Αρτάνις bostanista :)

Κάθε χρόνο τα τελευταία 4 χρόνια που ήμασταν στη ΝΖ, φτιάχναμε μποστάνι στους κήπους των σπιτιών που νοικιάζαμε...Βασικά ξεκινήσαμε το ...άθλημα, επειδή στο πρώτο σπίτι που πήγαμε, στο Christchurch, βρήκαμε ένα κήπο παρατημένο, κατάξερο και κακάσχημο: με τα κορίτσια σκάψαμε όλο το μέρος, βγάλαμε το πλαστικό που είχαν τοποθετήσει 20 πόντους μέσα στο χώμα (υποτίθεται για να μην βγαίνουν ζιζάνια), και φυτέψαμε πολλά μυρωδικά και λουλούδια...Τις επόμενες 2 χρονιές, καλλιεργήσαμε όλα τα παρτέρια, και φάγαμε ωραίες ντομάτες, πιπεριές και κολοκυθάκια -οι μελιτζάνες απέτυχαν λόγων καιρικών συνθηκών-, αλλά και παντζάρια, κρεμμυδάκια και φράουλες...

Στο Ουέλιγκτον, λόγω έλλειψης χώρου αλλά και των συχνών ισχυρών ανέμων, βάλαμε μόνον crown κολοκυθιές, butterhead μαρούλια, παζί και σπανάκι καθώς και μερικά φυτά Cape gooseberry...

Με το που γυρίσαμε Βόλο, λοιπόν, αποφασίσαμε με τον Ίωνα, να φτιάξουμε κι εδώ το μποστανάκι μας...Στα τέλη Απριλίου, κι ενώ είχαμε ολοκληρώσει τον καθαρισμό του κήπου, που είχε μείνει 4 χρόνια αφρόντιστος, αρχίσαμε να τον διαμορφώνουμε σε παρτέρια και αυλάκια...Και τότε ήρθαμε για πρώτη φορά σε επαφή με την κρυμμένη "πανίδα" του κήπου: Οι σκολοπέντρες ήταν πανταχού παρούσες και εγώ είδα τουλάχιστον 3 διαφορετικά είδη, με μεγαλύτερο απ' όλα το είδος Scolopendra cingulata, (το πρώτο που φωτογράφησα, είχε μόλις αρπάξει έναν γυμνοσάλιαγκα, το 2ο και ακόμα μεγαλύτερο, το έπιασα για να το μετακινήσω να μην το χτυπήσω με την τσάπα...)

Και μια νεαρή τρανόσαυρα, που επίσης ζει μέσα στον κήπο...Την έπιασα πολύ προσεκτικά για να μην την τραυματίσω και την άφησα αμέσως μετά τις φωτό...Ευτυχώς, παρά το δραστικό καθάρισμα του κήπου που κάναμε με τον Ίωνα, τα φυτά είναι ακόμα πολλά (ειδικά στις άκρες και μάλιστα εκεί που έχουν βγει οι μεγάλες γλυκιές κολοκυθιές) και έτσι τα έντομα -που αποτελούν την βασική τροφή της- είναι πολλά, και δεν θα έχει πρόβλημα...

Η πανίδα του κήπου είναι εξίσου σημαντική με την χλωρίδα: Γιατί να αγοράζουμε φάρμακα και να επιβαρύνουμε την τροφή μας; Οι σκολοπέντρες, οι σαύρες, τα μαύρα σκαθάρια του εδάφους, είναι σπουδαίοι θηρευτές και προστατεύουν τα φυτά μας... Ας τα αφήσουμε στην ησυχία τους, να κάνουν την δουλειά τους!

Φυσικά, αφού περάσαμε αυτοσχέδιο σύστημα ποτίσματος με σταγόνα ωστε να μην ξοδεύεται το πολύτιμο νερό, τα πρώτα φυτά που βάλαμε στο μποστάνι, ήταν ντοματιές υβρίδια και Ιταλικά τοματίνια ...Μεγάλωσαν και άνθησαν, αλλά ακόμα δεν έχω κάνει το κορφολόγημα (το οποίο πρέπει να γίνει εντός των ημερών, για να ψηλώσουν και να καρπίσουν τα φυτά), αλλά τα τοματίνια έχουν πάρει ήδη μπρος, μιας και ο καιρός είναι ιδανικός!

