Πάσχα 2013

Ήταν ένα παράξενο και ιδιαιτέρως κουραστικό Πάσχα...Ήταν όμως πολύ ωραίο, παρ' όλα αυτά, και φυσικά Ελληνικό, χωρίς όμως ακρότητες...Τα 2/3 της οικογένειας συναντήθηκαν για πρώτη φορά μετά από 4 χρόνια, εμείς από τη ΝΖ και ο αδελφός μου με την οικογένειά του από την Θεσσαλονίκη, οπότε μαζευτήκαμε 10 άτομα, για την Ανάσταση και τη μέρα του Πάσχα...

Η Μ.Εβδομάδα λοιπόν, ξεκίνησε με τρεξίματα στους γιατρούς... Μεγάλη Δευτέρα τρέχαμε με την μια  μου κόρη για επισκέψεις σε γιατρούς και εξετάσεις, την Μ.Τρίτη, έτρεχα μόνη μου για τα αποτελέσματα (τα οποία βγήκαν πολύ καλά). Από την χαρά της η μικρή, έπεισε την άλλη να παρακινήσουνε τον πατέρα τους να πάνε στον Αη Γιάννη για μπάνιο, κι εμένα με πήρανε από το κέντρο με το αμάξι (ίσα -ίσα που θυμηθήκανε  να βάλουν στην τσάντα τους το καπέλο μου και το αντηλιακό. Στον Αη Γιάννη ήταν τέλεια και οι υπόλοιποι μπήκαν στη θάλασσα,  ενώ εγώ κάθησα για καφέ στο "Άνεσις" του φίλου μου του Μίλτου, και τα είπαμε και λιγάκι, γυρίσαμε το απόγευμα στο Βόλο, επειδή οι μικρές θέλανε να αγοράσουνε λαμπάδες (εγώ κι ο Ίωνας, ράκη...)

Την Μ.Τετάρτη, έφτιαχνα όλο το πρωί γαρδούμπες για μια φίλη (έχω μάστερ σε κοκορέτσια/γαρδούμπες και σιναφή), το απόγευμα είχαμε ορθοδοντικές εργασίες με την άλλη μου κόρη, μετά ήθελε να κατεβούμε οικογενειακώς στην αγορά, μόνον που τελειώσαμε αργά, σχεδόν πάνω στο κλείσιμο των καταστημάτων και δεν προλάβαμε και πολλά.  Συναντήσαμε όμως πολλούς φίλους, και τα ψιλο-είπαμε με αρκετούς, και υποσχεθήκαμε να βρεθούμε για καφέδες και τσίπουρα στην παραλία, -κάποια στιγμή στο μέλλον-, τελικά καθήσαμε στα "Ξύδια" με την Λιάνα και τον Μιχάλη, αλλά γυρίσαμε στο σπίτι άρον-άρον επειδή τα μικρά σπάσανε μια λάμπα και έπεσε ο διακόπτης του ρεύματος (πιο ράκος μετά η Αρτάνις η καημένη)...
Την Μ.Πέμπτη πήγαμε στην Μητρόπολη Καρδίτσας να δούμε συγγενείς του Ίωνα, και το απόγευμα κατεβήκαμε στην πόλη επειδή οι μικρές είχαν κανονίσει να βρούνε μία φίλη τους (μα σε όλη την Ελλάδα έχουν φίλους αυτά τα παιδιά!), και εμείς πήγαμε για καφέ στην καφετέρια του Παυσίλυπου στο κέντρο της Καρδίτσας, και τα παγώνια κάνανε σουλάτσο μέσα στο πάρκο (έβγαλα άπειρες φωτό!).
Φυσικά γυρίσαμε βράδυ, και έβαλα να βάψω κόκκινα αυγά μέσα στη μαύρη νύχτα (καλούτσικα βγήκανε -οφείλω να ομολογήσω-, εννοείται όμως οτι μετά έπεσα ξερή...)

