Δειλινό 11/1/2015

Καλημέρα σε όλους και καλή χρονιά να έχουμε! Το πρώτο ποστ για το 2015, θα είναι φωτογραφικό, καθώς την περασμένη βδομάδα, είχαμε ένα από τα εντυπωσιακότερα δειλινά που έχω δει ποτέ! Ακολουθούν κάποιες από τις φωτό που τράβηξα, με ελάχιστο σχολιασμό:

 Το γεφυράκι που ενώνει την παραλία του Βόλου, στο ύψος του Πανεπιστημίου με το Κορδόνι (κυμματοθραύστη)

 Η θέα προς το ηφαίστειο (σύμφωνα με μια μελέτη για τα ηφαίστεια του Ελλαδικού χώρου, ο ορεινός όγκος που διακρίνεται στο βάθος, είναι ο διαρρηγμένος κώνος ενός αρχαίου ηφαιστείου)

 Κοιτώντας προς τα δυτικά, το λιμάνι και το σιλό.

 Το Κορδόνι, ο κυμματοθραύστης του λιμανιού του Βόλου.

Το κτίριο του Πανεπιστημίου (πρώην κτίριο Παπαστράτου), το άγαλμα της Εθνικής Αντίστασης,  το γεφυράκι και το Κορδόνι, στα τελευταία χρώματα του δειλινού!

Καλή Κυριακή σε όλους!

Read More

Γενέθλια του μπλογκ, και βόλτα στη Γορίτσα

Καλή χρονιά αγαπητοί αναγνώστες του Αρτάνις! Ελπίζω να ήσασταν καλά τον μήνα αυτόν που απείχα από το ίντερνετ, -αποφάσισα να πάρω ένα μήνα άδεια, από το μπλογκ- αλλά βεβαίως δεν θα μπορούσα να απέχω για πάντα! Εξάλλου έχουμε γενέθλια στο μπλογκ, το οποίο μπήκε αισίως στον 7ο χρόνο του! (Απίστευτο μου φαίνεται!)

Εσείς όμως είδα οτι συνεχίσατε να διαβάζετε τη Χριστουγενιάτικη ανάρτηση αλλά και πολλά παλιότερα ποστ (αλήθεια, συμβαίνει τίποτα και όλοι  διαβάζετε για τα αυγά Φαμπερζε; Το Πάσχα αργεί ακόμα...), με τις φωτογραφικές αναρτήσεις και τις συνταγές, να μονοπωλούν -σχεδόν- το ενδιαφέρον...Δεν πειράζει όμως, για να γιορτάσω όλα αυτά τα χρόνια που περάσαμε παρέα στη μπλογκόσφαιρα, σας έχω ένα ακόμα φωτογραφικό ποστ, που αφορά την ανάβαση της Γορίτσας, του λόφου στα δυτικά της πόλης του Βόλου...

Μια ωραία Γεναριάτικη Κυριακή, στην αρχή του μήνα, αποφασίσαμε με τον Ίωνα να πάμε για μια βόλτα, σε μια περιοχή κοντά στο σπίτι, που κατα παράδοξο τρόπο δεν είχαμε ξαναεπισκεφτεί... Ο δρόμος που πήραμε μας έβγαλε στη Βορειοανατολική πλευρά του λόφου, σε ένα σημείο από το οποιο βλέπαμε μια παράξενη σπηλιά, που προεξείχε σαν μια πέτρινη φουσκάλα, πάνω στην πλαγιά...Χωρίς να το πολυσκεφτούμε σκαρφαλώσαμε μέχρι την είσοδο της σπηλιάς, όπου ανακαλύψαμε οτι ο θάλαμος είναι πολύ μικρός, και χωρίς καθόλου βάθος...

Λοιπόν, υποτίθεται οτι η σπηλιά αυτή ονομάζεται "σπηλιά του Άδη", αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια μικρή τρυπα στο βράχο...

Από εκεί, συνεχίζοντας το σκαρφάλωμα στην κορυφογραμμή, λίγο πριν φτάσουμε την ανασκαμμένη βόρεια πύλη της αρχαίας πόλης με τα υπολείμματα των πέτρινων πύργων της, είχαμε πολύ καλή θέα των αναβαθμίδων που δημιουργήθηκαν από το εργοστάσιο της ΑΓΕΤ Ηρακλής (νυν Lafarge), στην πλευρά όπου κάποτε εξορυσσόταν η πρώτη ύλη για την παραγωγή του τσιμεντοκονιάματος...
Πλέον έχουν φυτευτεί με δεκάδες δέντρα ντόπιων και εισαγώμενων ειδών, που όπως φαίνεται αναπτύσσονται ομαλά και μάλιστα ήδη αναπαράγονται και εξαπλώνονται! Επίσης είδαμε και τα έργα του περιφερειακού, τα οποία ελπίζουμε να τελειώσουν κάποτε! Η σήραγγα πάντως που διαπερνάει το λόφο,έχει ολοκληρωθεί!

