Χριστούγεννα 2013

Είναι αστείο αλλά στην αρχή κάθε χρονιάς, θέτω κάποιους στόχους σχετικά με τον αριθμό και το περιεχόμενο των ποστ που ανεβαίνουν στο μπλογκ…Στην αρχή του ‘13 λοιπόν, και με γνώμονα την έκτακτη επιστροφή στην Ελλάδα, και τις διαδικασίες που έπρεπε να ακολουθηθούν μέχρι να τακτοποιήσουμε όλα τα θέματα της οικογένειας και του σπιτιού, ο στόχος μου ήταν να ποστάρω περί τις 50 αναρτήσεις, σχεδόν δλδ, μια ανάρτηση ανα βδομάδα…

Δυστυχώς ή ευτυχώς όμως, δεν μου «βγήκε»… Αντίθετα, πολλά ζητήματα τακτοποιήθηκαν, άλλα ήταν ζητήματα υγείας, και άλλα ήταν απλές καθημερινές ανάγκες, ξανασυναντήσαμε τους δικούς μας και πολλούς φίλους, ο Τζίμης ο γάτος υιοθετήθηκε τον Μάιο, και την ημέρα των γενεθλίων μου, πριν 3 βδομάδες δηλαδή, ήρθε να προστεθεί στην οικογένεια, και ένα θηλυκό κουτάβι πιτμπουλ μιξ, που μάζεψε η μία μου κόρη μου από το δρόμο!
(Στη 1η φωτό, η Μπέλα στην πρώτη της βδομάδα κοντά μας...Το ρουχαλάκι της φτιάχτηκε από ένα ένα παλιό φλις κασκόλ, για να την προστατεύει από το κρύο, στη 2η φωτό -που είναι και σημερινή-, η Μπέλα κάνει την βόλτα της με άλλο χειροποίητο πουλοβεράκι σε στυλ ΄80, φτιαγμένο από μια φλις παιδική μπλούζα, που αγόρασα με 2Ε στην λαϊκή... Πλέον θα συστήνομαι και ως μοντελίστ για σκυλάκια!) 

Και αυτός βασικά είναι και ο λόγος που άργησα τόσες μέρες να γράψω ποστ στο μπλογκ, και να φτάσω τον ιδεατό αριθμό των 46 αναρτήσεων για τη φετινή χρονιά , μιας και οι 50 που είχα σκοπό να ανεβάσω , αποδείχτηκαν ευσεβής πόθος…, τον οποίο φυσικά μπορώ να πραγματοποιήσω του χρόνου!

(στη παραπάνω φωτό, η ισχύς εν τη ενώσει: Τα κορίτσια φτιάχνουν  μελομακάρονα με τη γιαγιά τους, τα πρώτα μελομακάρονα μετά από 4 χρόνια που λείπαμε, ενώ τα υπερμεγέθη τσουρέκια, τα έφτιαξα εγώ με την μια από τις κόρες μου...Βγήκανε πεντανόστιμα αλλά χωρίς την μαστιχωτή υφή, όμως άπαξ και έχουμε συνειδητοποιήσει οτι δεν είμαστε Τερκενλήδες, μια χαρά τα καταφέραμε, για πρώτη φορά που τα φτιάξαμε!)

Μετά βεβαίως οφείλω να παραδεχτώ, ότι οι βόλτες με το σκυλάκι, και η φροντίδα του, σε συνδυασμό με τον καλό καιρό των (περισσότερων) προηγούμενων ημερών αλλά και οι καθημερινές ασχολίες, με κράτησαν μακριά από τον Η/Υ, ούτε τα μέηλ μου δεν άνοιξα! Έτσι λοιπόν, μπορεί οι μέρες να πέρασαν χωρίς καθόλου blogging, αλλά τουλάχιστον καταφέραμε να νιώσουμε πραγματικά παραδοσιακά Χριστούγεννα, με πολλές βόλτες, μαγειρέματα και συνταγές, και επαφές με φίλους!