Η Μ.Παρασκευή στον Βόλο, απαιτεί επίσκεψη στην Λαϊκή αγορά, επιτάφιο και τσιπουράδικο! Αλλά καθώς γίνεται παντού "πατείς με, πατώ σε", αποφασίσαμε να το αποφύγουμε (το τσιπουράδικο). Τελικά κατεβήκαμε στην παραλία για την περιφορά του επιταφίου, οπου μπροστά την Τράπεζα της Ελλάδος συγκεντρώνονται οι επιτάφιοι από τις κεντρικές εκκλησίες της πόλης (αν και ειλικρινά, προτιμώ την περιφορά της Αγίας Τριάδας στο Νοσοκομείο: Το μικρό επιτάφιο τον παίρνουν στο ώμο οι γιατροί, οι νοσηλευτές και οι συγγενείς ασθενών, τον περνάνε μέσα από το Νοσοκομείο και τον επιστρέφουν στην εκκλησία, χωρίς παράτες, φιλαρμονικές και χρυσοποίκιλτα άμφια...Λιτά και κατανυκτικά, για αυτούς που υποφέρουν -και πιστεύουν)

Το Μ.Σάββατο φυσικά, είναι η μέρα των τελευταίων αγορών, και του κοκορετσιού: Αυτό το αναλαμβάνω εγώ αποκλειστικά...Άλλα άτομα που το έχω συζητήσει, σιχαίνονται την ιδέα, ο αδελφός μου πχ, με αποκαλεί butcher και εκδοροσφαγέα, τελικά όμως, πέρα από την πλάκα, μετά από μια-δυο φορές, το συνηθίζεις και δεν αηδιάζεις πια, έτσι λοιπόν έμαθα κι εγώ...Μια ιδέα είναι όλα...

Φυσικά για Ανάσταση κατεβήκαμε στον Αγ.Κωνσταντίνο, η φωτό είναι λίγο φλού και την έβγαλα την ώρα που φεύγαμε, αλλά κάτι είναι κι αυτό!

Και σήμερα βέβαια, του δώσαμε να καταλάβει: Κάναμε την αυλή του πατρικού μου ολίγον χάλια, δούλεψε η αθάνατη Ελληνική πατέντα με την σούβλα, αλλά τελικά όλα πήγαν τέλεια...Το αστείο είναι οτι τα υλικά του κοκορετσιού μας βγήκαν πολλά και τελικά φτιάξαμε 2 αντί για ένα, και παρόλο που αργήσαμε σχετικά να ανάψουμε την φωτιά και να χωνέψουν τα κάρβουνα (επειδή την "ανέλαβαν" οι άντρες την δουλειά αυτή -αναρωτιέμαι γιατί "πρέπει" σώνει και καλά να την ετοιμάζουν οι άνδρες τη θράκα) και μετά τους πρώτους μεζέδες από το κοκορέτσι, στρώσαμε τραπέζι και το γλεντήσαμε, και σαν εμάς, και όλη η πόλη (και ελπίζω και όλη η Ελλάδα)!

Μία μπύρα "Βεργίνα", την ξέρετε; Εγώ σήμερα την έμαθα, αν και γενικώς δεν πίνω (μπύρες και λοιπά αλκοολούχα)...Καλή ήταν πάντως...Τελικά πόσες Ελληνικές μπύρες κυκλοφορούν στην αγορά; 4; 5;
Πόσες είπατε; 18;;;;;; (δείτε εδώ- λινκ)

Και για να μην ξεχάσω, είχαμε και γενεθλιάκια στην οικογένεια: Η μία μικρή του αδελφού μου, μπήκε στα 4! Να σε χαιρόμαστε Κωσταντίνα μου! Χιλιόχρονη!

Και μερικά ανθισμένα ναστούρτια, από τον κήπο της μητέρας μου: Το είδος τρώγεται, και ειδικά τα νεαρά μπουμπούκια...Έχουν ωραία πιπεράτη δροσερή γεύση! Τα ανοιχτά λουλούδια μπαίνουν και ως διακόσμηση σε πράσινες σαλάτες, διακόσμηση που τρώγεται, φυσικά!

Χρόνια σας πολλά λοιπόν, και του χρόνου! 

Στο επόμενο, δεν ξέρω τί θα ανεβάσω, μπορεί όμως να έχω συνταγή: Είναι καιρός να φτιάξω τις Μεξικάνικές συνταγές που μου έδωσε ο Χαιμέ, ο γείτονας που είχα στο Ουέλλιγκτον, και που γύρισε κι αυτός στην πατρίδα του...Και οι καυτερές πιπεριές, μπαίνουν στην εποχή τους...