Το μονοπάτι αυτό που χρησιμοποιήσαμε για την εξερεύνηση του λόφου, είναι ένα αρχαίο μονοπάτι που δεν σταμάτησε ποτέ να χρησιμοποιήται, στην διάρκεια των αιώνων...Στην κορυφή του λόφου και σε έκταση 400 στρεμμάτων πάνω στις πλαγιές του, υπήρχε κάποτε χτισμένη με το Ιπποδάμειο σύστημα, μια πόλη για την οποία δεν έχουμε στοιχεία για το όνομά της, αυτό που έχει σημασία όμως είναι οτι η πόλη αυτή που ιδρύθηκε τον 4ο αιώνα πΧ, εγκαταλείφθηκε για άγνωστο λόγο, περί το 250 πΧ...
Τα ίχνη της είναι ορατά σε όλη την έκταση του λόφου, ειδικά μετά τη φωτιά που έπληξε την περιοχή το '96, οπότε και κάηκε μεγάλο μέρος του πευκοδάσους που είχαν φυτέψει (προκειμένου να προστατεύσουν τα ευρήματα) οι Ιταλοί φοιτητές Αρχαιολογίας που είχαν επισκεφτεί την περιοχή ήδη πριν από το '40, για μελέτη των αρχαίων και χαρτογράφηση του εδάφους...

Μετά τη φωτιά εκείνη λοιπόν, έγιναν προσπάθειες ανάδειξης των αρχαίων κτισμάτων και τειχών, ανοίχτηκαν μονοπάτια και μπήκαν πινακίδες, ενώ χτίστηκαν και ενημερωτικά περίπτερα, στα οποία οι περιπατητές μπορούσαν να ενημερωθούν για τα αρχαία ευρήματα και την ιστορία του λόφου και της περιοχής...Το μέρος είναι πανέμορφο και καταπράσινο, ειδικά οι πλαγιές που δεν τις επισκέπτεται το μεγάλο πλήθος που ανεβαίνει στο λόφο...

Θα ήθελα, -ειδικά τις ημέρες που πανηγυρίζει η μικρή εκκλησία της Ζωοδόχου πηγής, που είναι χτισμένη πάνω στην μία από τις 5 συνολικά αρχαίες λαξευμένες δεξαμενές-, οι επισκεπτες του λόφου να είναι προσεκτικοί με τα απορρίμματά τους και τη συμπεριφορά τους στην άγρια φύση, αλλά αυτό εκτός από ζήτημα παιδείας και ευαισθητοποίησης, είναι και θέμα ανατροφής!

Το ειδικό καθεστώς υπο το οποίο προστατεύονται οι αρχαιολογικοί χώροι  σαν αυτόν -υποθέτω-, αλλά και η ανάγκη περαιτέρω χαρτογράφησης και μελέτης της άγνωστης αρχαίας πόλης, δεν επέτρεψε την αναδάσωση του λόφου (μόνον 3.70 km² από το αρχικό πευκοδάσος  παραμένει άθικτο), αλλά τελικά η φύση ανακάμπτει και επανέρχεται στη πρότερη κατάστασή της, και θεωρητικά και τα 1.700 τόσα στρέμματα που καταλαμβάνει ο λόφος, θα αναπληρωθούν με φυσικό τρόπο :

Νεαρά δέντρα, θάμνοι, αναρριχώμενα και κονδυλόριζα φυτά και πόες, καλύπτουν σταδιακά τις καμένες πλαγιές, και η Γορίτσα μετατρέπεται -ειδικά την άνοιξη-, σε έναν παλλόμενο λουλουδότοπο εξαιρετικής βιοποικιλότητας, που είναι χάρμα οφθαλμών και λοιπών αισθήσεων (εννοείται οτι θα έρθει ανοιξιάτικο σχετικό ποστ :)

Στους βορειοανατολικούς πρόποδες της Γορίτσας, κατά την διάνοιξη του περιφερειακού δρόμου του Βόλου, ανακαλύφτηκε αρχαίο νεκροταφείο, το 2ο (δυτικό) αρχαίο νεκροταφείο στην περιοχή του λόφου, με τουλάχιστον 60 λαξευμένους κιβωτιόσχημους τάφους... 