Έβαλα 6 μελιτζάνες ντόπιων ποικιλιών (Λαγκαδά και Τσακώνικες), και όλες πάνε καλά (φτου φτου!). Ο Ίωνας παραπονιέται οτι βάλαμε λίγα φυτά , αλλά εγώ είμαι ικανοποιημένη και με αυτά!

Και 2 είδη πιπεριών, για σαλάτα και γεμιστά! Και η μητέρα μου μου έδωσε σπόρους από ακόμα 3 είδη, όλα ντόπιες ποικιλίες, τα οποία έσπειρα και περιμένω να φυτρώσουν (άντε να δούμε!)

Έσπειρα και 2 ειδών κολοκυθιές, μαζί με φασόλια, σε κολλητά παρτέρια...Βγήκαν όλα, φύτεψα και μερικούς κατηφέδες για μεγαλύτερη προστασία των φυτών των κολοκυθιών, και τώρα βλέπω και τα πρώτα κολοκυθολούλουδα... Γεμισμένα με τυρί φέτα και βουτηγμένα σε χυλό με λίγο τσίπουρο και τηγανισμένα σε καυτό λάδι μέχρι να ροδίσουν, γίνονται ωραίος καλοκαιρινός μεζές...

Πάνω στον "διάδρομο" από παλιά κεραμίδια, ο άρτι υιοθετημένος γατούλης μας, ο Τζίμης, στην πρώτη του βόλτα στον κήπο μας...

Αυτή ήταν ιδέα του Ίωνα (εγώ δεν συμφωνούσα επειδή γενικά θεωρώ οτι είναι δύσκολη καλλιέργεια), όμως αγόρασα 2 ρίζες αγγουριές, και έθεσα εκείνον υπεύθυνο, για την καλλιέργειά τους. Δύο βδομάδες μετά αγοράσαμε άλλες 2 ρίζες, μόνον που είναι πολύ μικρούλες ακόμα!

Και επιτέλους, μια ντόπια Ελληνική ποικιλία ντομάτας! Ψάχναμε για αρκετό καιρό, τελικά,  βρήκαμε φυτώρια σε κεντρικό γεωπονικό μαγαζί του Βόλου, και αγοράσαμε 6 φυτά...Η διαφορά από τα υβρίδια φαίνεται αμέσως, δια γυμνού οφθαλμού: λεπτότερα φύλλα, διαφορετικό χρώμα... Μένει να δούμε και το φρούτο -και να το γευτούμε, βέβαια!

ΚΙ εκεί που έλεγα οτι τελείωσα με τα φυτέματα, άρχισαν να ξεφυτρώνουν φυτά ντοματιάς, παντού μέσα στον κήπο, και ειδικά στο παρτέρι με τα αγγούρια...Προς το παρόν έχουμε μεταφυτέψει 18 νέα φυτά (10 σε γλαστράκια και 8 στα παρτέρια), και ακόμα βγαίνουν! Σπάμε το κεφάλι μας να καταλάβουμε πώς συνέβη! Εγώ λέω οτι υπήρχαν σπόρια μέσα στα σακιά με χωνεμένη κοπριά που εμπλουτίσαμε το μποστάνι, ο Ίωνας λέει οτι μάλλον τα φυτώρια των αγγουριών, περιείχαν και σπόρους ντομάτας...Όπως και να' χει, γίνεται χαμός από ντοματιές, σκέφτομαι ν' αρχίσω να μοιράζω σε φίλους και γνωστούς, να φυτέψουν ακόμα και σε γλάστρες στο μπαλκόνι τους...