Φιλιάαααααααααααααααααααααααααααα...

Read More

Τα γενέθλια του μπλογκ :)

Εν όψει ραγδαίων εξελίξεων, αντί να κάνω μια κανονική νέα ανάρτηση, αποφάσισα να γιορτάσω τα γενέθλια του μπλογκ, μερικές μέρες νωρίτερα από το κανονικό...Το Αρτάνις71 σε μερικές μέρες, μπαίνει στον 6ο του χρόνο -ποιος θα τόλεγε!

Χρόνια πολλά λοιπόν στο μπλογκάκι μου, που επιβίωσε από σεισμούς, λοιμούς και καταποντισμούς, κακή διάθεση, γκρίνια, στεναχώρια, προβλήματα κλπ, και ελπίζω να αντέξει (και να αντέξω να γράφω και να ποστάρω) για πολύ ακόμα!

Φιλιά πολλά από ΝΖ, and stay tuned!

Read More

Σκέψεις σχετικά με το μπλογκ

UPDATE:
Μόλις έγινε το απίστευτο: Κάποιος ενδιαφέρεται να αγοράσει το ΜΠΛΟΓΚ ΜΟΥ!
ΑΜ ΔΕ!!!!!
ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΙΣ ΔΙΚΟ ΣΟΥ, ΡΕ, "Paul"!!!
.............................................
Paul προς Εμένα
Hi, I am interested in buying your blog . If you are possibly interested in selling your blog, please contact me at paul@evolvedmanagement.com.
What price would you put on your blog?
If you have other blogs, I may be interested in them also.
Thanks,
Paul
.............................................

Well, dear Paul, there's my answer: NO WAY!

(Εννοείται οτι άνοιξα το λινκ- έχω Avast-, και με έβγαλε σε ιστοσελίδα που έχει σχέση με διαχείριση και ενοικίαση domain...Μου φαίνεται απίστευτο! )

------------------------------------------------

(ακολουθεί το κανονικό ποστ)

Κανονικά ο τίτλος θα έπρεπε να είναι «Σκέψεις σχετικά με την τύχη του μπλογκ», αλλά μου έβγαινε μεγάλος και αποφάσισα να τον μικρύνω, και να παραλείψω το δραματικό τόνο του, αφού μάλιστα δεν έχω σκοπό να κλείσω το μπλογκάκι μου…

Αυτό που έχω σκοπό να κάνω, είναι βασικά να αναδιοργανώσω το μπλόγκ μου, κρατώντας μόνον τα απολύτως απαραίτητα: Την επαφή με την επικαιρότητα και τα θέματα που μου αρέσουν, τις φωτογραφίες, και τη γνωριμία με τη ΝΖ…

Θα έχετε προσέξει ότι τον τελευταίο χρόνο έχω μειώσει τις επισκέψεις μου σε διάφορα μπλογκ και ιστοσελίδες, και ο λόγος είναι ότι δεν έχω πλέον το χρόνο που είχα, ενώ και το ενδιαφέρον μου έχει αλλάξει: μετά από 3 χρόνια blogging, και ενώ ήδη πορεύομαι στον 4ο, θεωρώ ότι έχω ωριμάσει σχετικά με την μπλογκόσφαιρα…

Θέλω να επιστρέψω στον παλιό αθώο τρόπο επικοινωνίας, να διαβάζω τα ποστ των φίλων και εκείνοι να διαβάζουν εμένα, και να μην αρκούμαστε σε σχολιασμούς του τύπου «καλημέρα-καλησπέρα-καλό μήνα κλπ», και να αναλωνόμαστε σε ανούσιες επισκέψεις προς άγρα σχολίων στο δικό μας, αλλά να μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας, τις απόψεις μας, να διαφωνούμε (σε λογικά πλάισια-και πάντα με επιχειρήματα) και εν ολίγοις να μην με νοιάζουν οι είσοδοι επισκεπτών στο μπλογκ, ή τα σχόλιά τους…

Δυστυχώς παρατήρησα ότι λίγο-πολύ όλοι έχουμε πέσει στην παγίδα αυτή, και εγώ η ίδια δεν αποτελώ εξαίρεση, σημασία δεν έχει το αν είσαι πολυγραφότατος ή πόσοι άνθρωποι σε παρακολουθούν, αλλά το να είσαι αληθινός και ειλικρινής και να μπορείς να υπερασπίζεσαι τις απόψεις σου…

