Γενέθλια του μπλογκ, και βόλτα στη Γορίτσα

Καλή χρονιά αγαπητοί αναγνώστες του Αρτάνις! Ελπίζω να ήσασταν καλά τον μήνα αυτόν που απείχα από το ίντερνετ, -αποφάσισα να πάρω ένα μήνα άδεια, από το μπλογκ- αλλά βεβαίως δεν θα μπορούσα να απέχω για πάντα! Εξάλλου έχουμε γενέθλια στο μπλογκ, το οποίο μπήκε αισίως στον 7ο χρόνο του! (Απίστευτο μου φαίνεται!)

Εσείς όμως είδα οτι συνεχίσατε να διαβάζετε τη Χριστουγενιάτικη ανάρτηση αλλά και πολλά παλιότερα ποστ (αλήθεια, συμβαίνει τίποτα και όλοι  διαβάζετε για τα αυγά Φαμπερζε; Το Πάσχα αργεί ακόμα...), με τις φωτογραφικές αναρτήσεις και τις συνταγές, να μονοπωλούν -σχεδόν- το ενδιαφέρον...Δεν πειράζει όμως, για να γιορτάσω όλα αυτά τα χρόνια που περάσαμε παρέα στη μπλογκόσφαιρα, σας έχω ένα ακόμα φωτογραφικό ποστ, που αφορά την ανάβαση της Γορίτσας, του λόφου στα δυτικά της πόλης του Βόλου...

Μια ωραία Γεναριάτικη Κυριακή, στην αρχή του μήνα, αποφασίσαμε με τον Ίωνα να πάμε για μια βόλτα, σε μια περιοχή κοντά στο σπίτι, που κατα παράδοξο τρόπο δεν είχαμε ξαναεπισκεφτεί... Ο δρόμος που πήραμε μας έβγαλε στη Βορειοανατολική πλευρά του λόφου, σε ένα σημείο από το οποιο βλέπαμε μια παράξενη σπηλιά, που προεξείχε σαν μια πέτρινη φουσκάλα, πάνω στην πλαγιά...Χωρίς να το πολυσκεφτούμε σκαρφαλώσαμε μέχρι την είσοδο της σπηλιάς, όπου ανακαλύψαμε οτι ο θάλαμος είναι πολύ μικρός, και χωρίς καθόλου βάθος...

Λοιπόν, υποτίθεται οτι η σπηλιά αυτή ονομάζεται "σπηλιά του Άδη", αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια μικρή τρυπα στο βράχο...

Από εκεί, συνεχίζοντας το σκαρφάλωμα στην κορυφογραμμή, λίγο πριν φτάσουμε την ανασκαμμένη βόρεια πύλη της αρχαίας πόλης με τα υπολείμματα των πέτρινων πύργων της, είχαμε πολύ καλή θέα των αναβαθμίδων που δημιουργήθηκαν από το εργοστάσιο της ΑΓΕΤ Ηρακλής (νυν Lafarge), στην πλευρά όπου κάποτε εξορυσσόταν η πρώτη ύλη για την παραγωγή του τσιμεντοκονιάματος...
Πλέον έχουν φυτευτεί με δεκάδες δέντρα ντόπιων και εισαγώμενων ειδών, που όπως φαίνεται αναπτύσσονται ομαλά και μάλιστα ήδη αναπαράγονται και εξαπλώνονται! Επίσης είδαμε και τα έργα του περιφερειακού, τα οποία ελπίζουμε να τελειώσουν κάποτε! Η σήραγγα πάντως που διαπερνάει το λόφο,έχει ολοκληρωθεί!

Το μονοπάτι αυτό που χρησιμοποιήσαμε για την εξερεύνηση του λόφου, είναι ένα αρχαίο μονοπάτι που δεν σταμάτησε ποτέ να χρησιμοποιήται, στην διάρκεια των αιώνων...Στην κορυφή του λόφου και σε έκταση 400 στρεμμάτων πάνω στις πλαγιές του, υπήρχε κάποτε χτισμένη με το Ιπποδάμειο σύστημα, μια πόλη για την οποία δεν έχουμε στοιχεία για το όνομά της, αυτό που έχει σημασία όμως είναι οτι η πόλη αυτή που ιδρύθηκε τον 4ο αιώνα πΧ, εγκαταλείφθηκε για άγνωστο λόγο, περί το 250 πΧ...
Τα ίχνη της είναι ορατά σε όλη την έκταση του λόφου, ειδικά μετά τη φωτιά που έπληξε την περιοχή το '96, οπότε και κάηκε μεγάλο μέρος του πευκοδάσους που είχαν φυτέψει (προκειμένου να προστατεύσουν τα ευρήματα) οι Ιταλοί φοιτητές Αρχαιολογίας που είχαν επισκεφτεί την περιοχή ήδη πριν από το '40, για μελέτη των αρχαίων και χαρτογράφηση του εδάφους...

