά της προβλήματα τα οποία θα αναγκαστείτε αργά ή γρήγορα να αντιμετωπίσετε, ούτε και ότι η απόσταση μεταξύ Ελλάδας και της χώρας στην οποία βρίσκεστε/ ή επιθυμείτε να πάτε, θα εξασφαλίζει και τη σιγουριά: Αν εξαρτάστε στο ελάχιστο από την Ελλαδίτσα, να ξέρετε ότι θα θιγείτε με όποιον τρόπο, αυτό πχ. ισχύει για μένα.

Δεύτερον, το να πάτε στο εξωτερικό και να βρείτε μια δουλειά για να ζήσετε, δεν σημαίνει ότι μόνον εσείς αξίζετε/ δουλεύετε/ φορολογείστε/ κουράζεστε/ δικαιούστε, και δεν έχετε κανένα δικαίωμα να παραμυθιάζετε και να βρίζετε ασύστολα αυτούς που αφήσατε πίσω σας, όπως και να περιαυτολογείτε και να επιδεικνύεστε! Δεν είστε ούτε περισσότερο ικανοί από άλλους, ούτε και διαθέτετε κανένα εξαιρετικό ταλέντο που δεν μπορούσατε να το εκμεταλλευτείτε στην χώρα σας. Παραδεχτείτε ότι εξαναγκαστήκατε να μεταναστεύσετε για λόγους επιβίωσης, και αποδεχτείτε το και για όσους ψάχνονται να φύγουν επίσης, χωρίς να τους κρίνετε.

 Τρίτον, είναι κοινή πρακτική για όλους τους μετανάστες –παλιούς και νέους-, να μην εκφράζουν παράπονα και απαιτήσεις από την χώρα στην οποία κατέφυγαν, και να δέχονται τα πάντα αδιαμαρτύρητα, από τον απλό σκεπτικισμό των τρίτων προς το άτομό τους και τα αρνητικά σχόλια, ως και την υποτίμηση της προσωπικότητας τους, τον κοινωνικό αποκλεισμό ή τον ρατσισμό...
Εν καιρώ, όσοι δέχονται αυτές τις συμπεριφορές, αφομοιώνονται πλήρως και τις αναπαράγουν, ενώ συνηθίζουν να γενικεύουν το «ιδανικό» επαγγελματικό και κοινωνικό στάτους το οποίο κατάφεραν να κατακτήσουν με πολλούς κόπους -είναι αλήθεια-, αποσιωπούν τα κακώς κείμενα της νέας πατρίδας τους και απορρίπτουν οτιδήποτε έχει σχέση με την χώρα από την οποία προέρχονται, ενώ κάποιοι υιοθετούν και συγκεκριμένη συμπεριφορά προς τους παλιούς συμπατριώτες τους, ώστε να γίνονται περισσότερο αρεστοί στους ντόπιους και να διαχωρίζουν τη θέση τους από εμάς τους «ποταπούς», υπόλοιπους .

 Εδώ θέλω να διευκρινίσω ότι δεν ντρέπομαι για την εθνικότητά μου, και δεν έχω καμία εκτίμηση σε ανθρώπους που κατηγορούν και απαξιώνουν τη χώρα τους…Όσοι το κάνετε, είστε εσείς οι ίδιοι υπεύθυνοι για τις συμπεριφορές που εισπράττετε, και σας αξίζει, εμείς οι υπόλοιποι είμαστε τα θύματά σας. Διαλέξτε με ποια πλευρά θέλετε να συνταχτείτε και αφήστε τους άλλους να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερο, για τον εαυτό τους και την χώρα τους, η άχρηστη κριτική και οι άκυρες συγκρίσεις δεν εξυπηρετούν σε τίποτα.

Το χειρότερο όμως από όλα είναι η γενίκευση, ειδικά εαν κάποιοι έχουν αναγάγει τη θέση εργασίας ή τις μηνιαίες τους αποδοχές, σε μικρό προσωπικό παράδεισο, και προσπαθούν να πείσουν κι άλλους, από θέση μεγαλόψυχου πεφωτισμένου επαΐοντα, να δοκιμάσουν την ίδια «ευλογία» που έτυχαν κι εκείνοι. Τότε, δημιουργείται μια στρεβλή εικόνα που πιθανόν να απέχει πολύ από την πραγματικότητα, και δυστυχώς θα είναι πολύ αργά για κάποιους, να αλλάξουν γνώμη…

Θα ήταν πολύ καλύτερα αν όλοι αυτοί που ενδιαφέρονται να έρθουν εδώ, -αντί να εμπιστεύονται τον οποιοδήποτε τυχαίο που μπορεί να μην έχει σαφή εικόνα των αναγκών τους και των συνθηκών που πρόκειται να αντιμετωπίσουν- σαν εμένα και τον κύριο Δρ, πχ- να έπαιρναν το ρίσκο να κάνουν χρήση της 3μηνης βίζας διακοπών/δουλειάς που εκδίδει το ΝΖηλανδικό κράτος, και να ταξιδέψουν ως εδώ, για να ψάξουν μόνοι τους για εργασία και να πάρουν και μια γεύση από τη χώρα και τα συστήματά της, όπως άλλωστε κάνουν εδώ και χρόνια πολλοί Άγγλοι και Ιρλανδοί υποψήφιοι μετανάστες, και προς τους οποίους το ΝΖηλανδικό κράτος δείχνει σαφή προτίμηση, για ευνόητους λόγους.