Όλα αυτά προσπαθώ να τα κάνω, δίνοντας χώρο στις αναρτήσεις μου σε θέματα όπως την ομορφιά της φύσης, τα κοινωνικά προβλήματα, στα ζώα, τον εθελοντισμό, την τέχνη, και σε ό,τι μου τραβά την προσοχή, ακόμα κι αν αυτό είναι εξωτικές συνταγές μαγειρικής που δοκίμασα, μαγείρεψα και προτείνω (και που ομολογουμένως σχεδόν μονοπωλούν το ενδιαφέρον των «αδέσποτων» αναγνωστών μου)

Θα μπορούσα ίσως να μετατρέψω το μπλογκ από προσωπικό μπλογκ γενικού ενδιαφέροντος που είναι, σε μπλογκ μόδας, να βάζω ανέκδοτα, να αναδημοσιεύω ειδήσεις ή οτιδήποτε άλλο, ώστε να διατηρώ τις υψηλές επισκέψεις εσσαεί, αλλά πραγματικά μου είναι αδύνατον: Μετά από λίγο καιρό, θα το βαρεθώ και θα το κλείσω, είναι το μόνο σίγουρο...

Και παρόλο που με ενοχλούσε κάποτε –ειδικά όταν έκανα έρευνες πάνω σε συγκεκριμένα θέματα- και ανακάλυπτα πώς οι περισσότεροι αναγνώστες κοιτούσαν βιαστικά τις φωτογραφίες, τις αντέγραφαν και έφευγαν προς αναζήτηση άλλων πιο «ζουμερών» ποστ, έμαθα να το ξεπερνώ και να μην δίνω σημασία πια…

Τα μπλογκ μας είναι ο καθρέφτης μας και το παράθυρό μας προς τον έξω κόσμο, το σκαλοπάτι στην εξώθυρα στο οποίο στρωνόμαστε –όπως στο κατώφλι ενός σπιτιού της γειτονιάς μας- και πιάνουμε ψιλοκουβέντα με τον γείτονα…

Και μπορεί στην πραγματική μου γειτονιά να μην μπορούσα να συνεννοηθώ με κανέναν γείτονα, αλλά τουλάχιστον στην μπλογκο-γειτονιά, γνώρισα πολλούς αξιόλογους ανθρώπους που με διάλεξαν και τους διάλεξα, και θέλω να κρατήσω επαφή μαζί τους και για όσο καιρό κι εκείνοι θα αντέχουν να μπλογκάρουν…

Οι κάθε λογής αναγνώστες, πέρασαν και έφυγαν σαν διαβατάρικα πουλιά, κάποιοι άλλοι μπλόγκερ, στάθηκαν για λίγο και μετά χάθηκαν, σαν μετέωρα που λαμπιρίζουν ενώ διασχίζουν τον ουρανό και σβήνουν και εξαφανίζονται, άλλοι κουράστηκαν και εγκατέλειψαν, και άφησαν τα μπλογκ τους να διαγράφουν τροχιές, ακατοίκητα βοτσαλάκια στο σύμπαν του ίντερνετ…Όλους όμως τους ευχαριστώ, επειδή για λίγο πέρασαν και άφησαν το ίχνος τους, ακόμα και σαν μικρά κόκκινα και πράσινα σημαδάκια πάνω στο gadget –υδρόγειο σφαίρα…

Οι πραγματικοί μου όμως μπλογκοφίλοι, αυτά τα 3 χρόνια, στην Ελλάδα και στη ΝΖ , με στήριξαν και αντάλλαξαν μαζί μου συζητήσεις και μεηλ, ακόμα και τηλεφωνήματα, κάρτες, συμβουλές, συνεργασίες, και τους ευχαριστώ για αυτό…Υπόσχομαι πώς θα προσπαθήσω να κρατήσω επαφή μαζί σας, και θέλω να επιστρέψω σιγά-σιγά στα τεκταινόμενα της μπλογκόσφαιρας, επειδή πραγματικά μου λείψατε!