Μόλις ολοκληρώθηκαν οι ανασκαφές και απομακρύνθηκαν τα ευρήματα, έγιναν εργασίες ανάδειξης του μνημείου, και τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν το Σεπτέμβριο του 2010 (κατα τη διάρκεια της απουσίας μας δλδ), ο χώρος όμως δεν είναι ακόμα εύκολα προσβάσιμος, μιας και βρίσκεται μέσα στο περιφραγμένο εργοτάξιο της σήραγγας του περιφερειακού, αλλά παρόλα αυτά, όποιος θέλει (σαν εμένα), βρίσκει τρόπο!

Φυσικά, υπάρχουν και πολλές θεωρίες σχετικά, με το όνομα του λόφου, το πιθανό όνομα της αρχαίας πόλης καθώς και ένα σωρό άλλες υποθέσεις που αφορούν υποτιθέμενα ενεργειακά πεδία και διάφορες άλλες μπαρούφες, που δυστυχώς φαίνεται οτι απασχολούν πολλούς φαντασιόπληκτους, στο διαδίκτυο...

Και καλά μεν, το όνομα του λόφου γνωρίζουμε από που προέρχεται (σλαβική προέλευση, μην ξεχνάμε οτι έχουν περάσει από τον τόπο μας πολλοί λαοί, και οι Σλάβοι κατέκτησαν την περιοχή τον 7ο αιώνα μΧ), και το όνομα της πόλης υποθέτουμε ποιο μπορεί να είναι (πιθανολογείται οτι πρόκειται για το αρχαίο Ορμίνιο), αλλά τις υπόλοιπες θεωρίες και μύθους που περιβάλλουν τον αρχαίο λόφο, δεν μπορώ να τις παρακολουθήσω...Μια ανάλυση της γεωλογίας της περιοχής καθώς και της τεχνολογίας των Αρχαίων, θα βοηθούσε πολύ, στο να ανοίξουν μερικά μυαλά και να σκεφτούν με βάση τη λογική...Εγώ πάντως αρνούμαι να προσπαθήσω να βάλω μυαλό σε άδεια κεφάλια...

Για περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφίες, μπορείτε να δείτε τα παρακάτω λινκ:

http://odysseus.culture.gr/h/3/gh351.jsp?obj_id=2674
http://www.taxydromos.gr/article.php?id=26329&cat=6
http://2lyk-volou.mag.sch.gr/Goritsa.html

http://www.fortifications.gr/index.php/fortifications/thessalia/magnisia/163-lofos-goritsas
http://www.taxydromos.gr/article.php?id=26329&cat=6
http://www.hellinon.net/NeesSelides/Slavoi.htm
http://www.panoramio.com/user/4785951/tags/%CE%9B%CF%8C%CF%86%CE%BF%CF%82%20%CE%93%CE%BF%CF%81%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%82?photo_page=1

Read More

Στο Καρνάγιο στα Πευκάκια

Πριν ξεκινήσω αυτό το ποστ, να σας ενημερώσω ότι η 1η μεγάλη συλλογή υπογραφών για την ποινική δίωξη των κατα συρροή βιαστών Roast Busters ολοκληρώθηκε και οι υπογραφές παραδόθηκαν στη ΝΖηλανδική βουλή, η 2η όμως συλλογή υπογραφών συνεχίζεται, και θα ήταν χρήσιμο όσοι δεν έχετε υπογράψει ακόμα, να συμμετάσχετε οπωσδήποτε…Το τι θα γίνει όμως από ‘δω και πέρα είναι άγνωστο, ωστόσο θα παρακολουθώ το ζήτημα και ελπίζω να μπορέσω να σας ενημερώσω σύντομα…Ευχαριστώ πολύ όσους συμμετείχαν στην κίνηση αυτή…
Ακολουθεί το κανονικό ποστ:
……………………………………………………… 

Στο Καρνάγιο στα Πευκάκια

Είναι μαγικό μέρος τα Πευκάκια, απέναντι από το λιμάνι…Για πολλά χρόνια ήταν το συνώνυμο της διασκέδασης, όμως καθώς ο χώρος είναι αυστηρά προστατευόμενος λόγω αρχαιολογικών ευρημάτων, ελάχιστα κτίρια υπάρχουν και από αυτά, μόλις 2 ή 3 είναι ακόμα σε χρήση…