(στην πρώτη φωτό, η αναποδογυριστή μηλόπιτα του προηγούμενου ποστ, σε άλλη εκδοχή, επίσης πολύ πετυχημένη! Στην αποκάτω φωτό, το κύριο πιάτο του Χριστουγεννιάτικου τραπεζιού μας: ένα κοκόρι -πρέπει να είχε κάνει πολλά χιλιόμετρα το καημένο το ζωντανό-, κι ένα συμβατικό κοτόπουλο Ελληνικής παραγωγής, παραγεμισμένα με κλασική Χριστουγεννιάτικη γέμιση, έτοιμα για το φούρνο...ΟΙ πατάτες ψήθηκαν σε άλλο ταψί ;)

Όπως είδατε, εγω το έριξα στις χειροτεχνίες, μαζί με τα παιδάκια μου... Σας αφήνω με μια χειμωνιάτικη φωτό (18/12) από τα Καλά Νερά, και μια φωτό από το βίντεο ενός πολύ δημοφιλούς  -προς τον παρόν-τραγουδιού, το οποίο σιχαίνομαι, επειδή το βρίσκω πολύ μονότονο και βαρετό, για τα γούστα μου: Με την ευκαιρία, όταν η έφηβη δήθεν φεμινίστρια τραγουδίστρια λέει "Queen B", άραγε εννοεί "Queen Bitch", ή "Queen Bully";;; Αν ξέρετε, ενημερώστε με (επειδή αποκλείεται να εννοεί "Queen Bee", το έχει αποδείξει εξάλλου, με την -τυπική για την εθνικότητά της- bully συμπεριφορά της...)

Όσο για το μπλογκ, το 2013 μπορεί να φεύγει σε λίγες μέρες, αλλά το 2014 έρχεται, οπότε έχω όλον τον καιρό (και τη διάθεση) να επανορθώσω με την νέα χρονιά… Καλά να περνάτε όλοι, να είστε αισιόδοξοι και ανοιχτόμυαλοι, και με το καλό να έρθει το νέο έτος ! ΟΙ σχετικές ευχές θα έρθουν εν καιρώ…Φιλιά!

Υ.Γ. Η φωτό από τα Καλά Νερά, είναι σε μέγεθος ταπετσαρίας/προστασίας οθόνης, ανοίξτε την σε νέα σελίδα για να την δείτε, θα σας φανεί οτι βρίσκεστε εκεί :)

Read More

Ταξίδι στην Ήπειρο (2ο μέρος)

Για το σημερινό ποστ, αποφάσισα να συνεχίσω με φωτογραφίες από το ταξίδι μας στην Ήπειρο, το οποίο δυστυχώς ήταν πολύ σύντομο, αλλά ευελπιστώ πως θα καταφέρουμε να ξαναπάμε, μέχρι το τέλος του μήνα...Ακολουθούν οι φωτογραφίες, μαζί με σύντομες, επεξηγηματικές λεζάντες.

Φ1: Στα Στουρναρέικα, λίγο πριν αρχίσουν τα τούνελ, με πρώτο το τούνελ της Γκρόπας, που είναι και το πιο πρόσφατο από άποψη κατασκευής...

Φ2: Ο δρόμος από Άρτα προς το Βουλγαρέλι, με φόντο τα συννεφιασμένα Τζουμέρκα...

Φ3: Ένα ερειπωμένο αρχοντόσπιτο, στο χωριό Κυψέλη (φωτό μέσα από το αμάξι)

Φ4: Κι όμως, πριν από μερικά χρόνια, μόλις το 2008, το ίδιο σπίτι, με λίγη δουλειά, θα μπορούσε να κατοικηθεί...

Φ5: Ο διατηρητέος νερόμυλος στο μονοπάτι προς την Γκούρα...

Φ6: Μποστάνι με απίθανη ποικιλία λαχανικών, κάτω από τον ξενώνα μας...Τα πάντα είχε μέσα...(Θέλω κι εγώ να κάνω τέτοιο μποστάνι -πρασίνισα από την ζήλια μου!)

Φ7-8: Η άγρια φύση πανταχού παρούσα...Στην πρώτη φωτό μια κοινή τοιχόσαυρα podacris muralis, με κοιτάει που την παραφυλάω να την φωτογραφίσω...Τελικά μόνον σε αυτήν την πόζα κατάφερα να την βγάλω: Ήταν πολύ ντροπαλή...Στην 2η φωτό, μια σαύρα της Ρούμελης, που λιάζεται πάνω σε σωρό από ξύλα...

Φ9-10: Μια ωραία μπλε μεταλλική αρσενική λιβελούλη, πολύ κοινό είδος στην Ελλάδα...

