Δειλινό 11/1/2015

Καλημέρα σε όλους και καλή χρονιά να έχουμε! Το πρώτο ποστ για το 2015, θα είναι φωτογραφικό, καθώς την περασμένη βδομάδα, είχαμε ένα από τα εντυπωσιακότερα δειλινά που έχω δει ποτέ! Ακολουθούν κάποιες από τις φωτό που τράβηξα, με ελάχιστο σχολιασμό:

 Το γεφυράκι που ενώνει την παραλία του Βόλου, στο ύψος του Πανεπιστημίου με το Κορδόνι (κυμματοθραύστη)

 Η θέα προς το ηφαίστειο (σύμφωνα με μια μελέτη για τα ηφαίστεια του Ελλαδικού χώρου, ο ορεινός όγκος που διακρίνεται στο βάθος, είναι ο διαρρηγμένος κώνος ενός αρχαίου ηφαιστείου)

 Κοιτώντας προς τα δυτικά, το λιμάνι και το σιλό.

 Το Κορδόνι, ο κυμματοθραύστης του λιμανιού του Βόλου.

Το κτίριο του Πανεπιστημίου (πρώην κτίριο Παπαστράτου), το άγαλμα της Εθνικής Αντίστασης,  το γεφυράκι και το Κορδόνι, στα τελευταία χρώματα του δειλινού!

Καλή Κυριακή σε όλους!

Read More

Γενέθλια του μπλογκ, και βόλτα στη Γορίτσα

Καλή χρονιά αγαπητοί αναγνώστες του Αρτάνις! Ελπίζω να ήσασταν καλά τον μήνα αυτόν που απείχα από το ίντερνετ, -αποφάσισα να πάρω ένα μήνα άδεια, από το μπλογκ- αλλά βεβαίως δεν θα μπορούσα να απέχω για πάντα! Εξάλλου έχουμε γενέθλια στο μπλογκ, το οποίο μπήκε αισίως στον 7ο χρόνο του! (Απίστευτο μου φαίνεται!)

Εσείς όμως είδα οτι συνεχίσατε να διαβάζετε τη Χριστουγενιάτικη ανάρτηση αλλά και πολλά παλιότερα ποστ (αλήθεια, συμβαίνει τίποτα και όλοι  διαβάζετε για τα αυγά Φαμπερζε; Το Πάσχα αργεί ακόμα...), με τις φωτογραφικές αναρτήσεις και τις συνταγές, να μονοπωλούν -σχεδόν- το ενδιαφέρον...Δεν πειράζει όμως, για να γιορτάσω όλα αυτά τα χρόνια που περάσαμε παρέα στη μπλογκόσφαιρα, σας έχω ένα ακόμα φωτογραφικό ποστ, που αφορά την ανάβαση της Γορίτσας, του λόφου στα δυτικά της πόλης του Βόλου...

Μια ωραία Γεναριάτικη Κυριακή, στην αρχή του μήνα, αποφασίσαμε με τον Ίωνα να πάμε για μια βόλτα, σε μια περιοχή κοντά στο σπίτι, που κατα παράδοξο τρόπο δεν είχαμε ξαναεπισκεφτεί... Ο δρόμος που πήραμε μας έβγαλε στη Βορειοανατολική πλευρά του λόφου, σε ένα σημείο από το οποιο βλέπαμε μια παράξενη σπηλιά, που προεξείχε σαν μια πέτρινη φουσκάλα, πάνω στην πλαγιά...Χωρίς να το πολυσκεφτούμε σκαρφαλώσαμε μέχρι την είσοδο της σπηλιάς, όπου ανακαλύψαμε οτι ο θάλαμος είναι πολύ μικρός, και χωρίς καθόλου βάθος...

Λοιπόν, υποτίθεται οτι η σπηλιά αυτή ονομάζεται "σπηλιά του Άδη", αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια μικρή τρυπα στο βράχο...