Είναι ένα υπέροχο μέρος που χρειάζεται σεβασμό και φροντίδα, διατηρεί πλήθος ειδών άγριας ζωής, και είναι το μοναδικό μέρος στην περιοχή οπου ακόμα ψαρεύεται με τον παραδοσιακό τρόπο, η λασπογαρίδα… Στο ίδιο αυτό μέρος, λίγο παραπάνω ίσως, βρισκόταν σύμφωνα με Αρχαιολογικές εκτιμήσεις το νεώρειο της Μυκηναϊκής περιόδου…

Η γεωγραφία της περιοχής δεν έχει αλλάξει πολύ, εκτός ίσως από τις προσχώσεις του Ξηριά, που δημιούργησαν τον εφαπτόμενο υγροβιότοπο της Μπουρμπουλήθρας…Σ’ αυτό το μέρος σύμφωνα με το μύθο, χτίστηκε η Αργώ, σ’ αυτό το ίδιο μέρος, εξακολουθούν να λειτουργούν τα 2 καρνάγια …

Εδώ, τον χώρο γεμίζει η μυρωδιά της καμμένης βαφής που θα ξυσθεί για να λουστραριστεί το κύτος, και να ξαναβαφτεί σε όμορφα χρώματα, λαμπερό πορτοκαλί, άσπρο και μπλε, κόκκινο και πράσινο, γαλάζιο…ΟΙ ομιλίες είναι απλές, καμιά φορά διανθισμένες με ορολογίες ειδικές, άγνωστες για τον πολύ τον κόσμο, διατυπωμένες σε γλώσσες οικείες αλλά και άγνωστες…

Στο παραδοσιακό καρνάγιο του Χριστόπουλου, τώρα εκτός από τα παλιά ξύλινα σκάφη, τις βάρκες, τα καϊκια, τις τράτες, φιλοξενούνται και ιστιοπλοικά, που απλώς φυλάσσονται, «παρκάρονται» ή επισκευάζονται, ο αέρας τραγουδά μέσα στα άλμπουρα, με μακρόσυρτους απαλούς ήχους, σαν κλάμματα ξωθιών θα ακούγονται τη νύχτα, οι ασφάλειες των συρματόσχοινων κουδουνίζουν ρυθμικά, καθώς ο ξαφνικός αέρας ξυρίζει το φυσικό λιμανάκι, και το χώρο του ταρσανά… 

ΟΙ άνθρωποι ήταν πολύ ευγενικοί, παρά την απαγορευτική ταμπέλα στην είσοδο, μας άφησαν να περιπλανηθούμε μέσ’ το χώρο, να τραβήξουμε όσες φωτό θέλαμε, χωρίς να μας ενοχλήσουν στην περιπλάνησή μας, χωρίς να μας ρωτήσουν πώς και γιατί… 

Μα ήταν ακόμα πιο μεγάλη η συγκίνηση της βόλτας ανάμεσα στα εγκαταλειμμένα ρημάδια, στον χώρο που εφάπτεται στο καρνάγιο, εκεί που τα παλιά σκαριά αφέθηκαν να σαπίζουν στα στοιχεία της φύσης, τις βροχές και τις καταιγίδες, το θαλασσινό αέρα και τα κύματα, τους παγωμένους χειμώνες, τα καυτά μακριά καλοκαίρια… 

Και αλλάζουν σχήματα αυτά τα παλιά σκάφη, μετουσιώνονται σε κάτι νέο, μοναδικό, που συνεχώς φθείρεται και αλλάζει χαρακτήρα, παίρνει νέες μορφές, απογυμνώνεται απ΄τα στολίδια του: Πεθαίνει κάθε μέρα, και σβήνει, παραριγμένο από την αλλοτινή του σημασία και αξία, ένα ξένο σώμα, ανεπιθύμητο, που όμως ακόμα κι έτσι, κρύβει μεγάλη δύναμη μέσα του, τη δύναμη της ανάμνησης…
Κι όμως κάποτε, ολοκαίνουριο και ποθητό, έσχιζε τα νερά και ταξίδευε τον επιβάτη του, αλλά και τον θεατή του, με το μυαλό και το μάτι, σε άλλες θάλασσες και πολιτείες, και στο σημείο που ο ουρανός και η θάλασσα σμίγουν μαγικά, στο μακρινό ορίζοντα… 

Δεν υπάρχει ελπίδα στο καρνάγιο του χρόνου 

μόνο πίσσα και πίκρα και σκυμμένα κεφάλια 

 αργολειώνουμε μόνοι στην κουβέρτα του πόνου 

 σαν τους γλάρους που σβήνουν στ’ αραγμένα ποστάλια.