 Όμως δεν θέλω να αποτρέψω κανέναν, είναι καλύτερα να προσπαθήσετε να βγείτε στο εξωτερικό/έρθετε στη ΝΖ, ακόμα κι αν στην πορεία αποτύχετε, παρά να μη δοκιμάσετε καθόλου…Τουλάχιστον δεν θα λέτε ότι δειλιάσατε, και θα έχετε σαφή εικόνα των δυνατοτήτων σας. Φυσικά όπως είπαμε, οι γιατροί έχουν καλύτερες πιθανότητες, προς το παρόν, επειδή δεν ξέρετε τί μπορεί να γίνει αργότερα…

Και κάτι ακόμα για να βάζουμε τα πράγματα στη θέση τους: Μπορεί να μην είμαι Δρ ψυχολογίας με τίτλους-σεντόνια, όμως αυτό το μπλογκ το διατηρώ εδώ και 4+ χρόνια και για τον Blogger είμαι επώνυμη, όπως και για πολλούς μπλογκοφίλους, που μιλάμε ακόμα και μέσω τηλεφώνου, msn, skype, FB, Google+ και τα λοιπά, και το όνομά μου έχει γραφτεί τόσο σε άλλα μπλογκ, όσο και ιστοσελίδες, ακόμα και σε ένα σοβαρό βιβλίο-μελέτη, δίπλα-δίπλα με το ψευδώνυμό μου, απλά δεν έχω το γράψει ακόμα κάτω από τις αναρτήσεις, κι αυτό όμως θα γίνει κάποια στιγμή (αν και ειλικρινά δεν έχει μεγάλη σημασία...) .
Έχω συνολικά 4 e-mails και 5 μπλογκ, εκ των οποίων 2+2 στο όνομά μου, τα άλλα με το ψευδώνυμο, για όλα όμως έχω δηλώσει τηλέφωνα και εναλλακτικά στοιχεία επικοινωνίας και έχουν διεύθυνση IP, άρα δεν είμαι όσο «ανώνυμη» θέλετε να πιστεύετε κάποιοι! Το μπλογκ είναι προσωπικό και σχεδόν πάντα αναφέρομαι σε προσωπικές μου εμπειρίες, ενώ για οποιεσδήποτε άλλες πληροφορίες, πάντα τα ποστ συνοδεύονται από σχετικά λινκ/ιστοσελίδες. Αν δεν σας αρέσει λοιπόν το περιεχόμενο του "Αρτάνις71", είστε ελεύθεροι να μην το διαβάζετε, και δεν υποχρεώνω κανέναν! Επίσης, μπορείτε να ανοίξετε ένα δικό σας μπλογκ (αν δεν βαριέστε), και να γράφετε ό,τι σας κατεβαίνει στο κεφάλι, δικό σας ζήτημα και δεν με αφορά. Όλα τα δικά μου πάντως, είναι σε χρήση και ανανεώνονται, δεν είναι ιντερνετικά pebbles…

Καλημέρα/ καλησπέρα/ καληνύχτα από Wellington ΝΖ...

Artanis71@gmail.com

Υ.Γ. Όλες οι φωτό είναι δικές μου, από ένα ταξιδι στη Southland...Λυπάμαι για την ποιότητά τους, αλλά ο καιρός στο Invercargill ήταν βροχερός και μουντός, και η αλήθεια είναι οτι το γειτονικό Bluff και το Stirling Point με ενδιέφεραν περισσοτερο...
http://artanis71.blogspot.co.nz/2010/05/invercargill-bluff.html

Read More

Αρτάνις, τρως! (2ο μέρος)

(Συνέχεια από το προηγούμενο)

Tο 2005, έχασα τον πατέρα μου, μετά από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο…Εκείνη την δύσκολη εποχή πήρα πολλά κιλά, τα οποία για διάφορους λόγους δεν κατάφερα να χάσω, παρόλ’ αυτά έχω σταθεροποιηθεί στο βάρος που έχω τώρα: Δεν είμαι λεπτή, ούτε και παχύσαρκη, κάποιοι κακοπροαίρετοι θα με έλεγαν τροφαντούλα, εγώ λέω ότι είμαι υγιής και αυτό προς το παρόν αρκεί…4-5 μήνες μετά λοιπόν, κι ενώ φορούσα ακόμα τα πρώτα ελαφρώς ανοιχτόχρωμα ρούχα μετά τα απόλυτα μαύρα, συνάντησα κατά τύχη ένα καλοκαιρινό βραδάκι στις Αλυκές, την Λίτσα, η οποία έλειπε για μια τριετία τουλάχιστον εκτός πόλης, λόγω εργασίας…Σταθήκαμε να χαιρετηθούμε και αντί για «Καλησπέρα», «Τι κάνεις», «Καιρό έχουμε να τα πούμε», κλπ κλπ…, μου λέει το εξής ανεκδιήγητο και ασυγχώρητο:«Πάχυνες!»

Αν δεν ήμουν αυτή που είμαι, μπορεί να της απαντούσα κάτι εξίσου κατινίστικο, καθώς μάλιστα γνωρίζω ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για την ζωή της (αυτά που έγραψα παραπάνω για ‘κείνη, είναι μόνον μικρό δείγμα από ΟΣΑ ξέρω), αλλά και πάλι, η κατινιά σε πρώτο πρόσωπο είναι σπάνιο φαινόμενο και πρέπει κάποιος να την εκμεταλλεύεται αμέσως, πόσο μάλλον όταν συμβαίνει ενώπιον τρίτων (ήταν μαζί με μια -«ασχημούλα» φυσικά- φίλη της)…Θυμήθηκα αυτομάτως και μια παρόμοια βλακεία της, σε μια άλλη κοπελιά, κοινή φίλη, η οποία της εστησε καυγά επί τόπου, και την αντέμειψε με την κλασική ατάκα «Γυναίκα χωρίς στήθος- παντελόνι δίχως τσέπες», που την έκανε έξαλλη, αλλά όπως αποδείχτηκε η δεσποινίς είναι αμετανόητη και δεν αποφεύγει τα ίδια λάθη...
Αντί λοιπον να της πω τίποτε άλλο, της απάντησα σε κάπως εύθυμο αλλά καυστικό ύφος, ότι είχε 3 χρόνια να με δει, και το μόνο που βρήκε να πει ήταν αυτό!  Ίσως να το κατάλαβε εκείνη τη στιγμή οτι έκανε χαζομάρα -για άλλη μια φορά- και προσπάθησε να δικαιολογηθεί, αλλά δεν ήθελα να αφήσω την όποια συζήτηση να τραβήξει σε μάκρος -στο κάτω –κάτω το βάρος μου αποτελεί δικό μου ζήτημα, και δεν αφορά κανέναν άλλο-, και της απάντησα ότι «έτσι κι αλλιώς σε ήξερα, και δεν μου αποτελεί έκπληξη», την καληνύχτισα τυπικά και έφυγα…