Φ11: 2 κοτρώνες που στηρίζονται η μία στην άλλη με τη βοήθεια 2 πολύ μικρότερων πετρών που σφήνωσαν ανάμεσά τους...

Φ12-13: Τμήμα υδραγωγείου που κατασκευάστηκε στην περιοχή του Καταρράκτη Άρτας, από Ηπειρώτες μάστορες, πιθανόν πριν από το 1730...Ο δρόμος οδηγεί στο μοναστήρι της Αγ. Αικατερίνης...

Φ14: Και μια κατσικούλα, που χαϊδευτικά την ονομάσαμε Μπουμπού...Ανήκε σε ένα κοπάδι, που είχε καταλάβει τον δρόμο...Με χίλιες δυο μανούβρες καταφέραμε να περάσουμε με το αμάξι, δεν ξεκουνιόντουσαν με τίποτα...Από 'κει βγήκε η εκφραση "κατσικώθηκα"...Ήταν όμως μια γλύκα, το ζωντανό!

Αυτά τα λίγα, καλό μήνα και καλό Σ/Κ να έχετε! 

Read More

Ταξίδι στην Ήπειρο

Αυτά είναι! Πας ολιγοήμερο ταξιδάκι στην Ήπειρο, και τα ξεχνάς όλα (και χάνεις ακόμα περισσότερα!) Αλλά ξεκουράζεσαι (κι ας όργωσες ολόκληρη τη Νότια Πίνδο), ξανασυναντάς φίλους και γνωστούς που είχες να δεις χρόνια, που ανοίγουν τα σπίτια τους για σένα (όπως είχαν ανοίξει κάποτε τις καρδιές τους για να σε υποδεχτούν), και οι συζητήσεις συνεχίζονται από το σημείο που είχαν διακοπεί, την τελευταία φορά που ήσουν πάλι εδώ: κυνήγι (όχι, είμαστε κατά του κυνηγιού), εγκατάσταση στο χτήμα κάτω από τα Τζουμέρκα (είναι νωρίς ακόμα, θα δούμε σε λίγα χρόνια), ποιος ήρθε, ποιος έφυγε, ποιος θα ξαναγυρίσει, ποιος παντρεύτηκε, ποιος βάφτισε, και πως βγαίνει το μεροκάματο στην πιο φτωχή περιοχή της Ελλάδας...

Έτσι ήταν πάντα: οι άνθρωποι σε σταμάταγαν στην πλατεία για να σου συστηθούν και να μάθουν "ποιανού παιδί είσαι 'συ", λες και μόνον τα παιδιά των ξενιτεμένων συγχωριανών, συγγενών και φίλων, γυρνούσαν κάποτε αγνώριστα στον τόπο απ' τον οποίον κατάγονταν οι γονείς τους... Μα άκουγαν την εξήγηση με μεγάλη ικανοποίηση, όταν ο ξένος τους εξιστορούσε πόσο αγάπησε τον τόπο αυτόν, όχι μόνον επειδή είναι γεμάτος ομορφιά, αλλά και επειδή γνώρισε τους ανθρώπους του, που τον ζουν και τον πονάνε, και που αγαπάνε εξίσου αυτό το μέρος, στο οποίο τον έφερε η καλή του τύχη, και οι καλοί του φίλοι που του το γνώρισαν...

Είναι αδρύς αυτός ο τόπος, όπως τα πρόσωπα των ανθρώπων που τον κατοικούν: Τα έλατα κατεβαίνουν από τα ριζά των στεφανιών, μέχρι τα περίχωρα του οικισμού, κι εκεί αρχίζουν τα αγροκτήματα με τις καρυδιές και τις καστανιές, και πιο κάτω οι κήποι και οι μπαξέδες, γεμάτοι με οπωροφόρα, ζαρζαβατικά και λουλούδια... Εδώ βρέχει κάθε 2ο μεσημέρι, και το βράδυ ακούς το ρέμα που κυλάει στο βάθος της χαράδρας, ενώ στον  νυχτερινό ουρανό, τρεμοφέγγει ο γαλαξίας ολόκληρος... Τα τριζόνια τραγουδάνε στα χορτάρια, και οι πυγολαμπίδες λαμπυρίζουν πετώντας, σαν μικρές κίτρινες φλόγες... Η πανσέληνος ανατέλλει πίσω από τον λόγγο, και οι κορυφές των βουνών διαγράφονται καθαρά κάτω από το ασημένιο φεγγαρόφωτο...