Μετά τη φωτιά εκείνη λοιπόν, έγιναν προσπάθειες ανάδειξης των αρχαίων κτισμάτων και τειχών, ανοίχτηκαν μονοπάτια και μπήκαν πινακίδες, ενώ χτίστηκαν και ενημερωτικά περίπτερα, στα οποία οι περιπατητές μπορούσαν να ενημερωθούν για τα αρχαία ευρήματα και την ιστορία του λόφου και της περιοχής...Το μέρος είναι πανέμορφο και καταπράσινο, ειδικά οι πλαγιές που δεν τις επισκέπτεται το μεγάλο πλήθος που ανεβαίνει στο λόφο...

Θα ήθελα, -ειδικά τις ημέρες που πανηγυρίζει η μικρή εκκλησία της Ζωοδόχου πηγής, που είναι χτισμένη πάνω στην μία από τις 5 συνολικά αρχαίες λαξευμένες δεξαμενές-, οι επισκεπτες του λόφου να είναι προσεκτικοί με τα απορρίμματά τους και τη συμπεριφορά τους στην άγρια φύση, αλλά αυτό εκτός από ζήτημα παιδείας και ευαισθητοποίησης, είναι και θέμα ανατροφής!

Το ειδικό καθεστώς υπο το οποίο προστατεύονται οι αρχαιολογικοί χώροι  σαν αυτόν -υποθέτω-, αλλά και η ανάγκη περαιτέρω χαρτογράφησης και μελέτης της άγνωστης αρχαίας πόλης, δεν επέτρεψε την αναδάσωση του λόφου (μόνον 3.70 km² από το αρχικό πευκοδάσος  παραμένει άθικτο), αλλά τελικά η φύση ανακάμπτει και επανέρχεται στη πρότερη κατάστασή της, και θεωρητικά και τα 1.700 τόσα στρέμματα που καταλαμβάνει ο λόφος, θα αναπληρωθούν με φυσικό τρόπο :

Νεαρά δέντρα, θάμνοι, αναρριχώμενα και κονδυλόριζα φυτά και πόες, καλύπτουν σταδιακά τις καμένες πλαγιές, και η Γορίτσα μετατρέπεται -ειδικά την άνοιξη-, σε έναν παλλόμενο λουλουδότοπο εξαιρετικής βιοποικιλότητας, που είναι χάρμα οφθαλμών και λοιπών αισθήσεων (εννοείται οτι θα έρθει ανοιξιάτικο σχετικό ποστ :)

Στους βορειοανατολικούς πρόποδες της Γορίτσας, κατά την διάνοιξη του περιφερειακού δρόμου του Βόλου, ανακαλύφτηκε αρχαίο νεκροταφείο, το 2ο (δυτικό) αρχαίο νεκροταφείο στην περιοχή του λόφου, με τουλάχιστον 60 λαξευμένους κιβωτιόσχημους τάφους... 

Μόλις ολοκληρώθηκαν οι ανασκαφές και απομακρύνθηκαν τα ευρήματα, έγιναν εργασίες ανάδειξης του μνημείου, και τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν το Σεπτέμβριο του 2010 (κατα τη διάρκεια της απουσίας μας δλδ), ο χώρος όμως δεν είναι ακόμα εύκολα προσβάσιμος, μιας και βρίσκεται μέσα στο περιφραγμένο εργοτάξιο της σήραγγας του περιφερειακού, αλλά παρόλα αυτά, όποιος θέλει (σαν εμένα), βρίσκει τρόπο!

Φυσικά, υπάρχουν και πολλές θεωρίες σχετικά, με το όνομα του λόφου, το πιθανό όνομα της αρχαίας πόλης καθώς και ένα σωρό άλλες υποθέσεις που αφορούν υποτιθέμενα ενεργειακά πεδία και διάφορες άλλες μπαρούφες, που δυστυχώς φαίνεται οτι απασχολούν πολλούς φαντασιόπληκτους, στο διαδίκτυο...

Και καλά μεν, το όνομα του λόφου γνωρίζουμε από που προέρχεται (σλαβική προέλευση, μην ξεχνάμε οτι έχουν περάσει από τον τόπο μας πολλοί λαοί, και οι Σλάβοι κατέκτησαν την περιοχή τον 7ο αιώνα μΧ), και το όνομα της πόλης υποθέτουμε ποιο μπορεί να είναι (πιθανολογείται οτι πρόκειται για το αρχαίο Ορμίνιο), αλλά τις υπόλοιπες θεωρίες και μύθους που περιβάλλουν τον αρχαίο λόφο, δεν μπορώ να τις παρακολουθήσω...Μια ανάλυση της γεωλογίας της περιοχής καθώς και της τεχνολογίας των Αρχαίων, θα βοηθούσε πολύ, στο να ανοίξουν μερικά μυαλά και να σκεφτούν με βάση τη λογική...Εγώ πάντως αρνούμαι να προσπαθήσω να βάλω μυαλό σε άδεια κεφάλια...