Μάλιστα σκέφτομαι μόλις καταφέρω και βρω λίγο χρόνο, να προσθέσω μια νέα σειρά ποστ, με την ειδική ετικέτα "Κατινιάς εγχειρίδιον", τα οποία θα αναφέρονται σε πραγματικά γεγονότα που θα αποδίδονται με χιούμορ, ενώ θα χρησιμοποιώ ψευδώνυμα για τους πρωταγωνιστές των ιστοριών αυτών, ωστε να μην τους εκθέσω... Αυτή είναι μια παλιά ιδέα, που περιμένει να πραγματοποιηθεί εδώ και πολύ καιρό, και πιστεύω οτι θα βγει πολύ γέλιο και πολλή σκέψη- ελπίζω!

Χρόνια μου πολλά λοιπόν, να με χαίρεστε και να σας χαίρομαι :)

Στο επόμενο ποστ, θα συνεχίσω με ταξιδιωτική/φωτογραφική ανάρτηση, μέχρι επιτέλους να εξαντλήσω τις φετινές καλοκαιρινές διακοπές μας...

Σας φιλώ,
Αρτάνις

Read More

Περί αυτοκινήτων και μπλογκ...

Σίγουρα για κάποιους που με ξέρουν καλά, το να γράφω εγώ για αυτοκίνητα, είναι πρωτάκουστο...Όταν λέμε μίσος, εννοούμε ΜΙΣΟΣ (και φόβο προς όλα τα τροχοφόρα)...Να με πηγαίνουν δεν με νοιάζει, να τα πηγαίνω, ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ...Ο λόγος είναι οτι όταν ήμουν στο γυμνάσιο, πήρα να κάνω μια βόλτα με το ποδήλατό μου, και στην κατηφόρα, 50 μέτρα από το σπίτι μου, έπεσα πάνω σε ένα αυτοκίνητο...Πέρασα πάνω από το αμάξι και προσγειώθηκα στα πόδια μου, όπως οι πρωταθλήτριες της ενόργανής γυμναστικής, με μόνον μία μελανιά στα δεξιά πλευρά, το ποδήλατο έγινε φυσαρμόνικα και το πήρα παραμάσχαλα για να γυρίσω σπίτι, ενώ ο οδηγός του αυτοκινήτου έντρομος, απορούσε -και δεν το πίστευε- πώς βγήκα ολόκληρη από αυτό το τράκο...

Έκτοτε διέκοψα τις διπλωματικές σχέσεις με όλα τα τροχοφόρα, ακόμα και με τα πατίνια..., και ποτέ δεν με σκέφτηκα στο βολάν...
όμως...

...όμως, μ' αρέσουν οι αντίκες ...

Παρόλο που μου αρέσουν όμως, δεν σημαίνει και οτι τα ξέρω...Ποτέ δεν ασχολήθηκα σοβαρά μαζί τους, οπότε όποιος από σας γνωρίζει λεπτομέρειες για μοντέλα και χρονιές κυκλοφορίας, ας σχολιάσει, για να δώσουμε ταυτότητα στα τετράτροχα αριστουργήματα των φωτό...

(Δυστυχώς, αρκετά από τα αμάξια τα πέτυχα σε κίνηση, σε πρατήρια βενζίνης και οπουδήποτε, γι΄αυτό λοιπόν, ορισμένες από τις φωτό, δεν είναι και από τις καλύτερες και δεν βοηθούν πολύ στην αναγνώριση...Περισσότερες φωτό,σε λίγο καιρό...)

Minor, μοντέλο της Morris, χρονιά κυκλοφορίας ....Minor, μοντέλο της Morris χρονιά κυκλοφορίας ....Άγνωστο αυτοκίνητο(...)Αγνωστο αυτοκίνητο(...)Κάντιλακ;;;Ford Mustang (ευχαριστώ ανώνυμε φίλε :)Ααααααχ, σαν Μπουκάτι μου κάνει...Ετούτο εδώ, σα να ήρθε κατευθείαν από τα Africa corps...Και πού να βλέπατε τον οδηγό...
(Κάθε μέρα Τριώδιο :))Alfa Romeo Spider;;;Τώρα αυτό εδώ τί να είναι;;;Αυτό εδώ έγραφε Vailliant...Μα είναι δυνατόν;;;

Τεσπά, αρκετά με τα αμάξια (όποιος μπορεί να βοηθήσει με τα στοιχεία τους, ας γράψει σχόλιο), επειδή έχουμε και μια επέτειο να γιορτάσουμε...
Μπλογκογεννέθλια!!!