Και ο γάτος μας ο Τζίμης...Κανονικά το όνομά του είναι Gemini, αλλά το κάναμε Τζίμης, και τον φωνάζουμε και Τζιμάκο...Επίσης ακούει και στα ονόματα "Μελιτζανάκι" και "Φαταούλας", ενώ πρόσφατα απόχτησε και επώνυμο: Τζίμης Μπακόπουλος (τρώει τα πάντα εκτός από ψάρι και έχει κάνει μια μικρή μπάκα). Με το που τον φέραμε στο σπίτι, επιτέθηκε στις ψάθινες τσάντες kete με τις ραμμένες πεταλίδες που έφερα μαζί μου από τη ΝΖ, και τώρα τελεί υπο περιορισμό, απαγορεύεται να τις πλησιάσει σε απόσταση μικρότερη των 5 μέτρων (στις φωτό είναι μαλωμένος- αυτό είναι το σαστισμένο βλέμμα της ενοχής!)

Καλημέρα σε όλους :)

Read More

Πεταλούδες της Ελλάδας

Λοιπόν έχουν περάσει αρκετές μέρες από την τελευταία ανάρτηση, οπότε είναι ο καιρός του να αλλάξω το ποστ (σίγουρα το Ελληνικό παραδοσιακό Πάσχα είναι πολύ ενδιαφέρον, αλλά νισάφι πια με τα κοκορέτσια...Και η συνταγή του Χαϊμέ θα αργήσει, εντωμεταξύ θα έρθει διπλή/εύκολη Ινδική συνταγή, στο επόμενο ποστ -ήδη τώρα που ποστάρω τις φωτό, την ετοιμάζω για να την παρουσιάσω...)

Όπως ίσως δεν ξέρετε, στην Ελλάδα έχουν καταμετρηθεί 3.351 είδη λεπιδόπτερων, ορισμένα υποείδη μάλιστα, συναντούνται αποκλειστικά και μόνον στη χώρα μας...Στο διαδίκτυο υπάρχουν πολλές ιστοσελίδες που περιλαμβάνουν επιστημονικές και φωτογραφικές καταγραφές των ειδών, και μακράν η καλύτερη, είναι η ιστοσελίδα της ομάδας των Ελληνικών πεταλούδων και νυχτοπεταλούδων, ή αλλιώς όπως λέγεται, The Greek butterflies and moths team, την οποία χρησιμοποιώ κι εγώ...

Σε ένα υγιές περιβάλλον, οι πεταλούδες και νυχτοπεταλούδες αποτελούν ένα κοινό και πολύ όμορφο θέαμα...Δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο της εξοχής, ακόμα και μέσα στο κέντρο της πόλης, μπορεί να δει κάποιος πεταλούδες, ορισμένα είδη είναι πιο φιλικά στο αστικό περιβάλλον, όπως πχ το είδος Vanessa atalanta, οι άσπρες πεταλούδες Pieris, και οι καφέ/κεραμιδί Polygonia egea...

Αυτές οι τελευταίες, οι Polygonia egea, αποτελούν πολύ κοινό είδος στην περιοχή του Βόλου, υποθέτω όμως και αλλού στην Ελλάδα...

Φυσικά, στους λουλουδότοπους, όπως πχ στην εξοχή και στις ακτές, αλλά και στους λόφους γύρω από τον Βόλο που βρίσκονται κάτω απο ειδικό καθεστώς λόγω αρχαιολογικών ευρημάτων, όπως πχ η Γορίτσα και η Επισκοπή, οι πεταλούδες κάνουν γιορτή, την άνοιξη, οπότε και η φύση είναι ολάνθιστη: οι παρακάτω φωτό τραβήχτηκαν σε διάφορα σημεία της Γορίτσας, αλλά το σημείο με τα περισσότερα είδη που είδα εγώ, ήταν το πλάτωμα της αρχαίας αγοράς, στο μονοπάτι που οδηγεί στην κορυφή, με τις 3 από τις 4 αρχαίες λαξευμένες δεξαμενές νερού και της εκκλησίας της Ζωοδόχου Πηγής, στα θεμέλια της οποίας έχει ενσωματωθεί η 4η αρχαία δεξαμενή, της ανώνυμης -μέχρις στιγμής- αρχαίας πόλης που ήταν χτισμένη με το Ιπποδάμειο σύστημα, πάνω στον ασβεστολιθικό λόφο...