Από εκεί, συνεχίζοντας το σκαρφάλωμα στην κορυφογραμμή, λίγο πριν φτάσουμε την ανασκαμμένη βόρεια πύλη της αρχαίας πόλης με τα υπολείμματα των πέτρινων πύργων της, είχαμε πολύ καλή θέα των αναβαθμίδων που δημιουργήθηκαν από το εργοστάσιο της ΑΓΕΤ Ηρακλής (νυν Lafarge), στην πλευρά όπου κάποτε εξορυσσόταν η πρώτη ύλη για την παραγωγή του τσιμεντοκονιάματος...
Πλέον έχουν φυτευτεί με δεκάδες δέντρα ντόπιων και εισαγώμενων ειδών, που όπως φαίνεται αναπτύσσονται ομαλά και μάλιστα ήδη αναπαράγονται και εξαπλώνονται! Επίσης είδαμε και τα έργα του περιφερειακού, τα οποία ελπίζουμε να τελειώσουν κάποτε! Η σήραγγα πάντως που διαπερνάει το λόφο,έχει ολοκληρωθεί!

Το μονοπάτι αυτό που χρησιμοποιήσαμε για την εξερεύνηση του λόφου, είναι ένα αρχαίο μονοπάτι που δεν σταμάτησε ποτέ να χρησιμοποιήται, στην διάρκεια των αιώνων...Στην κορυφή του λόφου και σε έκταση 400 στρεμμάτων πάνω στις πλαγιές του, υπήρχε κάποτε χτισμένη με το Ιπποδάμειο σύστημα, μια πόλη για την οποία δεν έχουμε στοιχεία για το όνομά της, αυτό που έχει σημασία όμως είναι οτι η πόλη αυτή που ιδρύθηκε τον 4ο αιώνα πΧ, εγκαταλείφθηκε για άγνωστο λόγο, περί το 250 πΧ...
Τα ίχνη της είναι ορατά σε όλη την έκταση του λόφου, ειδικά μετά τη φωτιά που έπληξε την περιοχή το '96, οπότε και κάηκε μεγάλο μέρος του πευκοδάσους που είχαν φυτέψει (προκειμένου να προστατεύσουν τα ευρήματα) οι Ιταλοί φοιτητές Αρχαιολογίας που είχαν επισκεφτεί την περιοχή ήδη πριν από το '40, για μελέτη των αρχαίων και χαρτογράφηση του εδάφους...

Μετά τη φωτιά εκείνη λοιπόν, έγιναν προσπάθειες ανάδειξης των αρχαίων κτισμάτων και τειχών, ανοίχτηκαν μονοπάτια και μπήκαν πινακίδες, ενώ χτίστηκαν και ενημερωτικά περίπτερα, στα οποία οι περιπατητές μπορούσαν να ενημερωθούν για τα αρχαία ευρήματα και την ιστορία του λόφου και της περιοχής...Το μέρος είναι πανέμορφο και καταπράσινο, ειδικά οι πλαγιές που δεν τις επισκέπτεται το μεγάλο πλήθος που ανεβαίνει στο λόφο...

Θα ήθελα, -ειδικά τις ημέρες που πανηγυρίζει η μικρή εκκλησία της Ζωοδόχου πηγής, που είναι χτισμένη πάνω στην μία από τις 5 συνολικά αρχαίες λαξευμένες δεξαμενές-, οι επισκεπτες του λόφου να είναι προσεκτικοί με τα απορρίμματά τους και τη συμπεριφορά τους στην άγρια φύση, αλλά αυτό εκτός από ζήτημα παιδείας και ευαισθητοποίησης, είναι και θέμα ανατροφής!

Το ειδικό καθεστώς υπο το οποίο προστατεύονται οι αρχαιολογικοί χώροι  σαν αυτόν -υποθέτω-, αλλά και η ανάγκη περαιτέρω χαρτογράφησης και μελέτης της άγνωστης αρχαίας πόλης, δεν επέτρεψε την αναδάσωση του λόφου (μόνον 3.70 km² από το αρχικό πευκοδάσος  παραμένει άθικτο), αλλά τελικά η φύση ανακάμπτει και επανέρχεται στη πρότερη κατάστασή της, και θεωρητικά και τα 1.700 τόσα στρέμματα που καταλαμβάνει ο λόφος, θα αναπληρωθούν με φυσικό τρόπο :

Νεαρά δέντρα, θάμνοι, αναρριχώμενα και κονδυλόριζα φυτά και πόες, καλύπτουν σταδιακά τις καμένες πλαγιές, και η Γορίτσα μετατρέπεται -ειδικά την άνοιξη-, σε έναν παλλόμενο λουλουδότοπο εξαιρετικής βιοποικιλότητας, που είναι χάρμα οφθαλμών και λοιπών αισθήσεων (εννοείται οτι θα έρθει ανοιξιάτικο σχετικό ποστ :)

Στους βορειοανατολικούς πρόποδες της Γορίτσας, κατά την διάνοιξη του περιφερειακού δρόμου του Βόλου, ανακαλύφτηκε αρχαίο νεκροταφείο, το 2ο (δυτικό) αρχαίο νεκροταφείο στην περιοχή του λόφου, με τουλάχιστον 60 λαξευμένους κιβωτιόσχημους τάφους... 