Έκτοτε δεν ξαναμιλήσαμε, και στον πολιτικό γάμο της αδελφής της, εκείνη μάλλον έλειπε, ή την αγνόησα- δεν θυμάμαι ακριβώς…Για μένα είναι πολύ εύκολο να κόψω σχέσεις με άτομα που μου είναι δυσάρεστα, και συνήθως δεν κάθομαι να αναλύσω τις συμπλεγματικές συμπεριφορές τους (εκτός από μια και μοναδική περίπτωση, που θα αναφέρω με λεπρτομέρειες, σε επόμενο ποστ). Και φυσικά δεν θα αναλωθώ σε προσωπικές επιθέσεις, συγκρίσεις και επίδειξη προσωπικής ευτυχίας, επειδή δεν θεωρώ ότι είναι τίμιο να το κάνω, κι ας ξέρω -ότι στην περίπτωση της Λίτσας τουλάχιστον- θα κέρδιζα αμέσως τις εντυπώσεις, όπως και τον αδιαφιλονίκητο τίτλο της «κατινάρας», που σίγουρα τότε, θα μου άξιζε!
Μέχρι τώρα μπορεί να ικανοποιείται με ένα ζευγάρι ανύπαρκτες γάμπες, βαθουλωμένα μάτια και ένα αποστεωμένο πρόσωπο χωρίς μάγουλα που κάνει την μύτη της να μακραίνει και να κρεμάει περισσότερο (είδατε πόσο εύκολα μπορεί να ξεκατινιάσει ένα "θύμα" ;) και να αναλώνεται σε εφήμερες σχέσεις με άνδρες που είναι δεσμευμένοι -και που στην ουσία την εκμεταλλεύονται και μετά την πετάνε σαν στυμμένη λεμονόκουπα, αλλά αυτό δεν είναι προσωπική ευτυχία κι επιτυχία,  και δεν μπορεί να συνεχίσει να το κάνει για πάντα...

Δυστυχώς αυτό που δεν έχει καταλάβει η  Λίτσα  και η κάθε  Λίτσα , είναι οτι τα νιάτα είναι εφήμερα, και κανείς δεν μπορεί να τα διατηρεί εσαεί...Το ανθρώπινο σώμα φθείρεται και καταρρέει από μόνο του, και οι εξαντλητικές δίαιτες στερούν τον οργανισμό από υγεία και αντοχές...Μα πάνω απ' όλα, τέτοια άτομα σαν την  Λίτσα, που η καιροσκοπική και προβληματική συμπεριφορά τους και οι ανασφάλειές τους, τα οδηγούν σταδιακά σε μια μοναχική ζωή, θα έπρεπε να έχουν την ικανότητα να αναλογιστούν τα σφάλματα στα οποία υπέπεσαν και επιτέλους να ωριμάσουν, όχι μόνον σωματικά -που είναι αναπόφευκτο- , αλλά και ψυχικά, που όπως αποδεικνύεται είναι και το πιο δύσκολο...Όταν καταφέρουν και συμβιβαστούν με την "νέα" εικόνα του εαυτού τους και τον αποδεχτούν όπως είναι, τότε θα αντιληφθούν και ποιοι είναι πραγματικά, και θα μάθουν να σέβονται τους άλλους ανθρώπους... 

Ως τότε όμως η  Λίτσα (αν ποτέ καταφέρει να φτάσει σε αυτό το σημείο και ξεπεράσει την νοοτροπία του "κελεπουριού" που έχει για τον εαυτό της), θα απομονώνεται ολοένα και περισσότερο, τόσο από την διαπίστωση οτι πολλά νεαρά πανέμορφα κορίτσια γεμίζουν τους χώρους που κάποτε μεσουρανούσε όσο και από τα παρελκόμενα της εγωκεντρικής της συμπεριφοράς, κι αυτό είναι ικανοποιητική τιμωρία...

 Όλες οι φωτό είναι από το νετ, ρίξτε μια ματιά και στα παρακάτω λινκ
http://www.youtube.com/watch?v=sfHlgGftVGY
http://www.bittenandbound.com/2010/12/30/isabelle-caro-photos-anorexia-horror-ends-her-life/
http://www.flickr.com/photos/mohdrais/6797540018/lightbox/

Read More

Αρτάνις, τρως!

(κατά το κλασικό «Σούζυ τρως!»)