Για περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφίες, μπορείτε να δείτε τα παρακάτω λινκ:

http://odysseus.culture.gr/h/3/gh351.jsp?obj_id=2674
http://www.taxydromos.gr/article.php?id=26329&cat=6
http://2lyk-volou.mag.sch.gr/Goritsa.html

http://www.fortifications.gr/index.php/fortifications/thessalia/magnisia/163-lofos-goritsas
http://www.taxydromos.gr/article.php?id=26329&cat=6
http://www.hellinon.net/NeesSelides/Slavoi.htm
http://www.panoramio.com/user/4785951/tags/%CE%9B%CF%8C%CF%86%CE%BF%CF%82%20%CE%93%CE%BF%CF%81%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%82?photo_page=1

Read More

Χριστούγεννα 2013

Είναι αστείο αλλά στην αρχή κάθε χρονιάς, θέτω κάποιους στόχους σχετικά με τον αριθμό και το περιεχόμενο των ποστ που ανεβαίνουν στο μπλογκ…Στην αρχή του ‘13 λοιπόν, και με γνώμονα την έκτακτη επιστροφή στην Ελλάδα, και τις διαδικασίες που έπρεπε να ακολουθηθούν μέχρι να τακτοποιήσουμε όλα τα θέματα της οικογένειας και του σπιτιού, ο στόχος μου ήταν να ποστάρω περί τις 50 αναρτήσεις, σχεδόν δλδ, μια ανάρτηση ανα βδομάδα…

Δυστυχώς ή ευτυχώς όμως, δεν μου «βγήκε»… Αντίθετα, πολλά ζητήματα τακτοποιήθηκαν, άλλα ήταν ζητήματα υγείας, και άλλα ήταν απλές καθημερινές ανάγκες, ξανασυναντήσαμε τους δικούς μας και πολλούς φίλους, ο Τζίμης ο γάτος υιοθετήθηκε τον Μάιο, και την ημέρα των γενεθλίων μου, πριν 3 βδομάδες δηλαδή, ήρθε να προστεθεί στην οικογένεια, και ένα θηλυκό κουτάβι πιτμπουλ μιξ, που μάζεψε η μία μου κόρη μου από το δρόμο!
(Στη 1η φωτό, η Μπέλα στην πρώτη της βδομάδα κοντά μας...Το ρουχαλάκι της φτιάχτηκε από ένα ένα παλιό φλις κασκόλ, για να την προστατεύει από το κρύο, στη 2η φωτό -που είναι και σημερινή-, η Μπέλα κάνει την βόλτα της με άλλο χειροποίητο πουλοβεράκι σε στυλ ΄80, φτιαγμένο από μια φλις παιδική μπλούζα, που αγόρασα με 2Ε στην λαϊκή... Πλέον θα συστήνομαι και ως μοντελίστ για σκυλάκια!) 

Και αυτός βασικά είναι και ο λόγος που άργησα τόσες μέρες να γράψω ποστ στο μπλογκ, και να φτάσω τον ιδεατό αριθμό των 46 αναρτήσεων για τη φετινή χρονιά , μιας και οι 50 που είχα σκοπό να ανεβάσω , αποδείχτηκαν ευσεβής πόθος…, τον οποίο φυσικά μπορώ να πραγματοποιήσω του χρόνου!

(στη παραπάνω φωτό, η ισχύς εν τη ενώσει: Τα κορίτσια φτιάχνουν  μελομακάρονα με τη γιαγιά τους, τα πρώτα μελομακάρονα μετά από 4 χρόνια που λείπαμε, ενώ τα υπερμεγέθη τσουρέκια, τα έφτιαξα εγώ με την μια από τις κόρες μου...Βγήκανε πεντανόστιμα αλλά χωρίς την μαστιχωτή υφή, όμως άπαξ και έχουμε συνειδητοποιήσει οτι δεν είμαστε Τερκενλήδες, μια χαρά τα καταφέραμε, για πρώτη φορά που τα φτιάξαμε!)