Εκεί, δεκάδες πεταλούδες, πετούσαν τριγύρω, αλλά δυστυχώς δεν κατάφερα να τις φωτογραφίσω όλες από κοντινή απόσταση, ενώ άλλες απογειώνονταν αμέσως μόλις τις πλησίαζα...Αλλά βεβαίως η δουλειά τους δεν ήταν να μου ποζάρουν, κι εγώ φυσικά αν ήθελα /ή αν μπορούσα να διαθέσω τον χρόνο που χρειάζεται για να τραβήξω καλές κοντινές φωτό, θα έπρεπε να είμαι κατάλληλα προετοιμασμένη, όπως πχ, να έχω καλύτερη και μεγαλύτερη φωτογραφική μηχανή, με τηλεφακούς και τρίποδα (που δεν έχω).
Η πεταλούδα των δύο παραπάνω φωτό, όταν πετούσε, έμοιαζε με πορτοκαλιά φλόγα που μεταπηδούσε από λουλούδι σε λουλούδι, με μεγάλη ταχύτητα...Τελικά, την πέτυχα με διπλωμένα τα φτερά- δεν ήθελα να τη διώξω από το φυτό που είχε καθήσει, επειδή εντωμεταξύ ψιλόβρεχε και εκεί ήταν σχετικά ασφαλής από την βροχή, οπότε αρκέστηκα στην εξωτερική πλευρά των πορτοκαλιών της φτερών- κάτι είναι κι αυτο! 

Θα μου πείτε, σε τί μπορεί να χρησιμεύσει αυτή η γνώση: Προφανώς σε τίποτα...Είναι απλώς μια ωραία ενασχόληση για εκείνους που ενδιαφέρονται, και θα ήθελαν να μάθουν στα παιδιά τους την αξία της βιοποικιλότητας...Θυμάμαι οτι ήρθα σε ρήξη μια φορά με την συντάκτρια ενός πόστ, σχετικό με ένα συγκεκριμένο είδος πεταλούδας, που στα χαλαρά δημοτικά σχολεία κάποιας χώρας του εξωτερικού (δεν αναφερόταν σε ποια χώρα, υπολογίζω όμως οτι επρόκειτο για τις ΗΠΑ), την χρησιμοποιούν στα εργαστήριά τους, για να δείξουν στα παιδιά τον κύκλο της ζωής της... Ενδιαφέρον μάθημα τα έντομα (κατά τη γνώμη μου), αλλά εντελώς άχρηστο, για το δύσκολο Ελληνικό σύστημα παιδείας... 

Έτσι λοιπόν, εκ των πραγμάτων, τα λεπιδόπτερα και τα λοιπά έντομα και κάθε λογής ζουζούνια, ενδιαφέρουν ελάχιστους ανθρώπους, μάλλον ακριβώς αυτούς τους ίδιους που λόγω των ειδικών γνώσεών τους και των διαφορετικών ενδιαφερόντων τους, είχαν περιθωριοποιηθεί κάποτε στο σχολείο και αντιμετωπίζονταν από τους υπόλοιπους ως "περίεργα όντα", μιας και ως γνωστόν, οι συμπεριφορές των παιδιών διαμορφώνονται  κυρίως κατά τα τελευταία χρόνια του δημοτικού, και τα πρώτα του γυμνασίου. 

Ο Ίωνας μου έλεγε τις προάλλες, πόσο μεγάλη εντύπωση του έκανε ένα αγόρι της 4ης τάξης του δημοτικού, που ήξερε όλα τα αρπακτικά πουλιά της Ελλάδας, και του είπε υπερήφανο, οτι θέλει να γίνει περιβαλλοντολόγος... Μακάρι να το αφήσουν το παιδί, να ακολουθήσει το παιδικό του όνειρο!

(Στις παρακάτω φωτό, ένας Μαχάωνας)

Για παράδειγμα, ελάχιστοι ξέρουν οτι πολλά από τα επιστημονικά ονόματα των πεταλούδων πχ του γένους Papilionidae, έχουν αντληθεί από την αρχαία Ελληνική μυθολογία και τον Ομηρικό κύκλο: Ο Μαχάωνας και ο Ποδαλείριος είναι 2 πεταλούδες με αρκετές ομοιότητες, πολύ κοινές στην Ελλάδα, που ζουν 6-8 μέρες (λόγω του μεγάλου μεγέθους τους γίνονται θήραμα πολλών πουλιών), και που παραδοσιακά, το κοινό Ελληνικό τους όνομα, είναι "οι Γιατροί"... 