Μόλις ολοκληρώθηκαν οι ανασκαφές και απομακρύνθηκαν τα ευρήματα, έγιναν εργασίες ανάδειξης του μνημείου, και τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν το Σεπτέμβριο του 2010 (κατα τη διάρκεια της απουσίας μας δλδ), ο χώρος όμως δεν είναι ακόμα εύκολα προσβάσιμος, μιας και βρίσκεται μέσα στο περιφραγμένο εργοτάξιο της σήραγγας του περιφερειακού, αλλά παρόλα αυτά, όποιος θέλει (σαν εμένα), βρίσκει τρόπο!

Φυσικά, υπάρχουν και πολλές θεωρίες σχετικά, με το όνομα του λόφου, το πιθανό όνομα της αρχαίας πόλης καθώς και ένα σωρό άλλες υποθέσεις που αφορούν υποτιθέμενα ενεργειακά πεδία και διάφορες άλλες μπαρούφες, που δυστυχώς φαίνεται οτι απασχολούν πολλούς φαντασιόπληκτους, στο διαδίκτυο...

Και καλά μεν, το όνομα του λόφου γνωρίζουμε από που προέρχεται (σλαβική προέλευση, μην ξεχνάμε οτι έχουν περάσει από τον τόπο μας πολλοί λαοί, και οι Σλάβοι κατέκτησαν την περιοχή τον 7ο αιώνα μΧ), και το όνομα της πόλης υποθέτουμε ποιο μπορεί να είναι (πιθανολογείται οτι πρόκειται για το αρχαίο Ορμίνιο), αλλά τις υπόλοιπες θεωρίες και μύθους που περιβάλλουν τον αρχαίο λόφο, δεν μπορώ να τις παρακολουθήσω...Μια ανάλυση της γεωλογίας της περιοχής καθώς και της τεχνολογίας των Αρχαίων, θα βοηθούσε πολύ, στο να ανοίξουν μερικά μυαλά και να σκεφτούν με βάση τη λογική...Εγώ πάντως αρνούμαι να προσπαθήσω να βάλω μυαλό σε άδεια κεφάλια...

Για περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφίες, μπορείτε να δείτε τα παρακάτω λινκ:

http://odysseus.culture.gr/h/3/gh351.jsp?obj_id=2674
http://www.taxydromos.gr/article.php?id=26329&cat=6
http://2lyk-volou.mag.sch.gr/Goritsa.html

http://www.fortifications.gr/index.php/fortifications/thessalia/magnisia/163-lofos-goritsas
http://www.taxydromos.gr/article.php?id=26329&cat=6
http://www.hellinon.net/NeesSelides/Slavoi.htm
http://www.panoramio.com/user/4785951/tags/%CE%9B%CF%8C%CF%86%CE%BF%CF%82%20%CE%93%CE%BF%CF%81%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%82?photo_page=1

Read More

Στο Καρνάγιο στα Πευκάκια

Πριν ξεκινήσω αυτό το ποστ, να σας ενημερώσω ότι η 1η μεγάλη συλλογή υπογραφών για την ποινική δίωξη των κατα συρροή βιαστών Roast Busters ολοκληρώθηκε και οι υπογραφές παραδόθηκαν στη ΝΖηλανδική βουλή, η 2η όμως συλλογή υπογραφών συνεχίζεται, και θα ήταν χρήσιμο όσοι δεν έχετε υπογράψει ακόμα, να συμμετάσχετε οπωσδήποτε…Το τι θα γίνει όμως από ‘δω και πέρα είναι άγνωστο, ωστόσο θα παρακολουθώ το ζήτημα και ελπίζω να μπορέσω να σας ενημερώσω σύντομα…Ευχαριστώ πολύ όσους συμμετείχαν στην κίνηση αυτή…
Ακολουθεί το κανονικό ποστ:
……………………………………………………… 