Από πάντα έτσι ήταν, λες και το περιβάλλον, οι άνθρωποι και οι καταστάσεις, παραμένουν αναλλοίωτα... Μόνον ο χρόνος που χρειάζεσαι για να φτάσεις εκεί, δεν παραμένει ίδιος, αλλα ούτε και 'συ θέλεις να επανέλθεις σε παλιότερες εποχές, με τους χωμάτινους δρόμους τους χαρακωμένους βαθιά από τις νεροσυρμές, τις κοτρώνες στη μέση του οδοστρώματος -που κατέβαινες από το αμάξι για να τις μετακινήσεις- επειδή αλλιώς δεν περνούσε το αυτοκίνητο, το κίνδυνο σε κάθε στροφή, την σκόνη που σκέπαζε τον τόπο και σηκωνόταν πάλι σαν σύννεφο, αν τύχαινε κι ερχόταν ένα άλλο αυτοκίνητο από την αντίθετη κατεύθυνση...

Τώρα έχει συνεχόμενα τούνελ, με φωτισμό και εξαερισμό, και οι δύσκολες περιοχές με τον δρόμο να περνά πάνω από το χείλος του γκρεμού και τα αμέτρητα εκκλησάκια για τους ανθρώπους που χάσανε τη ζωή τους ενώ ταξίδευαν, εργάζονταν ή απλώς μετακινούνταν στις περιοχές αυτές, έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί, και ευτυχώς! Το τελευταίο τούνελ, το τούνελ της Γκρόπας, παρέκαμψε το πιο επικίνδυνο κομμάτι αυτού του δρόμου, κι ας είχε την ωραιότερη θέα προς τον κάμπο, κι ας κρέμονταν ανέγγιχτα από χέρι ανθρώπου, πάνω στα γκρεμνά, κατακίτρινα και μυρωδάτα, τα άγρια τσάγια του βουνού...

Μα ακόμα κι έτσι, παραμένει το πιο όμορφο και λιγότερο ανεπτυγμένο τουριστικά μέρος, και τελικά εκείνοι που θα αποφασίσουν να φτάσουν εδώ, εκτός από τους ντόπιους, είναι εκείνοι οι λίγοι -αλλα αποφασισμένοι- άνθρωποι, που ξέρουν να αναγνωρίζουν την άγρια ομορφιά του τοπίου, και χαίρονται με το ελάχιστο, -που όμως για εκείνους είναι εμπειρία ζωής-, όπως όταν περνούν κρώζοντας τα κουκάλογα ή όταν οι αετοί μαθαίναν στο αετόπουλο να πετά εν μέσω καταιγίδας με κεραυνούς, πάνω από τον Καταρράχτη, αλλά και όταν στα μέσα του καλοκαιριού, τα πανηγύρια στα κατάμεστα από επισκέπτες χωριά, δίνουν μια άλλη εικόνα της σκληρής ζωής στα Τζουμέρκα: οι λαγκαδιές αντηχούν από τα όργανα και το γλέντι κρατά ως το πρωί...

Αυτή είναι η Ήπειρος που αγαπώ, η υιοθετημένη δεύτερη πατρίδα μας,.. Από τύχη την ανακαλύψαμε, αλλά την αγαπήσαμε με όλη μας την καρδιά, κι ελπίζω κάποια μέρα να καταφέρουμε να πάμε να μείνουμε μόνιμα εκεί....
Στο επόμενο ποστ θα συνεχίσω με φωτογραφική ανάρτηση, καλώς σας βρήκα ξανά :) 

Read More

Φωτό και άλλα

Πέρασαν κιόλας 2 βδομάδες από την τελευταία ανάρτηση, η αλήθεια είναι οτι βασικά ξεχάστηκα, και άφησα όλον αυτόν τον καιρό να περάσει χωρίς νέο ποστ...Την τελευταία βδομάδα φιλοξενούσα μια φίλη από το Ουέλλιγκτον, την Marilyn, η οποία σήμερα πετούσε για Παρίσι , (απ' όπου θα έπαιρνε το αεροπλάνο για ΝΖ μέσω Αμερικής), ενώ ταυτόχρονα ανάρρωνα από μία επέμβαση που έκανα στο Νοσοκομείο του Βόλου (έτυχα άψογης μεταχείρισης), και βρισκόμουν και σε συνεχή επικοινωνία με την έτερη φίλη Penelope Snowdon-Lait από το Christchurch, που με τον σύζυγό της έκαναν διακοπές σε Ελλάδα και Τουρκία (μέσα Μαΐου- αρχές Ιουνίου, προ των γεγονότων στη γείτονα- ευτυχώς!)