Μετά βεβαίως οφείλω να παραδεχτώ, ότι οι βόλτες με το σκυλάκι, και η φροντίδα του, σε συνδυασμό με τον καλό καιρό των (περισσότερων) προηγούμενων ημερών αλλά και οι καθημερινές ασχολίες, με κράτησαν μακριά από τον Η/Υ, ούτε τα μέηλ μου δεν άνοιξα! Έτσι λοιπόν, μπορεί οι μέρες να πέρασαν χωρίς καθόλου blogging, αλλά τουλάχιστον καταφέραμε να νιώσουμε πραγματικά παραδοσιακά Χριστούγεννα, με πολλές βόλτες, μαγειρέματα και συνταγές, και επαφές με φίλους!

(στην πρώτη φωτό, η αναποδογυριστή μηλόπιτα του προηγούμενου ποστ, σε άλλη εκδοχή, επίσης πολύ πετυχημένη! Στην αποκάτω φωτό, το κύριο πιάτο του Χριστουγεννιάτικου τραπεζιού μας: ένα κοκόρι -πρέπει να είχε κάνει πολλά χιλιόμετρα το καημένο το ζωντανό-, κι ένα συμβατικό κοτόπουλο Ελληνικής παραγωγής, παραγεμισμένα με κλασική Χριστουγεννιάτικη γέμιση, έτοιμα για το φούρνο...ΟΙ πατάτες ψήθηκαν σε άλλο ταψί ;)

Όπως είδατε, εγω το έριξα στις χειροτεχνίες, μαζί με τα παιδάκια μου... Σας αφήνω με μια χειμωνιάτικη φωτό (18/12) από τα Καλά Νερά, και μια φωτό από το βίντεο ενός πολύ δημοφιλούς  -προς τον παρόν-τραγουδιού, το οποίο σιχαίνομαι, επειδή το βρίσκω πολύ μονότονο και βαρετό, για τα γούστα μου: Με την ευκαιρία, όταν η έφηβη δήθεν φεμινίστρια τραγουδίστρια λέει "Queen B", άραγε εννοεί "Queen Bitch", ή "Queen Bully";;; Αν ξέρετε, ενημερώστε με (επειδή αποκλείεται να εννοεί "Queen Bee", το έχει αποδείξει εξάλλου, με την -τυπική για την εθνικότητά της- bully συμπεριφορά της...)

Όσο για το μπλογκ, το 2013 μπορεί να φεύγει σε λίγες μέρες, αλλά το 2014 έρχεται, οπότε έχω όλον τον καιρό (και τη διάθεση) να επανορθώσω με την νέα χρονιά… Καλά να περνάτε όλοι, να είστε αισιόδοξοι και ανοιχτόμυαλοι, και με το καλό να έρθει το νέο έτος ! ΟΙ σχετικές ευχές θα έρθουν εν καιρώ…Φιλιά!

Υ.Γ. Η φωτό από τα Καλά Νερά, είναι σε μέγεθος ταπετσαρίας/προστασίας οθόνης, ανοίξτε την σε νέα σελίδα για να την δείτε, θα σας φανεί οτι βρίσκεστε εκεί :)

Read More

Ο τρόμος της (πιθανής) απώλειας

Αυτό το ποστ, περιέχει το χθεσινό μας πάθημα, σε σχέση με την ασφάλεια της μητέρας μου, που ζει μόνη της, και γράφεται εν αναμονή των εξελίξεων και των επίσημων ερευνών, για την υπόθεση της δολοφονικής επίθεσης προς τα νεαρά μέλη της ΧΑ, στην Αθήνα, θέμα που θα απασχολήσει –πιθανά- το επόμενο ποστ …

Μια γρήγορη εισαγωγή στο ζήτημα: Πριν 8 χρόνια λοιπόν, χάσαμε τον πατέρα μου, και έκτοτε η μητέρα μου ζει μόνη της στο πατρικό μου, στο κέντρο του Βόλου…Η αδελφή μου μένει μόνιμα στην Κρήτη, και ο αδελφός μου στην Θεσσαλονίκη, και μόνον εγώ ήμουν στο Βόλο, εν τω μεταξύ τα επίσης ηλικιωμένα αδέλφια της στα οποία παραστάθηκε, αποδήμησαν σε τόπους χλοερούς, που σημαίνει οτι από άμεσους συγγενείς, δεν ζει κανένας στο Βόλο…
Μετά την αναχώρησή μας οικογενειακώς για τη ΝΖ, η μητέρα μου φοβισμένη και από τα διάφορα νέα που κατέκλυζαν τα δελτία ειδήσεων για επιθέσεις σε ηλικιωμένους κλπ, μετέτρεψε το σπίτι, σε Φορτ Νοξ: Έβαλε μπάρες και κάγκελα πίσω από την κεντρική πόρτα και την πόρτα της αυλής, κάγκελα έξω από τα παράθυρα, και διπλοκλείδωσε το υπόγειο κι από τις δυο εισόδους του, ώστε να μην υπάρχει η παραμικρή περίπτωση, εφόσον κάποιος καταφέρει να διαρρήξει την κεντρική είσοδο, να μπορέσει να περάσει στην αυλή και το ανάποδο… 