Στο Καρνάγιο στα Πευκάκια

Είναι μαγικό μέρος τα Πευκάκια, απέναντι από το λιμάνι…Για πολλά χρόνια ήταν το συνώνυμο της διασκέδασης, όμως καθώς ο χώρος είναι αυστηρά προστατευόμενος λόγω αρχαιολογικών ευρημάτων, ελάχιστα κτίρια υπάρχουν και από αυτά, μόλις 2 ή 3 είναι ακόμα σε χρήση…

Είναι ένα υπέροχο μέρος που χρειάζεται σεβασμό και φροντίδα, διατηρεί πλήθος ειδών άγριας ζωής, και είναι το μοναδικό μέρος στην περιοχή οπου ακόμα ψαρεύεται με τον παραδοσιακό τρόπο, η λασπογαρίδα… Στο ίδιο αυτό μέρος, λίγο παραπάνω ίσως, βρισκόταν σύμφωνα με Αρχαιολογικές εκτιμήσεις το νεώρειο της Μυκηναϊκής περιόδου…

Η γεωγραφία της περιοχής δεν έχει αλλάξει πολύ, εκτός ίσως από τις προσχώσεις του Ξηριά, που δημιούργησαν τον εφαπτόμενο υγροβιότοπο της Μπουρμπουλήθρας…Σ’ αυτό το μέρος σύμφωνα με το μύθο, χτίστηκε η Αργώ, σ’ αυτό το ίδιο μέρος, εξακολουθούν να λειτουργούν τα 2 καρνάγια …

Εδώ, τον χώρο γεμίζει η μυρωδιά της καμμένης βαφής που θα ξυσθεί για να λουστραριστεί το κύτος, και να ξαναβαφτεί σε όμορφα χρώματα, λαμπερό πορτοκαλί, άσπρο και μπλε, κόκκινο και πράσινο, γαλάζιο…ΟΙ ομιλίες είναι απλές, καμιά φορά διανθισμένες με ορολογίες ειδικές, άγνωστες για τον πολύ τον κόσμο, διατυπωμένες σε γλώσσες οικείες αλλά και άγνωστες…

Στο παραδοσιακό καρνάγιο του Χριστόπουλου, τώρα εκτός από τα παλιά ξύλινα σκάφη, τις βάρκες, τα καϊκια, τις τράτες, φιλοξενούνται και ιστιοπλοικά, που απλώς φυλάσσονται, «παρκάρονται» ή επισκευάζονται, ο αέρας τραγουδά μέσα στα άλμπουρα, με μακρόσυρτους απαλούς ήχους, σαν κλάμματα ξωθιών θα ακούγονται τη νύχτα, οι ασφάλειες των συρματόσχοινων κουδουνίζουν ρυθμικά, καθώς ο ξαφνικός αέρας ξυρίζει το φυσικό λιμανάκι, και το χώρο του ταρσανά… 

ΟΙ άνθρωποι ήταν πολύ ευγενικοί, παρά την απαγορευτική ταμπέλα στην είσοδο, μας άφησαν να περιπλανηθούμε μέσ’ το χώρο, να τραβήξουμε όσες φωτό θέλαμε, χωρίς να μας ενοχλήσουν στην περιπλάνησή μας, χωρίς να μας ρωτήσουν πώς και γιατί… 

Μα ήταν ακόμα πιο μεγάλη η συγκίνηση της βόλτας ανάμεσα στα εγκαταλειμμένα ρημάδια, στον χώρο που εφάπτεται στο καρνάγιο, εκεί που τα παλιά σκαριά αφέθηκαν να σαπίζουν στα στοιχεία της φύσης, τις βροχές και τις καταιγίδες, το θαλασσινό αέρα και τα κύματα, τους παγωμένους χειμώνες, τα καυτά μακριά καλοκαίρια… 

Και αλλάζουν σχήματα αυτά τα παλιά σκάφη, μετουσιώνονται σε κάτι νέο, μοναδικό, που συνεχώς φθείρεται και αλλάζει χαρακτήρα, παίρνει νέες μορφές, απογυμνώνεται απ΄τα στολίδια του: Πεθαίνει κάθε μέρα, και σβήνει, παραριγμένο από την αλλοτινή του σημασία και αξία, ένα ξένο σώμα, ανεπιθύμητο, που όμως ακόμα κι έτσι, κρύβει μεγάλη δύναμη μέσα του, τη δύναμη της ανάμνησης…
Κι όμως κάποτε, ολοκαίνουριο και ποθητό, έσχιζε τα νερά και ταξίδευε τον επιβάτη του, αλλά και τον θεατή του, με το μυαλό και το μάτι, σε άλλες θάλασσες και πολιτείες, και στο σημείο που ο ουρανός και η θάλασσα σμίγουν μαγικά, στο μακρινό ορίζοντα… 