Φέτος λοιπόν, είδα μόνον ένα ζευγάρι Μαχάωνες, αλλά εντόπισα άπειρους Ποδαλείριους, ακόμα και μέσα στο κέντρο της πόλης, στις 2 φωτό που ακολουθούν, μια πεταλούδα του είδους, τρέφεται πάνω σε μια πασχαλιά στην γειτονιά μου...

Και οι νυχτοπεταλούδες όμως, δεν πάνε πίσω, από ποικιλία και ομορφιά, και μάλιστα αποτελούν και το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού των λεπιδόπτερων της χώρας! Τα βράδια που ανάβουμε το φως της βεράντας, μαζεύονται πολλές, οι περισσότερες από αυτές είναι σε κίτρινες και μπεζ αποχρώσεις, με λεπτεπίλεπτα σχέδια στα φτερά τους, χωρίς όμως να ξεχνάμε οτι ανάμεσα στα είδη των νυχτοπεταλούδων που συναντούμε στην Ελλάδα, περιλαμβάνεται και η γιγαντιαία Saturnia pyri, ένα κουκούλι της οποίας, εντόπισα μέσα στο Παυσίλυπο, στο κέντρο της Καρδίτσας ...
Στις παρακάτω φωτό (εκτός από το κουκούλι της Σατούρνιας), μπορείτε να δείτε μια νυχτοπεταλούδα Idea και μία του είδους Scopula, που είναι πολύ κοινές στην Ελλάδα...Μπορεί να μοιάζουν ίδιες αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετικές...

Συνάντησα πολλές περισσότερες πεταλούδες και νυχτοπεταλούδες μέσα στους 3.5 μήνες που είμαστε πίσω στην Ελλάδα, αλλά η ανάρτηση θα βγει εκτός ελέγχου, αν συνεχίσω να ποστάρω φωτό... Το επόμενο ποστ, όπως υποσχέθηκα,  θα είναι μαγειρικό...

Καλό Σ/Κ να έχετε, φιλιά!

Read More

Φυσικά Μοτίβα

(Κατά το "Natural Patterns", των 2 ομώνυμων αναρτήσεων με φωτό από τη ΝΖ)

Είναι μια περίεργη άνοιξη, η φετινή, ή ίσως εγώ να έχω ξεχάσει πώς ήταν την άνοιξη στην Ελλάδα... Όπως και νά 'χει όμως, είναι ωραία, όλα είναι κοντά, η θάλασσα, το βουνό, η φύση είναι ανθισμένη, η θάλασσα καθαρή και ...παγωμένη (προς το παρόν), αλλά ο Ίωνας άρχισε κανονικά τα μπανάκια του (εγώ περιμένω να μπει ο Ιούνιος)... Μετα από 4 χρόνια που δεν μπήκα στην θάλασσα για διάφορους λόγους (ακατάλληλες συνθήκες για κολύμπι, σεισμοί και μόλυνση από το διαλυμένο αποχετευτικό σύστημα, παλίρροιες και άμπωτες, θαλάσσια ρεύματα, παγωμένο νερό), φέτος θα του δώσω να καταλάβει! 

Προς το παρόν λοιπόν, πάει ο Ίωνας για μπάνιο (μετά τη δουλειά ή τα σαββατοκύριακα) και έχουμε αποφασίσει να επισκεφτούμε όλες τις κοντινές και μακρινές παραλίες της Μαγνησίας, και πέραν αυτής ακόμα ...Μόνον που μέχρι να έρθει ο Ιούνιος, αυτό που κάνω όσο κολυμπά ο Ίωνας, είναι είτε να διαβάζω κανένα βιβλιαράκι στη σκιά, είτε να πηγαίνω για εξερεύνηση...Και μιας και τελευταία ανακάλυψα το INaturalist, ορίστε μερικές από τις "ανακαλύψεις" μου, που θεωρώ οτι εμπίπτουν στην κατηγορία των Φυσικών Μοτίβων...