Προχθές το βράδυ λοιπόν, μιλήσαμε στο τηλέφωνο, την άκουσα βραχνιασμένη από ένα κρύωμα που επέμενε, καληνυχτιστήκαμε, και όλα καλά…Χθες, είχα τις δουλειές μου το πρωί, οι μικρές πήγαν στο σχολείο τους, το μεσημέρι ήρθαν και μου είπαν ότι η γιαγιά δεν είχε ανοίξει όταν της χτύπησαν το κουδούνι, ούτε και απαντούσε στο κινητό της που της τηλεφωνούσαν, κι ας το άκουγαν εκείνες από την είσοδο…

Το απομεσήμερο πέρασε ήσυχα (τα κορίτσια την ξαναπήραν καναδυο φορές τηλέφωνο χωρίς απάντηση), το απόγευμα της τηλεφώνησα εγω, της τηλεφώνησαν κι εκείνες σε σταθερό και κινητό μετά το φροντιστήριό τους, και πάλι τίποτα… ΚΙ έλεγαν τα μικρά: "Δεν μας πήρε τηλέφωνο να μας πει καλό μήνα, ούτε και θέλησε να μάθει πώς πήγε ο Ολυμπιακός και αν έπαιξε καλά (στον επαναληπτικό με το Άρη, στο Κύπελλο Ελλάδος στο ποδόσφαιρο), ούτε και μας τηλεφώνησε στο κινητό, όπως κάνει συνήθως όταν χάνει μια κλήση μας"…

Ας πάμε να ελέγξουμε, είπα κι εγώ και με τα πολλά, έβαλα τον Ίωνα να μας πάει στο πατρικό μου (έχω κλειδιά), πήραμε και την μια κόρη μαζί, και η άλλη έμεινε σπίτι για να συντονίζει τις ενέργειες, σε περίπτωση που η μητέρα μου ήταν έξω με φίλες ή για δουλειές, και είχε αφήσει το κινητό της να φορτίζει, και φυσικά, δεν απαντούσε και στο σταθερό… 

Φτάνουμε λοιπόν, ξεκλειδώνω την εξώπορτα (4 φορές κλειδωμένη), ξεκλειδώνω την εσωτερική σιδεριά (2 κλειδαριές), και ξεκλειδώνω και την ξύλινη ενισχυμένη εσωτερική (3 φορές κλειδωμένη), και πάω να σπρώξω να ανοίξω…Αμ δε! Είχε βάλει και τις διπλές σιδερένιες μπάρες (4 λουκέτα)…Ά ρε μάνα κλειδοκρατόρισσα!

Ε λέω, θα κοιμάται, κι ας είναι νωρίς, αλλά δεν θα άκουγε τα απανωτά τηλεφωνήματα, ή δεν θα έβλεπε τις κλήσεις που της κάναμε όλη τη μέρα; Η μικρή εν τω μεταξύ, έπαθε πανικό, σκαρφάλωσε στην μπαλκονόπορτα και κοπανούσε τα ρολά, έκλαιγε και έτρεμε, ανέβηκε και ο Ίωνας στο μπαλκόνι και χτυπούσε κι αυτός, ξαναχτυπήσαμε την πόρτα και τηλεφωνήσαμε στην αδελφή μου στην Κρήτη, να ρωτήσουμε αν εκείνη είχε τουλάχιστον μιλήσει μαζί της, μέσα στην μέρα: Μέγα λάθος! 

Η αδελφή μου πανικοβλήθηκε και άρχισε να μου φωνάζει στο τηλέφωνο, να φωνάξουμε την αστυνομία να σπάσει την πόρτα, και της το ‘κλεισα κακήν κακώς, καθώς ήθελα να ξεκλειδώσω το υπόγειο, για να βγω στην αυλή, και από κει να χτυπήσω την πόρτα της αυλής, μην τυχόν βρισκόταν στο πίσω μέρος του σπιτιού, και δεν μας άκουγε…

Το υπόγειο δεν είχε φως, στα τυφλά κατέβηκα την σκάλα, και έπεσα πάνω σε οχυρώσεις τύπου Ρούπελ που κάνει η μάνα μου, με έπιπλα, βαρέλια και μπαούλα κι ό,τι είχε εύκαιρο, εν ολίγοις δεν περνούσα με τίποτα, εκτός κι αν έφερνα τανκ…