Λοιπόν, μιας και τα έχω πρόσφατα (προχθές, με τα έλεγα μεσω ΦΒ μια φίλη μου, μια καταπληκτική κοπέλα, ας την πούμε Ντίνα…Ήμουν μάρτυρας στον πολιτικό γάμο της, πριν από 4 χρόνια, ο θρησκευτικός τελέστηκε πέρυσι το καλοκαίρι, ταυτόχρονα με την βάφτιση της μικρής και εγώ δυστυχώς έλειπα στη ΝΖ… Φέτος των Βαΐων λοιπόν, η Ντίνα πήγε όπως συνηθίζεται στην εκκλησία ματσάκια από βάγια και λουλούδια και μου έλεγε πώς μαζεύτηκαν για το Πάσχα όλα της τα αδέλφια στο πατρικό της, μαζί και η αδελφή της, ας την πούμε «Λίτσα», και εντελώς εμπιστευτικά, άρχισε να μου λέει για τα προσωπικά της αδελφής της, η οποία είναι μόνη της…Της απάντησα ότι δεν με ενδιαφέρει να μάθω τίποτε σχετικά με εκείνη, και της διηγήθηκα ένα περιστατικό, όπως είχε συμβεί πριν από κάμποσα χρόνια…Και καθώς στο προηγούμενο ποστ ανέφερα την περίπτωση της αδελφής της, αποφάσισα να την παρουσιάσω και σε σας :)

Καταρχήν όμως, να γράψω για την φίλη μου, (που έχει κι εκείνη προβλήματα με το βάρος της, ειδικά μετα την εγκυμοσύνη, αλλά και λόγω σωματότυπου): Την γνώρισα περίπου την ίδια εποχή που συνάντησα και τον Ίωνα, δλδ πριν από 20 χρόνια…Η Ντίνα τότε, ήταν 20 χρονών, όσο κι εγώ, και η ζωή της μέχρι τότε, ήταν περιορισμένη μέσα στους 4 τοίχους ενός σπιτιού, και η μόνη της διασκέδαση (πραγματική απόλαυση για εκείνη), ήταν τα μαθήματα Αγγλικής γλώσσας που παρακολουθούσε…Το όνειρό της ήταν να σπουδάσει κάποτε Αγγλική φιλολογία, με πολύ κόπο και αποφασιστικότητα, ξεπέρασε τις προκαταλήψεις του θρησκόληπτου πατέρα της, «πάτησε πόδι», επέστρεψε στο σχολείο απ’ όπου την είχαν απομακρύνει οι γονείς της (ενώ τα αδέλφια της είχαν προχωρήσει κανονικά, σε αντίθεση με εκείνη) και τελικά μπήκε στην σχολή που την ενδιέφερε (Αγγλική φιλολογία Θεσσαλονίκης) και προχώρησε στις σπουδές της και στην ζωή της…

Η Ντίνα λοιπόν, έχει και κάμποσα αδέλφια, ανάμεσά τους, μια αδελφή –ας την πούμε Λίτσα- που αντικειμενικά (τότε τουλάχιστον) ήταν η ωραιότερη του σογιού…Ήταν φυσική μελαχροινή, λεπτοκαμωμένη, με μεγάλα μάτια, και όλοι της έδιναν περισσότερη σημασία από τα υπόλοιπα αδέλφια της, κι εκείνη το ήξερε και το αποζητούσε…Με τον καιρό, ανέπτυξε μια προσωπικότητα που στρεφόταν γύρω από την προσοχή που μονοπωλούσε, ταυτόχρονα όμως απόχτησε μια εμμονή προς την ομορφιά της, και όπως είναι φυσικό παρουσίασε διάφορες ανασφάλειες, που την ωθούσαν πχ να κάνει παρέα μόνον με ασχημότερες κοπέλες, ώστε να μονοπωλεί το ενδιαφέρον και τον θαυμασμό των αρσενικών, (σε περίπτωση που αυτό δεν συνέβαινε, γινόταν εριστική και εγκατέλειπε την ομήγυρη). Μεταπηδούσε από σχέση σε σχέση, αρκεί ο εκάστοτε φίλος της να ήταν αναλόγων προσόντων και να της πρόσφερε όσο το δυνατόν περισσότερα, όμως η συμπεριφορά της χειροτέρευε και οι σχέσεις της δεν ευδοκιμούσαν, ενώ αρνιόταν να βγει με την αδελφή της, επειδή–αν και «ασχημούλα»- γινόταν αμέσως πολύ δημοφιλής μέσα στις κοινές παρέες, λόγω του καλού της χαρακτήρα και αυτό δεν το ανεχόταν, οπότε έγινε αλαζονική και την υποτιμούσε σε μόνιμη βάση και για ένα διάστημα σταμάτησε ακόμα και να της μιλάει…

Με την Ντίνα τα συζητούσαμε συχνά αυτά και προσπαθούσα να της δώσω να καταλάβει ότι δεν έφταιγε η ίδια για αυτήν την αντιμετώπιση, αλλά η παραξενιά της αδελφής της… Μου ανοίχτηκε, κι έτσι έμαθα ανάμεσα στα άλλα ότι πχ η Λίτσα θα ήθελε να έχει μεγαλύτερο στήθος, αλλά εξαντλούσε ανέκαθεν τον εαυτό της με δίαιτες που την έχουν αφήσει πετσί και κόκκαλο, ενώ θεωρεί ότι τα «μικρά» πόδια είναι πιο «όμορφα» από τα «μεγάλα» (και ζηλεύει την αδελφή της που φοράει 37, ενώ εκείνη κανονικά μπαίνει σε 39άρι), προσπαθεί λοιπόν να στριμώξει τα πόδια της σε παπούτσια 2 νούμερα μικρότερα, με αποτέλεσμα να υποβάλλει τον εαυτό της σε καθημερινό μαρτύριο που έχει παραμορφώσει τα πέλματά της, (δλδ εγώ που φοράω 41αρι, μάλλον θα έπρεπε να έχω αυτοκτονήσει, κατά την γνώμη της)…

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, όπως καταλαβαίνετε, μάθαινα όλα τα τελευταία νέα της Λίτσας, στο μεταξύ και η Ντίνα και εγώ, προχωρήσαμε στις ζωές μας, εκείνη μπήκε στο πανεπιστήμιο, τελείωσε τις σπουδές της, μπήκε στην εκπαίδευση και τώρα εργάζεται σε νησί των Σποράδων, παντρεύτηκε και απόχτησε και ένα πανέμορφο κοριτσάκι…Οι σχέσεις της με την «ωραία» Λίτσα είναι αρκετά καλές, η Ντίνα εξάλλου δεν είχε ποτέ πρόβλημα μαζί της, (η άλλη φερόταν σαν στρίγγλα) και εγώ σαν φίλη της, είχα μάλλον τυπικές σχέσεις με την αδελφή της, μέχρι που σταματήσαμε να έχουμε ακόμα και αυτές:

 (Συνέχεια στο επόμενο) 

(Όλες οι φωτό είναι από το νετ,  και χρησιμοποιώ ψευδώνυμα, μην μπερδεύεστε!)