Και οι 2 κυρίες, πέρασαν υπέροχα και ήδη κάνουν σχέδια να επιστρέψουν στο μέλλον, αλλά δυστυχώς έμαθα οτι το Christchurch και η περιοχή του Heathcote όπου κατοικεί η Penelope, αντιμετώπισε σοβαρές πλημμύρες, και μέχρι τώρα δεν έχω καταφέρει να έρθω σε επαφή μαζί της για να μάθω αν το σεισμόπληκτο σπίτι της άντεξε τη δοκιμασία, ενώ περιμένουν και βαριά χιονόπτωση στο Canterbury (και σε άλλες περιοχές του Νοτίου Νησιού)...Ελπίζω να επικοινωνήσει σύντομα μαζί μου, και να έχει να μου πει καλά νέα!

http://www.stuff.co.nz/the-press/news/your-weather/8803881/Flooding-closes-roads-schools
http://www.stuff.co.nz/the-press/news/your-weather/8817266/Snow-flooding-closes-roads-cuts-power

Κατά τα άλλα, με την Marilyn, επισκεφτήκαμε παραλίες γύρω από την πόλη (ερωτεύτηκε τα Καλά Νερά- και για να πω την αλήθεια, τα ερωτεύτηκα κι εγώ, είχα 4 χρόνια να πάω), κάναμε βόλτες στην παραλία και τα μαγαζιά του Βόλου, ανεβήκαμε στο Πήλιο, και γενικά περάσαμε πολύ όμορφα...Το μόνο που λυπάμαι, είναι οτι είχα μαζί μου την μικρή ψηφιακή και δεν κατάφερα να φωτογραφήσω ένα κοπάδι ρινοδέλφινων που έπαιζε κοντά στην παραλία, και τα οποία προσέφεραν ένα φανταστικό θέαμα, αλλά με λίγη καλή τύχη, πιθανόν να τα ξαναδούμε σύντομα, επειδή είναι συχνοί επισκέπτες στην περιοχή!

Ακολουθούν μερικές καλοκαιρινές φωτό, στις 2 πρώτες, τα Καλά νερά προ μίας εβδομάδας (με ελάχιστο κόσμο) και η βαριά νέφωση πάνω από την πόλη (έβρεχε 3 μέρες), στις επόμενες φωτό, εικόνες από την παραλία του Βόλου και την Μακρυνίτσα, ενώ στις τελευταίες, πάλι τα Καλά Νερά (προχθεσινή επίσκεψη), οπότε και έκανα το πρώτο μου μπάνιο μετά από 4 χρόνια (με ολόσωμο, επειδή στο ύψος του στομαχιού μου έχω την τομή του νίντζα -χαχα, η φάση με το Νοσοκομείο έχει μεγάλη πλάκα, μπορεί να την γράψω κάποια στιγμή στο μέλλον!)

Καλημέρα και καλό τριήμερο σε όλους, στην επόμενη ανάρτηση, ένα μικρό αφιέρωμα στον φίλο μου  ποιητή Χαράλαμπο Γιαννακόπουλο!

ΥΓ. Η Penelope έστειλε μέηλ, και είναι καλά!