Εν τω μεταξύ, το σπίτι είναι διώροφο και στον πάνω όροφο μένει η θειά μου (από την πλευρά του πατέρα μου), η οποία άκουσε -φυσικά- την φασαρία, και μας άνοιξε να κατεβούμε από τη δική της σκάλα στην αυλή, μας έδωσε και φακό, έναν από εκείνους τους τεράστιους φακούς θυέλλης, που λάμπουν σαν φάροι τη νύχτα, και με θαλασσοταραχή 12 μποφώρ…

Μόνον που η θειά μου, την έριξε την βόμβα: Έχασε –λέει- η μάνα μου το ραντεβού στο κομμωτήριο, και ήρθε η κομμώτρια και την έψαχνε «επειδή δεν έχει χάσει ποτέ ξανά, ραντεβού»… Τετέλεσται λέω (από μέσα μου) η μητέρα μου και να χάσει ραντεβού για τα μαλλιά, με τίποτα, κάτι θα’παθε στα σίγουρα…

Σκέφτηκα, "ας κάνουμε ακόμα μια τελευταία προσπάθεια από τα πίσω παράθυρα, και αν δεν έχουμε απόκριση, τηλεφωνώ στο αδελφό μου και αμέσως μετά στην αστυνομία, να ρίξει την πόρτα"… Με τον φακό αυτόν, και με τη βοήθεια μιας μεταλλικής σκάλας που έχει η μάνα μου στην αυλή για να μαζεύει λεμόνια από το δέντρο, σκαρφάλωσε ο Ίωνας στο πίσω σιδερόφρακτο παράθυρο, και τότε πια, είδαμε φως! 

Η μητέρα μου αγουροξυπνημένη και κατατρομαγμένη από το επίμονο κοπάνισμα των παράθυρων και τα σινιάλα με τον προβολέα, χωρίς να καταλαβαίνει τί έγινε και γιατί, μας άνοιξε, την αγκαλιάσαμε, της βάλαμε και ένα ποτήρι νερό να πιει που την κοψοχολιάσαμε και της εξηγήσαμε … 

Κατόπιν εορτής, ήρεμοι όλοι, ξανασκεφτήκαμε από την αρχή τι είχε πάει λάθος, ενώ όλα ήταν εντάξει: Ηταν καθαρά θέμα τύχης, με μια μικρή δόση αμέλειας, όμως το ανθρώπινο μυαλό πάντα πάει στο κακό και περίπλοκο, και ποτέ στο απλό και λογικό, έτσι λοιπόν από την τρομάρα μας κι εμείς, αρχίσαμε να παριστάνουμε τους ΟΥΚαδες σε αποστολή, προκειμένου να την βρούμε, τέλος καλό όμως όλα καλά…

Περιττό να σας πω ότι μέχρι τώρα της έχουμε τηλεφωνήσει 6 φορές μέσα στη μέρα, και οι μικρές πέρασαν όλο το μεσημέρι μαζί της… Έτσι είναι, όταν έχεις δικό σου άνθρωπο που ζει μόνος και αργείς να μάθεις νέα…Και μπορεί να μην έχεις επικοινωνήσει για μέρες χωρίς να ανησυχείς, αλλά τυχαίνει και να μην έχεις μιλήσει για ένα απόγευμα μαζί του, και από την αγωνία, να νομίζεις ότι έπεσε ο ουρανός και σε πλάκωσε…

Οι φωτό είναι όλες δικές μου και αφορούν διάφορα κτίρια στο Βόλο και το Πήλιο, μπαλκόνια, αυλόπορτες, παράθυρα κλπ. Το κτίριο της πρότελευταίας φωτό, είναι το Σανατόριο, στα Χάνια Πηλίου, η τελευταία, οι καρέκλες της Μινέρβας, στο "νησάκι", με φόντο στο λιμάνι του Βόλου... 

Στο επόμενο, δεν ξέρω τί θα βάλω, αν και όπως έγραψα στην αρχή του ποστ, περιμένω τις εξελίξεις από τις έρευνες για την επίθεση στη ΧΑ...

Καλά να περνάτε, και ψυχραιμία  :)

Read More

Ταξίδι στην Ήπειρο

Αυτά είναι! Πας ολιγοήμερο ταξιδάκι στην Ήπειρο, και τα ξεχνάς όλα (και χάνεις ακόμα περισσότερα!) Αλλά ξεκουράζεσαι (κι ας όργωσες ολόκληρη τη Νότια Πίνδο), ξανασυναντάς φίλους και γνωστούς που είχες να δεις χρόνια, που ανοίγουν τα σπίτια τους για σένα (όπως είχαν ανοίξει κάποτε τις καρδιές τους για να σε υποδεχτούν), και οι συζητήσεις συνεχίζονται από το σημείο που είχαν διακοπεί, την τελευταία φορά που ήσουν πάλι εδώ: κυνήγι (όχι, είμαστε κατά του κυνηγιού), εγκατάσταση στο χτήμα κάτω από τα Τζουμέρκα (είναι νωρίς ακόμα, θα δούμε σε λίγα χρόνια), ποιος ήρθε, ποιος έφυγε, ποιος θα ξαναγυρίσει, ποιος παντρεύτηκε, ποιος βάφτισε, και πως βγαίνει το μεροκάματο στην πιο φτωχή περιοχή της Ελλάδας...