Δεν υπάρχει ελπίδα στο καρνάγιο του χρόνου 

μόνο πίσσα και πίκρα και σκυμμένα κεφάλια 

 αργολειώνουμε μόνοι στην κουβέρτα του πόνου 

 σαν τους γλάρους που σβήνουν στ’ αραγμένα ποστάλια.

 Μόνο πίσσα και πίκρα και σκυμμένα κεφάλια 

οι χαρές φωσφορίζουν μα κανείς δεν τις πιάνει 

σαν τους γλάρους που σβήνουν στ’ αραγμένα ποστάλια 

τριγυρνάμε στο ίδιο στοιχειωμένο λιμάνι. 

(ΧΑΡΗΣ ΜΕΛΙΤΑΣ, Το καρνάγιο του χρόνου)

http://goo.gl/7LTBFS

Read More

Τα αγαθά της γης...

...και η ανταμοιβή των κόπων μας :)

Ήταν μια γεμάτη άνοιξη και καλοκαίρι,  και το φθινόπωρο και ο χειμώνας, θα είναι εξίσου αποδοτικά -ελπίζω! Όπως θα θυμάστε από εκείνο το καλοκαιριάτικο ποστ με της κηπευτικές εργασίες, με τον Ίωνα αφιερώσαμε σχεδόν όλο το Μάιο σε εργασίες διαμόρφωσης μποστανιού...Αρκετά αργοπορημένα βέβαια, αλλά δεν γινόταν αλλιώς, επειδή έπρεπε και να εισαχθώ στο νοσοκομείο για μία επέμβαση που έλυσε άμεσα ένα πρόβλημα υγείας που έφερα μαζί μου από τη ΝΖ-, ευτυχώς όλα πήγαν καλά και για την υγεία μου αλλά και για το μποστάνι, και οι κόποι μας ανταμείφθηκαν πλουσιοπάροχα!

Βασικά ψάχναμε για ντόπιες ποικιλίες, αλλά καθώς αργήσαμε να ξεκινήσουμε, άργησε και η συγκομιδή, τουλάχιστον της ντομάτας! Για του χρόνου όμως είμαστε καλά προετοιμασμένοι: έχουμε ήδη βρει σπόρους και έχουμε κρατήσει δικούς μας, και αναμένουμε η επιτυχία μας να επαναληφθεί... 

Έτσι είναι, ο τόπος είναι ιδανικός και αν προβλεφτούν εξαρχής οι ανάγκες σκίασης/ποτισμάτων, όλα τα προβλήματα του μποστανιού λύνονται, με απλό και φυσικό τρόπο...Εμείς αφήσαμε και τα ζούδια του κήπου στην ησυχία τους, να κάνουν τη δουλειά για την οποία είναι προορισμένα, και όλα πήγαν καλά, με τη βοήθειά τους επίσης! 

Μελιτζάνες! ΟΙ μελιτζάνες μας αντέμειψαν και με το παραπάνω, είχαν καταπληκτική απόδοση, και σίγουρα και του χρόνου θα επιλέξουμε ντόπιες ποικιλίες! Τις μαγειρέψαμε με όλους τους τρόπους, μόνον τουρσί δεν έφτιαξα, επειδή δεν μπορώ να συγκρατηθώ και το τσακίζω όλο, και δεν συμφέρει...Αυτό βέβαια, μπορεί να το ξανασκεφτώ του χρόνου, αλλά για φέτος τουλάχιστον, ησύχασα: Τα περισσότερα από τα καλοκαιρινά λαχανικά μας, έχουν αντικατασταθεί από τα χειμωνιάτικα, μόνον μερικές ρίζες ντοματιές, όλες οι πιπεριές και καναδυο γλυκιές κολοκυθιές που ακόμα δένουν καρπό, έχουν παραμείνει στο μποστάνι...