Read More

Τα νεώτερα για τον Cat Norris και το μπλογκ

Λοιπόν, θα ήθελα να είχα καλύτερα νέα για τον γάτο Cat Norris, αλλά δυστυχώς ο γατούλης μας, πέθανε στα χέρια μου προχθές τη νύχτα, μερικά λεπτά μετά τα μεσάνυχτα...Μετά από σχεδόν 3 βδομάδες προσπαθειών στις οποίες συμμετείχε ολόκληρη η οικογένεια, οι ελπίδες μας οτι θα ανάρρωνε, διαψεύστηκαν με τον χειρότερο τρόπο...Οι κόρες μου το πήραν πολύ βαριά, αλλά η αλήθεια είναι οτι ο 2ος κτηνίατρος στον οποίο είχαμε απευθυνθεί μας είχε προειδοποιήσει οτι τα γατάκια αυτής της ηλικίας είναι γενικά πολύ ευαίσθητα, και πιθανόν δεν θα επιβίωνε...Παρόλο όμως που είχαμε προετοιμαστεί -σχετικά- για αυτήν την κατάληξη, το πλήγμα ήταν ιδιαιτέρως βαρύ, για όλους μας...

Εξαιτίας των υποχρεώσεων του Πάσχα καθώς και της συνεχούς φροντίδας του Νόρρις, έχασα τις ημερομηνίες της επετείου των 100 χρόνων από το ναυαγιο του Τιτανικού, μιας και ήθελα να παρουσιάσω σε μια τριλογία αναρτήσεων τόσο το ίδιο το ναυάγιο όσο και τις προσωπικές ιστορίες 2 επιβατών του, (ενός από τα νεαρότερα θύματα του ναυαγίου, καθώς και μιας ηλικιωμένης επιζήσασας- η οποία με εκνεύρισε αφάνταστα, σε σημείο που εγώ και ο Ίωνας φτάσαμε να την αποκαλούμε μεταξύ μας,"αναίσθητη γριά κατίνα"), αλλά επιφυλάσσομαι να συγκεντρώσω τα στοιχεία που μου χρειάζονται ωστε να κάνω αυτό το αφιέρωμα, ακόμα κι αν οι αναρτήσεις γίνουν σε άσχετο χρόνο...

Θέλοντας λοιπόν να αντισταθμίσω την άσχημη ψυχολογική μας κατάσταση καθώς και την κόπωση των ημερών, αποφάσισα να επιστρέψω σε μια παλιά ιδέα, το "Κατινιάς Εγχειρίδιον", το οποίο κάτω από την ομώνυμη ετικέτα θα αφορά ποστ, που θα περιγράφουν τις κατινιές πραγματικών προσώπων (τα οποία όμως άτομα θα παρουσιάζονται ΠΑΝΤΑ με ψευδώνυμο, ωστε να μην θίγονται άμεσα), και ελπίζω να βγουν χιουμοριστικές στιγμές, με πρωταγωνιστές διάφορους άσπονδους φίλους, συγγενείς ή αντίπαλα δέη (και τους φίλους τους), με τους οποίους/οποίες διασταυρώσαμε κάποτε τα κατινίστικα ξίφη μας, όποτε χρειάστηκε δλδ, ή όποτε δεν κατάφερα να το αποφύγω (ή να αντισταθώ στον πειρασμό...)

Αρχικά μάλιστα σκεφτόμουν να συνδυάσω τίτλους ταινιών με τίτλους ποστ, πχ θέλω να αφιερώσω μια ανάρτηση στην αδελφή μιας φίλης μου και σκεφτόμουν τον τίτλο "η Χάνα και οι αδελφές της"- ο οποίος δεν μου ταιριάζει στην συγκεκριμένη περίπτωση, οπότε εγκατέλειψα την ιδέα-, ωστόσο τα ποστ θα αναρτηθούν με δικούς τους τίτλους, και ελπίζω οτι εμείς τουλάχιστον οι ομοιοπαθείς/θύματα των διαφόρων κατίνων της καθημερινής μας ζωής, θα διασκεδάσουμε!

Και για να διαχωρίσω την θέση μου και να διευκρινίσω οτι ποτέ δεν θεώρησα το οποιοδήποτε όνομα, συνώνυμο μιας μικροαστικής συμπεριφοράς, αλλά κατίνες (με το Κ μικρό), υπάρχουν σε όλα τις κοινωνικά και μορφωτικά επίπεδα, και μιας και δεν διαθέτω το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Μπαμπινιώτη, κατέφυγα στην παρακάτω ιστοσελίδα που ειδικεύεται στην ετυμολογία των αργκό εκφράσεων, μέσα από την οποία ανέσυρα τον παρακάτω ετυμολογικό ορισμό της συγκεκριμένης λέξης:

http://www.slang.gr/lemma/show/katina_5886,

Κατίνα: Η γυναίκα, μικρής ή μεγάλης ηλικίας, κάποιες φορές χαμηλού μορφωτικού επιπέδου αλλά όχι πάντα ή απαραίτητα, που αναλώνεται σε επουσιώδη ζητήματα, επιδίδεται στο σχολιασμό τρίτων προσώπων και κουτσομπολεύει ασύστολα. Βασικό χαρακτηριστικό της Κατίνας είναι η διπροσωπία και η κουτοπονηριά. Εναλλακτικά χρησιμοποιούνται και οι όροι «κατινάκι» ή «κατινικό».