Έτσι ήταν πάντα: οι άνθρωποι σε σταμάταγαν στην πλατεία για να σου συστηθούν και να μάθουν "ποιανού παιδί είσαι 'συ", λες και μόνον τα παιδιά των ξενιτεμένων συγχωριανών, συγγενών και φίλων, γυρνούσαν κάποτε αγνώριστα στον τόπο απ' τον οποίον κατάγονταν οι γονείς τους... Μα άκουγαν την εξήγηση με μεγάλη ικανοποίηση, όταν ο ξένος τους εξιστορούσε πόσο αγάπησε τον τόπο αυτόν, όχι μόνον επειδή είναι γεμάτος ομορφιά, αλλά και επειδή γνώρισε τους ανθρώπους του, που τον ζουν και τον πονάνε, και που αγαπάνε εξίσου αυτό το μέρος, στο οποίο τον έφερε η καλή του τύχη, και οι καλοί του φίλοι που του το γνώρισαν...

Είναι αδρύς αυτός ο τόπος, όπως τα πρόσωπα των ανθρώπων που τον κατοικούν: Τα έλατα κατεβαίνουν από τα ριζά των στεφανιών, μέχρι τα περίχωρα του οικισμού, κι εκεί αρχίζουν τα αγροκτήματα με τις καρυδιές και τις καστανιές, και πιο κάτω οι κήποι και οι μπαξέδες, γεμάτοι με οπωροφόρα, ζαρζαβατικά και λουλούδια... Εδώ βρέχει κάθε 2ο μεσημέρι, και το βράδυ ακούς το ρέμα που κυλάει στο βάθος της χαράδρας, ενώ στον  νυχτερινό ουρανό, τρεμοφέγγει ο γαλαξίας ολόκληρος... Τα τριζόνια τραγουδάνε στα χορτάρια, και οι πυγολαμπίδες λαμπυρίζουν πετώντας, σαν μικρές κίτρινες φλόγες... Η πανσέληνος ανατέλλει πίσω από τον λόγγο, και οι κορυφές των βουνών διαγράφονται καθαρά κάτω από το ασημένιο φεγγαρόφωτο...

Από πάντα έτσι ήταν, λες και το περιβάλλον, οι άνθρωποι και οι καταστάσεις, παραμένουν αναλλοίωτα... Μόνον ο χρόνος που χρειάζεσαι για να φτάσεις εκεί, δεν παραμένει ίδιος, αλλα ούτε και 'συ θέλεις να επανέλθεις σε παλιότερες εποχές, με τους χωμάτινους δρόμους τους χαρακωμένους βαθιά από τις νεροσυρμές, τις κοτρώνες στη μέση του οδοστρώματος -που κατέβαινες από το αμάξι για να τις μετακινήσεις- επειδή αλλιώς δεν περνούσε το αυτοκίνητο, το κίνδυνο σε κάθε στροφή, την σκόνη που σκέπαζε τον τόπο και σηκωνόταν πάλι σαν σύννεφο, αν τύχαινε κι ερχόταν ένα άλλο αυτοκίνητο από την αντίθετη κατεύθυνση...

Τώρα έχει συνεχόμενα τούνελ, με φωτισμό και εξαερισμό, και οι δύσκολες περιοχές με τον δρόμο να περνά πάνω από το χείλος του γκρεμού και τα αμέτρητα εκκλησάκια για τους ανθρώπους που χάσανε τη ζωή τους ενώ ταξίδευαν, εργάζονταν ή απλώς μετακινούνταν στις περιοχές αυτές, έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί, και ευτυχώς! Το τελευταίο τούνελ, το τούνελ της Γκρόπας, παρέκαμψε το πιο επικίνδυνο κομμάτι αυτού του δρόμου, κι ας είχε την ωραιότερη θέα προς τον κάμπο, κι ας κρέμονταν ανέγγιχτα από χέρι ανθρώπου, πάνω στα γκρεμνά, κατακίτρινα και μυρωδάτα, τα άγρια τσάγια του βουνού...