Read More

Από το 'Chasm', στο Dunedin: η επιστροφή

Χορταστικό -από άποψη φωτογραφιών- το σημερινό ποστ, που είναι το πιο πρόσφατο από την ενότητα "Καλοκαιρινές διακοπές", και έπρεπε οπωσδήποτε να τελειώσει αυτή η παρουσίαση των τοπίων της Fjordland (Fiordland- όπως είναι ο 'ΝΖηλανδικός' τρόπος γραφής, αυτής της περιοχής). Και επειδή είναι αλλιώς να παραθέτεις απλώς εικόνες που θα μπορούσες να ψαρέψεις από το νετ, και αλλιώς να 'αποδεικνύεις' πως όντως ήσουν εκεί ο ίδιος, οπότε παραθέτω και 2 'σπιτικά' βιντεάκια, το μεγαλύτερο σε διάρκεια ανέβηκε χθες στο utube, και παρόλο που έχουν κάποια προβληματάκια στον ήχο (λόγω βλάβης της ψηφιακής (όπως έχω ενημερώσει και σε παλιότερο ποστ) είναι ωστόσο ενδεικτικά της περιοχής του 'Χάσματος' του ποταμού Cleddau...

Μία επεξηγηματική ταμπέλα, μόλις έξω από το Milford Sound: ο ποταμός Cleddau σπάει συχνά τα αναχώματα και πλημμυρίζει σε αυτό το σημείο -πολύ κοντά στο μικρό αεροδρόμιο της περιοχής-, και η κοίτη του διαμορφώνεται αναλόγως, με διαπλάτυνση της κοίτης/αμμοληψίες, ενίσχυση των όχθων και άλλες ενέργειες...

Στο "Χάσμα" (The Chasm) , ένα πραγματικό χάσμα διαμορφωμένο από την εκκωφαντική ροή του ποταμού Cleddau που επίσης σε αυτό το σημείο παρουσιάζει και έναν μικρό καταρράχτη που δυστυχώς δεν είναι ικανοποιητικά ορατός από το μονοπάτι, ενώ και η πρόσβαση από την πετρώδη κοίτη είναι πολύ επικίνδυνη, και τα φαγωμένα βράχια είναι πολύ γλιστερά...Ωστόσο βγάλαμε πολλές φωτό και κάμποσα βίντεο, 2 από αυτά, βρίσκονται στην κορυφή του ποστ...

Πίσω στο κατάλυμά μας, στο Te Anau: αυτό το τιμολόγιο ήταν καρφιτσωμένο στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου, το φωτογράφησα κυρίως από περιέργεια. Λυπήθηκα μόνον που δεν φωτογράφησα κι άλλες παρόμοιες μπροσούρες, ωστε να έχω μια συνολική άποψη επί του θέματος...

Δίπλα στις όχθες της Te Anau: Μου θύμισε απίστευτα την προπέρσυνή μας επίσκεψη στη λίμνη Taupo...Μόνον που αυτή η λίμνη δεν είναι ηφαιστειογενής, όπως η Taupo, η οποία -με έκταση επιφανείας 616 τετραγωνικά χιλιόμετρα,- αποτελεί ένα από τα 6 υπερηφαίστεια του πλανήτη...

Σκοτεινός καιρός -φυσικά- και ήμασταν ιδιαίτερα τυχεροί που δεν συναντήσαμε κάποια ισχυρή βροχόπτωση κατά την διάρκεια του ταξιδιού μας, αλλά καταφέραμε να πάμε και να γυρίσουμε σχεδόν ολόστεγνοι :)

Το σύμβολο της περιοχής της λίμνης, το σπανιότατο πουλί Takahe (Porphyrio hochstetteri ) , το οποίο μετρά μόλις 224 πουλιά σε ολόκληρη τη ΝΖ, και με το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού τους (130 άτομα) ζει στην περιοχή της Te Anau, που αποτελεί μέρος του Εθνικού πάρκου της Fiordland...

Το είδος θεωρούνταν οτι είχε εξαφανιστεί ήδη από το 1898, αλλά ξανα-ανακαλύφθηκε το 1948, σε αυτήν την περιοχή. Αν και ο πληθυσμός του αρχικά ήταν πολύ στιβαρός, έφτασε για 2η φορά στο χείλος της ολικής εξαφάνισης, καθως εισήχθηκαν στην περιοχή κόκκινα ελάφια -ως θηράματα- τα οποία αναπαράχθηκαν εκτός ελέγχου και προκάλεσαν τη συρρίκνωση των ενδιαιτήματων του είδους, το οποίο είναι αυστηρά φυτοφάγο...