Και για να πάρετε μια γερή γεύση ΝΖηλανδικής κατινιάς, όπως πχ την αντίδραση του διευθύνοντα συμβούλου του ACC (το ΝΖηλανδικό ΙΚΑ, που ειδικά αν είσαι ξένος, δεν σε καλύπτει σε τίποτα, παρόλο που πληρώνεις ασφάλιση), ρίξτε μια ματιά στο ποστ της ΝΖηλανδής μπλόγκερ Jax, στο προσωπικό της μπλογκ, που γράφει τις ταλαιπωρίες της...
http://k1w1jax.blogspot.gr/2011/04/peter-jansen-shows-his-true-colours.html

Read More

Σκέψεις σχετικά με το μπλογκ

UPDATE:
Μόλις έγινε το απίστευτο: Κάποιος ενδιαφέρεται να αγοράσει το ΜΠΛΟΓΚ ΜΟΥ!
ΑΜ ΔΕ!!!!!
ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΙΣ ΔΙΚΟ ΣΟΥ, ΡΕ, "Paul"!!!
.............................................
Paul προς Εμένα
Hi, I am interested in buying your blog . If you are possibly interested in selling your blog, please contact me at paul@evolvedmanagement.com.
What price would you put on your blog?
If you have other blogs, I may be interested in them also.
Thanks,
Paul
.............................................

Well, dear Paul, there's my answer: NO WAY!

(Εννοείται οτι άνοιξα το λινκ- έχω Avast-, και με έβγαλε σε ιστοσελίδα που έχει σχέση με διαχείριση και ενοικίαση domain...Μου φαίνεται απίστευτο! )

------------------------------------------------

(ακολουθεί το κανονικό ποστ)

Κανονικά ο τίτλος θα έπρεπε να είναι «Σκέψεις σχετικά με την τύχη του μπλογκ», αλλά μου έβγαινε μεγάλος και αποφάσισα να τον μικρύνω, και να παραλείψω το δραματικό τόνο του, αφού μάλιστα δεν έχω σκοπό να κλείσω το μπλογκάκι μου…

Αυτό που έχω σκοπό να κάνω, είναι βασικά να αναδιοργανώσω το μπλόγκ μου, κρατώντας μόνον τα απολύτως απαραίτητα: Την επαφή με την επικαιρότητα και τα θέματα που μου αρέσουν, τις φωτογραφίες, και τη γνωριμία με τη ΝΖ…

Θα έχετε προσέξει ότι τον τελευταίο χρόνο έχω μειώσει τις επισκέψεις μου σε διάφορα μπλογκ και ιστοσελίδες, και ο λόγος είναι ότι δεν έχω πλέον το χρόνο που είχα, ενώ και το ενδιαφέρον μου έχει αλλάξει: μετά από 3 χρόνια blogging, και ενώ ήδη πορεύομαι στον 4ο, θεωρώ ότι έχω ωριμάσει σχετικά με την μπλογκόσφαιρα…

Θέλω να επιστρέψω στον παλιό αθώο τρόπο επικοινωνίας, να διαβάζω τα ποστ των φίλων και εκείνοι να διαβάζουν εμένα, και να μην αρκούμαστε σε σχολιασμούς του τύπου «καλημέρα-καλησπέρα-καλό μήνα κλπ», και να αναλωνόμαστε σε ανούσιες επισκέψεις προς άγρα σχολίων στο δικό μας, αλλά να μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας, τις απόψεις μας, να διαφωνούμε (σε λογικά πλάισια-και πάντα με επιχειρήματα) και εν ολίγοις να μην με νοιάζουν οι είσοδοι επισκεπτών στο μπλογκ, ή τα σχόλιά τους…

Δυστυχώς παρατήρησα ότι λίγο-πολύ όλοι έχουμε πέσει στην παγίδα αυτή, και εγώ η ίδια δεν αποτελώ εξαίρεση, σημασία δεν έχει το αν είσαι πολυγραφότατος ή πόσοι άνθρωποι σε παρακολουθούν, αλλά το να είσαι αληθινός και ειλικρινής και να μπορείς να υπερασπίζεσαι τις απόψεις σου…

Όλα αυτά προσπαθώ να τα κάνω, δίνοντας χώρο στις αναρτήσεις μου σε θέματα όπως την ομορφιά της φύσης, τα κοινωνικά προβλήματα, στα ζώα, τον εθελοντισμό, την τέχνη, και σε ό,τι μου τραβά την προσοχή, ακόμα κι αν αυτό είναι εξωτικές συνταγές μαγειρικής που δοκίμασα, μαγείρεψα και προτείνω (και που ομολογουμένως σχεδόν μονοπωλούν το ενδιαφέρον των «αδέσποτων» αναγνωστών μου)

Θα μπορούσα ίσως να μετατρέψω το μπλογκ από προσωπικό μπλογκ γενικού ενδιαφέροντος που είναι, σε μπλογκ μόδας, να βάζω ανέκδοτα, να αναδημοσιεύω ειδήσεις ή οτιδήποτε άλλο, ώστε να διατηρώ τις υψηλές επισκέψεις εσσαεί, αλλά πραγματικά μου είναι αδύνατον: Μετά από λίγο καιρό, θα το βαρεθώ και θα το κλείσω, είναι το μόνο σίγουρο...