Πριν από 2 χρόνια, ξεκίνησε δειλά- δειλά την λειτουργία του- με την πολύτιμη βοήθεια του Ιωνα, αυτό το μπλογκ...Όταν μου το άνοιξε, δεν περίμενα οτι θα μπορούσα να το κρατήσω τόσον καιρό, πόσο μάλλον να βλέπω με σιγουριά οτι για καναδυο χρόνια ακόμα τουλάχιστον, αντέχω να το διατηρήσω...

Πέρασα καλά αυτά τα δυο χρόνια, γνώρισα πολλούς αξιόλογους ανθρώπους γέλασα, συγκινήθηκα, έκλαψα...Αλλά το σημαντικότερο απ' όλα ήταν οτι όποτε σας χρειάστηκα, ήσασταν εκεί, και γι΄αυτό σας ευχαριστώ πολύ...

Read More

Ο Ίωνας

(Πατήστε το Play...Κι εσύ, Ίωνα...Σε βλέπω(;-)

Λοιπόν, πριν από λόγο καιρό, καθώς έλεγχα τα Adfreestats που δίνουν πληροφορίες σχετικά με τις εισόδους στο μπλογκ (έτσι βρήκα τις Κινεζικές εισβολές και τα σχόλια σε παλιές αναρτήσεις), εντόπισα μια αναζήτηση που είχε σαν αντικείμενο, φωτογραφίες του γάμου μου...Φυσικά τέτοιες φωτό δεν υπάρχουν μέσα στο μπλογκ, αλλά μου έκανε πραγματικά τρομερή εντύπωση το γεγονός...Γιατί να πρέπει να ενδιαφέρει κάποιον, ο γάμος μου;

Με τον Ίωνα είμαστε μαζί εδώ και 17,5 χρόνια, τα 14 από τα οποία παντρεμένοι... Γνωριστήκαμε τον Γενάρη του '92, και μετά απο δεσμό και συμβίωση 3,5 χρόνων, παντρευτήκαμε...Η πρόταση γάμου δεν έγινε ποτέ, και για αρραβώνα ούτε λόγος, ήταν "καμμένος"... Είχαμε συμφωνήσει λοιπόν να βρεθούμε για καφέ, ένα πρωινό του Ιουνίου του '95, κι εκείνος με έστησε ένα ολόκληρο μισάωρο...Ήρθε τελικά με την μηχανή του, να μου πει οτι είχε αποφασίσει να με παντρευτεί, τον έστειλα σπίτι του να ξανακοιμηθεί και όταν θα ξυπνούσε για τα καλά, να μου τηλεφωνήσει...Αντί για αυτό, πήγαμε στο πατρικό μου, με την μητέρα μου ανοίξανε τα ημερολόγια και τηλεφώνησε κατευθείαν στην εκκλησία για να κλείσει ημερομηνία (;-). Στις 9/9/95 παντρευτήκαμε και 9 μήνες μετά, είχαμε τις κόρες μας...

Βασικά αυτό το μεγάλο παιδί, με στήριξε και μου στάθηκε, με την καλή του διάθεση, την αγάπη του, σε όλα τα δύσκολα, και ήταν πάντα εκεί όταν τον χρειάστηκα, ακόμα και πριν να ξέρω καν πώς θα τον χρειαστώ...Λατρεύει τις κόρες του και δεν τις στερεί ποτέ από το οτιδήποτε, χωρίς να ζητάει ο ίδιος για τον εαυτό του τίποτα...Κι εκείνες όμως τον έχουν από κοντά, είναι ο "μπαμπούλης", ο "μπαμπάκας", ο "μπαμπακούλης" κι ένα σωρό άλλα χαιδευτικά...Εγώ σε σύγκριση με κείνον είμαι η μαμά (σκέτη), που τους βάζει τις φωνές και μαλώνει (ενώ εκείνος δεν το κάνει ποτέ, είναι η ήρεμη δύναμη στο σπίτι)...