Προς τη λίμνη Manapouri, που φιλοξενεί και ένα από τα μεγαλύτερα υδροηλεκτρικά εργοστάσια της ΝΖ, το οποίο είναι υπόγειο και βρίσκεται 200 μέτρα κάτω από τη στάθμη της λίμνης. Επειδή δεν είχαμε σκοπό να το επισκεφτούμε, δεν μάθαμε τιμές εισιτηρίων κλπ, αλλά από μια βιαστική ματιά που έριξα την ώρα που έστηνα το ποστ, είδα οτι οι κρατήσεις γίνονται μέσω τουριστικών πρακτορείων της περιοχής, που δεν κοινοποιούν το κόστος επίσκεψης στα site τους ...

Δίπλα στη λίμνη Manapouri...Το υδροηλεκτρικό εργοστάσιο ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1963 και ολοκληρώθηκε το 1972, και κατα τη διάρκεια των εργασιών συνολικά 16 εργάτες έχασαν τη ζωή τους σε διάφορα εργατικά δυστυχήματα... Μέχρι το 2002 υπήρχε μεγάλος κίνδυνος να πλημμυρίσουν οι εγκαταστάσεις, λόγω του τεράστιου όγκου νερού που διαχειριζόταν το εργοστάσιο, τελικά διανοίχτηκε ακόμα ένα τούνελ απορροής, που ανακούφισε την όλη κατασκευή, ενώ αξίζει να αναφερθεί οτι το εργοστάσιο αρχικά ιδρύθηκε ώστε να τροφοδοτεί με ηλεκτρικό ρεύμα την μονάδα επεξεργασίας βωξίτη/αλουμινίου στο ακρωτήριο Tiwai, στο Bluff, η οποία θεωρείται η 2η πιο ρυπογόνα επιχείρηση της ΝΖ (άσχετο)...

Στον δρόμο της επιστροφής: η ιστορική τσιμεντένια γέφυρα της Balcloutha...
Καθοδόν προς το Dunedin: ερημιά...

Μέσα στο Dunedin: Το ωραιότατο αυτό Morris ήταν παρκαρισμένο σε μια διπλανή στοά του εργοστασίου της σοκολάτας Cadburry's...

Τηλεφωνικοί θάλαμοι, μπροστά στο δημαρχείο της πόλης...

Από το κίνημα "Occupy Dunedin", το οποίο μετρούσε ήδη 68 μέρες όταν περάσαμε εμείς από 'κει...Ειλικρινά δεν έχω ιδέα τί κάνουν τώρα, αλλά τουλάχιστον μέχρι τις 27/1/2012 -οπότε και ένα πιτσιρίκι σφήνωσε κατα λάθος το πόδι του στην πλαϊνή περίφραξη και το απελευθέρωσε η πυροσβεστική- ήταν ακόμα εκεί...

Ο σιδηροδρομικός σταθμός, σε μακρινή και κοντινή λήψη...Το Dunedin θυμίζει σε πολλά στοιχεία το προσεισμικό Christchurch και δυστυχώς αν συμβεί κάτι παρόμοιο και εδώ, τα αποτελέσματα θα είναι αναλόγως δυσάρεστα... Ας ελπίσουμε οτι τίποτα δεν θα συμβεί, επειδή η πόλη είναι πολύ όμορφη και ιδαιτέρως "ζωντανή", λόγω του φοιτητόκοσμου που σπουδάζει εκεί...

...και το χριστουγενιάτικο δέντρο της πόλης...Μην κοιτάτε που η ανάρτηση ανέβηκε Μάρτιο, εγώ τα Χριστούγεννα πήγα, και σας δείχνω φωτό από τότε!

Και δύο από τα πιο όμορφα κτίρια της πόλης- και έχει πολλά! Ευτυχώς έχω μεγάλο φωτογραφικό αρχείο ΚΑΙ από το Dunedin...

Στο επόμενο δεν ξέρω ακόμα τί θα βάλω...Επίκειται μόνιμη επιστροφή μας στην Ελλάδα, ή μεταφορά μας στο Wellinghton, οπότε λέω να αφήσω για λίγο το μπλογκ και να ασχοληθώ και με άλλα πράγματα...Βέβαια, ποτέ μην λες ποτέ, δεν ξέρεις τί γίνεται (που λέει και ένα τραγουδάκι), αλλά όπως και νά 'χει, εδώ θα είμαστε και θα τα λέμε...Μπορεί να επιστρέψω στις αναρτήσεις νωρίτερα, απ' όσο υπολογίζω...

Φιλιά!

Read More