Ακολουθούν οι φωτό, μαζί με σύντομες λεζάντες (στις πρώτες 2, τα φυσικά μοτίβα των βράχων στην παραλία του Αγίου Γεωργίου Κυνηγών...)

Κοτρώνα με κρυστάλους ασβεστίτη, στην ίδια παραλία...Πανέμορφο πορτοκαλόχρυσο χρώμα!

Aκίνδυνη αραχνούλα του γένους Larinioides, φωτογραφημένη στον Άγιο Γεώργιο κυνηγών (πρέπει να ανοίξετε τη φωτό, για να τη δείτε!)

Απολιθωμένο κοράλλι του γένους cladocora, ένα από τα μεγαλύτερα που έχω δει ποτέ (γύρω στα 4x4 cm)...Εννοείται οτι το μάζεψα, μέχρι τώρα έβρισκα μόνον πολύ μικρά κομμάτια...

Ακίνδυνες μέδουσες του γένους Aequorea, τις οποίες έβλεπα για πρώτη φορά...Μου πήρε κάτι αιώνες να βρω το είδος, με βοήθησε πάρα πολύ μια μελέτη Ελλήνων επιστημόνων, που εντόπισα στο διαδίκτυο...

Κοχύλι "πόδι του πελεκάνου", με ένοικο έναν κάβουρα ερημίτη...Όσο κι αν ήθελα να το κρατήσω, το άφησα εκεί που το βρήκα, επειδή είχε γίνει το σπίτι του μικροσκοπικού καβουριού και θα ήταν κρίμα να το εξαναγκάσω σε έξωση...

Tonnea Gallea, ελληνιστί "μπουχώνα". Την εντόπισα στην άκρη της παραλίας (δεν σας λέω πού), την φωτογράφησα και την έστειλα όσο πιο μακριά μέσα στη θάλασσα μπορούσα - το έχω σαν αρχή να μην μαζεύω ζωντανά κοχύλια και έχω ήδη 3 μπουχώνες που βρήκα άδειες- μου φτάνουν! Τελευταία μάλιστα διάβασα οτι το είδος είναι προστατευόμενο, και με τόσα χρόνια στην πλάτη ως εθελόντρια στη φροντίδα της άγριας ζωής, δεν θα υπήρχε περίπτωση να την πάρω και να την σκοτώσω για το κοχύλι της...

Σουπιοκόκκαλα, στην παραλία των Καλών Νερών...Όσο πιο κοντά κοιτάζω τη φωτό, τόσο πιο πολύ μ' αρέσουν τα πολύχρωμα ημιπολύτιμα πετραδάκια στο φόντο...

Ακόμα ένα προστατευόμενο είδος, το μισοκατεστραμένο κοχύλι μιας πίννας nobilis. Το είδος ζει μέχρι και 15 χρόνια, και μπορεί να φτάσει και τα 90cm σε μήκος. 

Κοχυλάκια Bittium, με πολύ ενδιαφέρουσα εμφάνιση...Φυσικά τα επέστρεψα εκεί που τα βρήκα :)

Ωραία νερά και διάφανοι βυθοί, κοντά στην Καλλιφτέρη της Αφήσσου...

Σε περίπτωση που ενδιαφέρεστε
http://www.greekshells.gr/index.php
http://www.alonissos-park.gr/files/52selFotocatal_16_SF.pdf
http://old.biol.uoa.gr/zoolmuseum/marinegr.htm
http://www.ypeka.gr/LinkClick.aspx?fileticket=MhjfH8vqipg%3D&...
http://www.ypeka.gr/LinkClick.aspx?fileticket=X0pm0XfqjPw%3D&tabid=605&language=el-GR
http://www.nhmc.uoc.gr/en/museum/photo-archive/selection/images
http://www.europeana.eu/portal/search.html?query=DATA_PROVIDER%3a%22Natural+History+Museum+of+Crete+-+University+of+Crete%22&rows=12

Read More