Και παρόλο που με ενοχλούσε κάποτε –ειδικά όταν έκανα έρευνες πάνω σε συγκεκριμένα θέματα- και ανακάλυπτα πώς οι περισσότεροι αναγνώστες κοιτούσαν βιαστικά τις φωτογραφίες, τις αντέγραφαν και έφευγαν προς αναζήτηση άλλων πιο «ζουμερών» ποστ, έμαθα να το ξεπερνώ και να μην δίνω σημασία πια…

Τα μπλογκ μας είναι ο καθρέφτης μας και το παράθυρό μας προς τον έξω κόσμο, το σκαλοπάτι στην εξώθυρα στο οποίο στρωνόμαστε –όπως στο κατώφλι ενός σπιτιού της γειτονιάς μας- και πιάνουμε ψιλοκουβέντα με τον γείτονα…

Και μπορεί στην πραγματική μου γειτονιά να μην μπορούσα να συνεννοηθώ με κανέναν γείτονα, αλλά τουλάχιστον στην μπλογκο-γειτονιά, γνώρισα πολλούς αξιόλογους ανθρώπους που με διάλεξαν και τους διάλεξα, και θέλω να κρατήσω επαφή μαζί τους και για όσο καιρό κι εκείνοι θα αντέχουν να μπλογκάρουν…

Οι κάθε λογής αναγνώστες, πέρασαν και έφυγαν σαν διαβατάρικα πουλιά, κάποιοι άλλοι μπλόγκερ, στάθηκαν για λίγο και μετά χάθηκαν, σαν μετέωρα που λαμπιρίζουν ενώ διασχίζουν τον ουρανό και σβήνουν και εξαφανίζονται, άλλοι κουράστηκαν και εγκατέλειψαν, και άφησαν τα μπλογκ τους να διαγράφουν τροχιές, ακατοίκητα βοτσαλάκια στο σύμπαν του ίντερνετ…Όλους όμως τους ευχαριστώ, επειδή για λίγο πέρασαν και άφησαν το ίχνος τους, ακόμα και σαν μικρά κόκκινα και πράσινα σημαδάκια πάνω στο gadget –υδρόγειο σφαίρα…

Οι πραγματικοί μου όμως μπλογκοφίλοι, αυτά τα 3 χρόνια, στην Ελλάδα και στη ΝΖ , με στήριξαν και αντάλλαξαν μαζί μου συζητήσεις και μεηλ, ακόμα και τηλεφωνήματα, κάρτες, συμβουλές, συνεργασίες, και τους ευχαριστώ για αυτό…Υπόσχομαι πώς θα προσπαθήσω να κρατήσω επαφή μαζί σας, και θέλω να επιστρέψω σιγά-σιγά στα τεκταινόμενα της μπλογκόσφαιρας, επειδή πραγματικά μου λείψατε!

Μάλιστα σκέφτομαι μόλις καταφέρω και βρω λίγο χρόνο, να προσθέσω μια νέα σειρά ποστ, με την ειδική ετικέτα "Κατινιάς εγχειρίδιον", τα οποία θα αναφέρονται σε πραγματικά γεγονότα που θα αποδίδονται με χιούμορ, ενώ θα χρησιμοποιώ ψευδώνυμα για τους πρωταγωνιστές των ιστοριών αυτών, ωστε να μην τους εκθέσω... Αυτή είναι μια παλιά ιδέα, που περιμένει να πραγματοποιηθεί εδώ και πολύ καιρό, και πιστεύω οτι θα βγει πολύ γέλιο και πολλή σκέψη- ελπίζω!

Χρόνια μου πολλά λοιπόν, να με χαίρεστε και να σας χαίρομαι :)

Στο επόμενο ποστ, θα συνεχίσω με ταξιδιωτική/φωτογραφική ανάρτηση, μέχρι επιτέλους να εξαντλήσω τις φετινές καλοκαιρινές διακοπές μας...

Σας φιλώ,
Αρτάνις

Read More

Μπλογκοπαίχνιδο 5

Η φίλη Madame de la Luna, με κάλεσε σε ένα καινούριο blogοπαίχνιδο, το παιχνίδι των εμμονών…Καταρχήν θέλω να την ευχαριστήσω θερμά για την πρόσκλησή της, την οποία φυσικά, αποδέχτηκα αμέσως…, οπότε ας περάσουμε στο προκείμενο…

1.
Μ’ αρέσει να κοιτάω τον άλλο/η στα μάτια…, και θέλω επίσης να με κοιτάει κι εκείνος/η…Το να αποστρέφει το βλέμμα του/της σημαίνει ότι δεν είναι ειλικρινής, ή ότι δεν πιστεύει αυτά που του/της λέω.

2. Εμμένω στις απόψεις μου, και δεν αλλάζω γνώμη, τουλάχιστον όχι εύκολα…Είμαι πολύ επίμονη, και εφόσον έχω επιχειρήματα που θεωρώ ότι υποστηρίζουν τη γνώμη μου, δεν δέχομαι ότι είμαι λάθος…

3. Έχω κόλλημα με το ποδόσφαιρο και όλες τις αθλητικές διοργανώσεις…Παλιά ήμουν φανατική οπαδός του Ολυμπιακού, τώρα χαίρομαι με τις νίκες όλων των ομάδων που παίζουν στα Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, το Ελληνικό πρωτάθλημα, δεν μ’ ενδιαφέρει τόσο πολύ πια, αν και διατηρώ μια συμπάθεια προς τον Νικοπολίδη…

4. Sean Bean for ever! Το ξέρετε ότι πήρε την Σέφιλντ Γιουνάϊτεντ, την κράτησε μόνον για όσο χρειάστηκε να ανέβει κατηγορία, και έδωσε ένα τσουβάλι λεφτά, να την ενισχύσει, μόνο και μόνον επειδή είναι η ομάδα της πόλης του; Αυτός είναι ο Sean Bean, ο αγαπημένος μου ηθοποιός, που μόλις μπήκε στα 49 (ο καλός μου) και παντρεύτηκε για 4η φορά, (επιμένει να κυνηγά την ευτυχία και αναλαμβάνει πάντα τις ευθύνες του)…Καλά λένε ότι οι αληθινοί άντρες δεν γερνούν, αλλά ωριμάζουν, σαν τα κόκκινα ακριβά κρασιά…

5. Έχω ψώνιο με τα μαλλιά μου…Δεν ανέχομαι: αγγίγματα, χτενίσματα, βαφές, κουρέματα και οτιδήποτε έχει να κάνει μ’ αυτά…Τα κομμωτήρια είναι εχθρική περιοχή, πηγαίνω μόνον για την ψαλίδα, όταν θεωρώ ότι δεν πάει άλλο, και μόνον με τη σκέψη ότι θα μου τα κάνουν κάτι, παθαίνω νευρικό κλονισμό…

6.