Του αρέσουν τα όμορφα πράγματα, δεν βαρυγκομά όταν τον βάζουμε να μας πάει απο 'δω και απο 'κει, σε βόλτες, σε ψώνια, στα μαγαζιά, στο μάρκετ, στη θάλασσα, το βουνό, παντού...Του αρέσει η καλή παρέα, η φύση, ο χορός, και χαίρεται να μας εξυπηρετεί σε όλα και δένεται με την μηχανή του ή το αυτοκίνητό του...Φροντίζει για όλα και για όλους, πάντα έχει έναν καλό λόγο, μια λογικη και ψύχραιμη σκέψη και αντίδραση...Θέλει να συζητά τα πάντα, δεν αντέχει να υπάρχουν παρεξηγήσεις, γίνεται χαλί να τον πατήσεις...Του το έχω πει πώς είναι ο καλύτερος άνθρωπος που ξέρω, οπωσδήποτε είναι καλύτερος από μένα...

Η μεγάλη του αγάπη μετά απο μας, είναι η φύση, η θάλασσα, το βουνό, όλα τα έμβια και τα άψυχα που την συνθέτουν...Το βουνό το λατρεύει, την άγρια ομορφιά του, τα δάση του, τα ποτάμια του, όλες τις εποχές, ακόμα και τον χειμώνα με τα χιόνια...
Η θάλασσα είναι κι αυτή μεγάλη αδυναμία του, στην Ελλάδα ήταν και χειμερινός κολυμβητής, ξανοιγόταν και τον χάναμε από τα μάτια μας, παλιά τον απειλούσα πώς την επόμενη φορά που θα έφευγε, θα του έστελνα λυτούς και δεμένους να τον βρουν, το Λιμενικό, τα ΟΥΚ, το Στρατό, την Πυροσβεστική, όλους...Τώρα τον ελέγχουν οι κόρες του...Χα!

Είναι και δεινός ψαράς...Αλλά δεν χρησιμοποιεί σύνεργα ψαρέματος...Όοοοοχι...Με γυμνά χέρια πιάνει τα ψάρια και τα χταπόδια, τελευταίο του κατόρθωμα το "ψαράκι" των φωτό: oνομάζεται γενικώς Frostfish, στο ίντερνετ το βρήκα σαν κάποιο υποείδος του Benthodesmus Pacificus (benthodesmus simonyi), μήκους 1,43 εκατοστών και βάρους 4 κιλών...Το έπιασε ζωντανό την προηγούμενη Παρακευή, στο N.Brighton...Το πώς το είδε, πού το είδε -και το κυριότερο- πώς τόλμησε και το έπιασε, δεν ξέρω...Είναι ένα είδος μπαρακούντα με κάτι δοντάρες θεόρατες...Οι Κινέζοι το κόβουν λεπτές λωρίδες και το κάνουν σούπα, εγώ σκοπεύω να κάνω το κομμάτι με το κεφάλι (αφού το ξανακόψω στη μέση επειδή δεν χωράει σε κανένα ταψί), πλακί...Τα υπόλοιπα 2 κομμάτια θα δούμε...

Το όνειρό του ήταν πάντα να βγει στο εξωτερικό...Άλλες 2 φορές στο παρελθόν, πριν γνωριστούμε, είχε πετύχει απόσπαση αλλά για διάφορους λόγους δεν πήγε...Μου το πρότεινε και του είπα να το κυνηγήσει, κατα βάθος πιστεύω ήξερε πως δεν θα του το αρνιόμουνα: Από τις 10 χώρες που δήλωσε, είχε πετύχει μέσα στους 10 πρώτους σε όλες, αλλά η ΝΖ ήταν εκείνη που τον κέρδισε...Πριν από μερικές μέρες κοιτούσε το GoogleEarth και αναρωτιόταν αν υπάρχει Έλληνας δάσκαλος αποσπασμένος στην Γη του Πυρός...Του απάντησα -όταν μου είπε την απορία του-, πώς "σίγουρα στο Christchurch είναι το νοτιότερο Ελληνικό σχολείο, μένει να βρούμε το Βορειότερο" (;-)

Ίωνά μου, σε αγαπώ πολύ και το ξέρεις, αλλά ολόκληρη αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη σε σένα...Ξέρω οτι θα μου πεις πώς απλά κάνεις αυτό που νιώθεις και πώς είμαι τρελοκομείο, αλλά δεν με νοιάζει...ΣΕ ΛΑΤΡΕΥΩ!!!

Read More