 Μόνο πίσσα και πίκρα και σκυμμένα κεφάλια 

οι χαρές φωσφορίζουν μα κανείς δεν τις πιάνει 

σαν τους γλάρους που σβήνουν στ’ αραγμένα ποστάλια 

τριγυρνάμε στο ίδιο στοιχειωμένο λιμάνι. 

(ΧΑΡΗΣ ΜΕΛΙΤΑΣ, Το καρνάγιο του χρόνου)

http://goo.gl/7LTBFS

Read More

Ελλάδα- Φθινοπωρινά χρώματα (στον καιρό τους)

Ήρθε επιτέλους το φθινόπωρο, δλδ για να είμαστε ακριβείς, ήρθε ο Οκτώβρης, για τα καλά, επειδή Σεπτέμβρη εμείς δεν μετρήσαμε, φτάσαμε στην 59η Αυγούστου, και τότε καταλάβαμε οτι πλησίαζε  επιτέλους και ημερολογιακά το φθινόπωρο, με τις βροχούλες του και τις ψυχρούλες του, οπότε και κατεβάσαμε τα χειμωνιάτικά μας, στρώσαμε τα παπλώματά μας και τα λοιπά...

Αυτές τις μέρες βέβαια, μετά από το ολιγοήμερο ψυχρό διάλειμμα, έχουμε πάλι καλοκαιρία, ξαναβάλαμε λοιπόν τα κοντομάνικα, αλλά βρήκαμε και καιρό να διαμορφώσουμε τον χειμερινό μας κήπο, (θα έρθει σχετική ανάρτηση αργότερα), και φυσικά βρήκαμε την ευκαιρία να πάμε βόλτες και περιπάτους, οικογενειακώς ή με φίλους, προς διάφορους κοντινούς και μη, προορισμούς...Το φθινόπωρο είναι εδώ, ήρθε στην ώρα του και στην σωστή εποχή του χρόνου, και είναι υπέροχο!

Φ1-2: Μακρυνίτσα, κεντρική πλατεία...Τα πλατάνια είναι υπέροχα!

Φ3-4: Κι άλλα πλατάνια, στην όχθη του Αναύρου, κοντά στο σπίτι...

Φ5-6: Σφενδάμια στα πεζοδρόμια της πόλης

Φ7-8-9: Το πιο αντιπροσωπευτικό φθινοπωρινό αγριολούλουδο της Ελληνικής φύσης: Cyclamen graecum...

Φ20-11: Φρούτα πυράκανθου, μια πολύ σημαντική τροφή για τα πουλιά, σε όλη τη διάρκεια του φθινόπωρου και -κυρίως- του χειμώνα...

Φ12-13: Στο πάρκο του Αλκαζάρ στη Λάρισα, χθεσινή εκδρομή :)

Φ14-15: Περάσαμε πολύ όμορφα και φυσικά βγάλαμε άπειρες φωτό, σε όλους τους χώρους του, αλλά κυρίως μέσα στον διαμορφωμένο βοτανικό κήπο, με είδη από την Ελλάδα και όλον τον κόσμο...

Φ16-17: Φθινοπωρινά φυλλώματα, το πρώτο είναι από αργυρόφυλλη λεύκα, και το 2ο από ναντίνα (Nandina domestica)

Φ18: Η δύση, ενώ έχουμε πάρει το δρόμο της επιστροφής, και με τον ήλιο κόντρα... Κανονικά δεν θα την πόσταρα αυτή τη φωτό, αλλά για κάποιο λόγο μ'αρέσει ;p

Στο επόμενο ποστ, μάλλον κάτι σχετικό με το μποστάνι...Καλή εβδομάδα να έχουμε όλοι :)

Υ.Γ. Ο Ίωνας άλλαξε την εικόνα του μπλογκ, επειδή λέει είναι καιρός να "εκσυγχρονιστώ"...Κάντε υπομονή, και πού θα πάει, θα το συνηθίσουμε, κι εγώ κι εσεις...Φιλιά!

Read More