Αυτές λοιπόν οι γλυκιές κολοκυθιές ήταν απίστευτες φέτος: βασικά φταίω κι εγώ που έσπειρα πολλές, αλλά κι αυτές τρέξανε εκατοντάδες μέτρα μέσα στον κήπο και τον κυκλώσανε από παντού, ανεβήκανε στο γκαράζ, πάνω στις τριανταφυλλιές, στις ελιές, στο κλήμα, στην βεράντα του γείτονα, ακόμα και πάνω στις φασολιές...Και είχαν και τρομερή απόδοση, τα λουλούδια τα κάναμε γεμιστά στο φούρνο και στο τηγάνι, ή παραγεμισμένα με τυρί φέτα και τηγανιτά σε χυλό, όσο για τις κολοκύθες, έ, στη φωτό βλέπετε μια χαρακτηριστική, 82 πόντων (δεν την έχω χρησιμοποιήσει ακόμα, την φυλάω!)

Και η μεγάλη έκπληξη ήταν η πεπονιά: Μόνη της φύτρωσε (την περάσαμε για αγγουριά- ίδιο φύλλο, ίδιο λουλούδι) αλλά μας προέκυψε πεπόνι ο καρπός της, μεγάλη έκπληξη, κράτησα σπόρο κι από αυτήν!

Πήγε καλά λοιπόν, δεν αγοράσαμε καθόλου λαχανικά όλο το καλοκαίρι, μοιράσαμε και πολλά σε φίλους και γνωστούς, οργανώσαμε τραπέζια, κάναμε πικ νικ και το διασκεδάσαμε αφάνταστα!

Και εν πάση περιπτώσει, κάνεις διαφορετικό κουμάντο αν ξέρεις οτι έχεις δικά σου πράγματα...Δεν χρειάζεται να ψάχνεσαι, τα έχεις εύκαιρα ανα πάσα στιγμή, τα ξέρεις και τα εμπιστεύεσαι...

Και φυσικά, έχουμε κάνει προμήθειες και για τον χειμώνα.... Τα ντοματάκια είχαν μεγάλη παραγωγή, τόσο μεγάλη που δεν προλαβαίναμε να τρώμε και να δίνουμε, και τα κάναμε λιαστά με.. τη βοήθεια του φούρνου (επειδή έχουν πολλά σπόρια και δεν ξεραίνονται επαρκώς στον ήλιο), 

ενώ σε συνδυασμό με την επίσης μεγάλη απόδοση της ντομάτας Θεσσαλονίκης, φτιάξαμε σάλτσες απλές και με διάφορες γεύσεις, για όλο το χειμώνα, οι οποίες είναι πεντανόστιμες, και τις τρώνε και τα παιδιά! 

Τώρα μένουν ακόμα πολύ λίγα φυτά, από τα καλοκαιρινά και τα όψιμα, στο μποστάνι...Τα τεζάκια έχουν ξανασκαφτεί και έχουν φυτευτεί λάχανα, κουνουπίδια και μπροκολα, 2 ειδών μαρούλια (κόκκινα και Ιταλικά) και κροκάρι για φρέσκα κρεμμυδάκια... Εντός της επόμενης βδομάδας, θα ξεριζωθούν και όσες ντοματιές και πιπεριές έχουν απομείνει -οι γλυκιές κολοκυθιές θα μείνουν!- εν τω μεταξύ εγώ θα ψάξω για άλλα νεαρά φυτά ή για σπόρους, πχ για μαρούλια butterhead και λαχανάκια Βρυξελλών που λατρεύουμε εγώ κι ο Ίωνας, και ίσως πράσα και αντίδια, θα δείξει από τον χώρο που θα έχουμε στη διάθεσή μας, οπότε οι "αγροτικές εργασίες" είναι ήδη προγραμματισμένες :)

Στο επόμενο, πιθανόν κάποιο θέμα σχετικό με την υπόθεση της μικρής Μαρίας...Προς το παρόν κάνω έρευνα, για σοβαρές πηγές και γνώμες...Ίσως βέβαια και να το καθυστερήσω για τις 19/20 Νοεμβρίου, (παγκόσμια ημέρα κατά της παιδικής κακοποίησης και της παγκόσμιας ημέρας για τα δικαιώματα των παιδιών)... Μέχρι τότε, καλά να περνάτε, και την Κυριακή μην ξεχάσετε να αλλάξετε τα ρολόγια σας: Χειμερινή ώρα οσονούπω (αν και έξω, είναι ακόμα καλοκαίρι, μόλις η 83η Αυγούστου)!
Σας φιλώ

Αρτάνις

Read More