Αγαπώ πολύ τις πολύτιμες πέτρες, γι’ αυτό και έγινα αργυροχρυσοχόος…Θέλω να τις βλέπω, να τις φοράω, να τις δένω με μέταλλα και άλλα υλικά, και απαιτώ από τον ενδιαφερόμενο πελάτη, να κατανοήσει τη μοναδικότητά τους και την ομορφιά τους…

7. Είμαι φανατική θαυμάστρια του γνωστού Ομηρικού ήρωα Πατρόκλου, γι’ αυτό και γράφω ένα ολόκληρο ιστορικό μυθιστόρημα με πρωταγωνιστή εκείνον… Ακόμα ψάχνω την βιβλιογραφία, για να συμπληρώσω τις πηγές μου...Επίσης, ως συνέχεια στην εμμονή αυτή, πρέπει να πω οτι η αναζήτηση της βιβλιογραφίας, είναι το πιο σημαντικό στοιχείο στην έρευνα που κάνω όταν γράφω μια ιστορία, και δεν φείδομαι χρόνου και χρημάτων...Είναι να τό 'χεις...Άμα δεν τό 'χεις...

8. Έχω μεγάλη αδυναμία στον Αρίσταρχο…Τον τρέχω στον γιατρό για το οτιδήποτε…Το 2^ο καλοκαίρι του που είχε μπει στη φάση ενηλικίωσης, παρουσίασε ένα πρήξιμο χαμηλά στην κοιλιά του…Ο άντρας μου έλειπε εκτός, κι έβαλα ένα φίλο να μας πάει με το αυτοκίνητό του στο γιατρό, που μόλις είδε το ζωντανό κι ενώ εγώ έκλαιγα, μου λέει γελώντας: «Ναι, είναι οι όρχεις του, που έχουν πρηστεί, δεν το καταλάβατε;» «Μα γιατρέ μου, δεν υπήρξα ποτέ άνδρας, πώς να το ξέρω…» Για τέτοιες τρελές φάσεις μιλάμε…

9.

Μου άρεσε πολύ η τριλογία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών…Μου άρεσε τόσο πολύ, που τον μελέτησα σοβαρά, και έγραψα και μια σειρά 6 παραμυθιών, με τίτλο «Παράλληλα Παραμύθια»…Φυσικά η κινηματογραφική μεταφορά, ήταν σχεδόν άσχετη με το κείμενο του Τόλκιν, όμως την έχω σε κάθε πιθανή εκδοχή (πειρατικά DVD, γνήσια, βιντεοκασέτες, σάουντρακ, αφίσες, τα πάντα, ό,τι έχει και δεν έχει κυκλοφορήσει). Και ο αγαπημένος μου χαρακτήρας είναι ο Χάλντιρ…Και ο Μπόρομιρ, φυσικά… Sean Bean και ξερό ψωμί…

10. Έχω εμμονή με τους Κέλτες και τους Μαορί, τα κριτήρια είναι μάλλον μεταφυσικά, αφού τους αγαπούσα ήδη πριν μάθω τα κατορθώματά τους, όταν ήταν ακόμα απλά ονόματα…Θέλω να μάθω τις γλώσσες τους και να ταξιδέψω στις χώρες τους, το επόμενό μου μυθιστόρημα θα έχει να κάνει με μια Kέλτισσα βασίλισσα (Όχι, δεν είναι η Boudicca)…

11.

Μιλώντας όμως για εμμονές, θα έπρεπε κάποτε να σας μιλήσω για την εμμονή της πρώην αρραβωνιαστικιάς του άνδρα μου (αρραβωνιαστικιά προ γνωριμίας μας, γάμου, παιδιών κλπ)... Μας παρενοχλεί εδώ και (πολλά-πολλά) χρόνια, και εισπράττει την αδιαφορία του Ίωνα, ενώ εγώ προτίμησα εξαρχής να απέχω δείχνοντας "ανωτερότητα"… Κακώς, πάντως, επειδή τέτοια άτομα καταλαβαίνουν μόνο από συμπεριφορές σαν τη δική τους ή με την απειλή προσφυγής σε νομικα μέσα προστασίας... Πλέον ακόμα και η απλή αναφορά του ονόματός της μπροστά μου από τρίτους, αποτελεί πολεμική πράξη, και κόβω αυτόματα επαφές από τα άτομα που την αναφέρουν, ενώ θα άξιζε μια μέρα να γράψω τις ιστορίες αυτών των προσώπων, ωστε να καταφέρω κι εγώ κάποτε να πάρω την προσωπική μου ιδιότυπη εκδίκηση...Επειδή δεν υπήρξα ποτέ κατίνα, ενώ εκείνοι -και κυρίως εκείνες- στην συντριπτική πλειοψηφία τους, αποδεικνύονται με την συμπεριφορά τους, κατίνοι και κατίνες σαν κι αυτή...

Αυτά τα ολίγα…Καλώ λοιπόν το blogοσύμπαν, να παίξει το παιχνίδι αυτό…ΟΛΟΙ, μα όλοι είστε καλεσμένοι να συμμετάσχετε, θα στείλω πρόσκληση στον καθένα σας ξεχωριστά, να παίξετε το παιχνιδάκι, να χαίρεται και η Madame de la Luna, που είχε την ευγενή καλοσύνη να με καλέσει κι εμένα…

Read More