Αυτό είναι το τελευταίο ποστ από την ενότητα "Διακοπές"...Είναι το ποστ που αφορά τα τελευταία χιλιόμετρα της διαδρομής, από το Πίκτον προς το Christchurch...Ίσως αν ο καιρός ήταν βροχερός και μουντός, όπως στο μεγαλύτερο μέρος των καλοκαιρινών μας διακοπών της μίας και μόνης βδομάδας, να μην την έκανα αυτήν την ανάρτηση, αλλά κατα παράδοξο τρόπο, με το που αποβιβαστήκαμε από τ0 Αραχούρα, ο καιρός έφτιαξε και βέβαια απολαύσαμε την διαδρομή, παρά την κούρασή μας ...
Κλασσικό ΝΖηλανδικό καλοκαιρινό τοπίο, στο βορρά του Νοτίου νησιού, και μόνον τα πανταχού παρόντα πρόβατα, λείπουν, από το κάδρο...Ακόμα απορώ πώς συνέβη αυτό, αλλά δεν πειράζει...Κάπου εκεί, συναντήσαμε το εκκλησάκι του Αγίου Οσβάλδου(το φωτογράφησα μέσα από το αμάξι αλλά η φωτό βγήκε χάλια), και είδαμε μια πινακίδα που έγραφε "προς παραλία"...
Ο δρόμος που έβγαζε προς την παραλία, πέρναγε μέσα από χωράφια, αλλά η ακτή ήταν το κάτι άλλο...Η περιοχή ονομάζεται Wharanui, όπως και το ομώνυμο χωριουδάκι (διαβάζεται Φαρανούι)...Το 1915, έφτασε εκεί η σιδηροδρομική γραμμή, κατεβαίνοντας από το Πίκτον προς την Καϊκούρα και το Christchurch, όμως οι εργασίες κατασκευής της, σταμάτησαν εκείνη τη χρονιά, λόγω του Α' Παγκοσμίου πολέμου...
Η επέκταση της γραμμής προς Νότο, επρόκειτο να συνεχιστεί το 1928, αλλά προέκυψαν νέες καθυστερήσεις με την οικονομική κρίση του Μεσοπολέμου και ο Β' Παγκόσμιος πόλεμος, έδωσε το τελειωτικό χτύπημα: το σχέδιο εγκαταλείφθηκε, και το Φαρανούι έμεινε το νοτιότερο άκρο μιας εμπορικής σιδηροδρομικής γραμμής που συνδέει το απομονωμένο Blenheim, με το Πϊκτον, αλλά ο σιδηροδρομικός σταθμός του λειτουργεί ακόμα και σήμερα ως βάση μεγάλων ατμομηχανών, αντί πχ να εγκαταλειφθεί...
Η περιοχή είναι απομονωμένη και σίγουρα οι περισσότεροι που βρίσκονται εκεί, φωτογραφίζουν μόνον τον Αγιο Όσβαλντ καθώς κινούνται στην Εθνική, παρά να κατέβουν τον χωματόδρομο προς την παραλία, όμως το μέρος αποδείχτηκε πανέμορφο, γεμάτο με γυαλιστερά βότσαλα, κοχύλια και γυαλόξυλα, αν και φανερά εγκαταλειμμένο...
Ένα παλιό φορτηγάκι, που προφανώς κατέβασε κάποια βάρκα στη θάλασσα, με ψαράδες...Η φωτό ανέβηκε στο Πανοράμιο, μαζί με μερικές ακόμα, με τον κωδικό του Ίωνα...
Η άποψη του βόρειου άκρου της παραλίας του Φαρανούι, με τα στρόγγυλα βότσαλα και τα γυαλόξυλα, ενώ ανάμεσά τους αναγνώρισα κομμάτια κόκκινου, καφέ και πράσινου ίασπι, ροδοχρωσίτες, σερπεντίνες ακόμα και μάρμαρα...
Φύγαμε μετά από κανένα δίωρο, και συνεχίσαμε το δρόμο προς νότια, προς την Καϊκούρα, όπου στα βόρεια του χωριού βρίσκεται μια αποικία φωκών Kekeno, όπου όσες φορές περάσαμε στο παρελθόν, έβρεχε, ενώ τώρα είχε καλοκαιρία: ευκαιρία για φωτό! Οι μικρές τρέξανε αμέσως προς τα ΄κει, κι εγώ τις κυνηγούσα από πίσω στις πέτρες, να τις μαζέψω ωστε να μην πλησιάσουν πολύ στα ζώα...Οι φώκιες είχαν μωρά μαζί τους και εκτός αυτού προστατεύονται αυστηρά και δεν κάνει να τις ενοχλούμε, όσο κι αν τις συμπαθούμε...
Τέρατα όμως οι κόρες μου (από μένα πήρανε :), τις πλησιάσανε σε απόσταση αναπνοής, ενώ μου πήρανε και την ψηφιακή, να τραβήξουν τις φώκιες από "πιο κοντά"...Εμ, έτσι είναι αυτά: κατα μάνα, κατά κύρη...
Στην πόλη της Καικούρα, μείναμε ελάχιστα, όπως πάντα: βασικά είναι ένας και μόνος δρόμος, με μαγαζιά, εστιατόρια και ταχυφαγεία fish&chips, ανακατεμένα με μοτέλ, βενζινάδικα και γραφεία ταξιδίων για κρουαζιέρες στην περιοχή, φωτογραφικά σαφάρι και extreme sports, και γενικά ένα μεγάλο μπάχαλο, και αφού αγοράσαμε ψάρι με πατάτες για όλους μας, κατευθυνθήκαμε στη νότια παραλία, όπου όλα ήταν γαλήνια και όμορφα, μιας και βρίσκεται από την άλλη πλευρά της χερσονήσου της Καϊκούρα, όπου φάγαμε με την ησυχία μας, δίπλα στο φλοίσβο των κυμμάτων, ταΐζοντας και τους γλάρους...
Το ένα από τα 2 διπλά τούνελ, της Εθνικής οδού που περνάει δίπλα στη θάλασσα, λίγο μετά την Καικούρα...Στους απότομους αυτούς βράχους, κάνουν φωλιές πολλά είδη θαλασσοπουλιών, ανάμεσα τους και μια αποικία από σούλες, την οποία δεν καταφέραμε να επισκεφτούμε, αλλά επιφυλασσόμαστε για το μέλλον :)
Στην ενδοχώρα του Canterbury, λίγο πριν το Christchurch: τα πρόβατα επέστρεψαν! (και λογικό είναι, με 50 εκατομμύρια πρόβατα στη χώρα, και να θες, δεν μπορείς να τα αποφύγεις για πολύ...)
Και φτάσαμε στην είσοδο της πόλης, το απόγευμα, ενώ οι δρόμοι ήταν κιόλας άδειοι, παρά το γεγονός οτι ήταν μόλις 7 η ώρα...Και πού να δείτε τί γίνεται τον χειμώνα...Σε λίγες βδομάδες θα τα λέμε...Ο Ιούνιος είναι κοντά...
Φιλιά πολλά από ΝΖ, καλημέρες...