Μα ακόμα κι έτσι, παραμένει το πιο όμορφο και λιγότερο ανεπτυγμένο τουριστικά μέρος, και τελικά εκείνοι που θα αποφασίσουν να φτάσουν εδώ, εκτός από τους ντόπιους, είναι εκείνοι οι λίγοι -αλλα αποφασισμένοι- άνθρωποι, που ξέρουν να αναγνωρίζουν την άγρια ομορφιά του τοπίου, και χαίρονται με το ελάχιστο, -που όμως για εκείνους είναι εμπειρία ζωής-, όπως όταν περνούν κρώζοντας τα κουκάλογα ή όταν οι αετοί μαθαίναν στο αετόπουλο να πετά εν μέσω καταιγίδας με κεραυνούς, πάνω από τον Καταρράχτη, αλλά και όταν στα μέσα του καλοκαιριού, τα πανηγύρια στα κατάμεστα από επισκέπτες χωριά, δίνουν μια άλλη εικόνα της σκληρής ζωής στα Τζουμέρκα: οι λαγκαδιές αντηχούν από τα όργανα και το γλέντι κρατά ως το πρωί...

Αυτή είναι η Ήπειρος που αγαπώ, η υιοθετημένη δεύτερη πατρίδα μας,.. Από τύχη την ανακαλύψαμε, αλλά την αγαπήσαμε με όλη μας την καρδιά, κι ελπίζω κάποια μέρα να καταφέρουμε να πάμε να μείνουμε μόνιμα εκεί....
Στο επόμενο ποστ θα συνεχίσω με φωτογραφική ανάρτηση, καλώς σας βρήκα ξανά :) 

Read More

Πεταλούδες της Ελλάδας

Λοιπόν έχουν περάσει αρκετές μέρες από την τελευταία ανάρτηση, οπότε είναι ο καιρός του να αλλάξω το ποστ (σίγουρα το Ελληνικό παραδοσιακό Πάσχα είναι πολύ ενδιαφέρον, αλλά νισάφι πια με τα κοκορέτσια...Και η συνταγή του Χαϊμέ θα αργήσει, εντωμεταξύ θα έρθει διπλή/εύκολη Ινδική συνταγή, στο επόμενο ποστ -ήδη τώρα που ποστάρω τις φωτό, την ετοιμάζω για να την παρουσιάσω...)

Όπως ίσως δεν ξέρετε, στην Ελλάδα έχουν καταμετρηθεί 3.351 είδη λεπιδόπτερων, ορισμένα υποείδη μάλιστα, συναντούνται αποκλειστικά και μόνον στη χώρα μας...Στο διαδίκτυο υπάρχουν πολλές ιστοσελίδες που περιλαμβάνουν επιστημονικές και φωτογραφικές καταγραφές των ειδών, και μακράν η καλύτερη, είναι η ιστοσελίδα της ομάδας των Ελληνικών πεταλούδων και νυχτοπεταλούδων, ή αλλιώς όπως λέγεται, The Greek butterflies and moths team, την οποία χρησιμοποιώ κι εγώ...

Σε ένα υγιές περιβάλλον, οι πεταλούδες και νυχτοπεταλούδες αποτελούν ένα κοινό και πολύ όμορφο θέαμα...Δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο της εξοχής, ακόμα και μέσα στο κέντρο της πόλης, μπορεί να δει κάποιος πεταλούδες, ορισμένα είδη είναι πιο φιλικά στο αστικό περιβάλλον, όπως πχ το είδος Vanessa atalanta, οι άσπρες πεταλούδες Pieris, και οι καφέ/κεραμιδί Polygonia egea...

Αυτές οι τελευταίες, οι Polygonia egea, αποτελούν πολύ κοινό είδος στην περιοχή του Βόλου, υποθέτω όμως και αλλού στην Ελλάδα...

Φυσικά, στους λουλουδότοπους, όπως πχ στην εξοχή και στις ακτές, αλλά και στους λόφους γύρω από τον Βόλο που βρίσκονται κάτω απο ειδικό καθεστώς λόγω αρχαιολογικών ευρημάτων, όπως πχ η Γορίτσα και η Επισκοπή, οι πεταλούδες κάνουν γιορτή, την άνοιξη, οπότε και η φύση είναι ολάνθιστη: οι παρακάτω φωτό τραβήχτηκαν σε διάφορα σημεία της Γορίτσας, αλλά το σημείο με τα περισσότερα είδη που είδα εγώ, ήταν το πλάτωμα της αρχαίας αγοράς, στο μονοπάτι που οδηγεί στην κορυφή, με τις 3 από τις 4 αρχαίες λαξευμένες δεξαμενές νερού και της εκκλησίας της Ζωοδόχου Πηγής, στα θεμέλια της οποίας έχει ενσωματωθεί η 4η αρχαία δεξαμενή, της ανώνυμης -μέχρις στιγμής- αρχαίας πόλης που ήταν χτισμένη με το Ιπποδάμειο σύστημα, πάνω στον ασβεστολιθικό λόφο...

Εκεί, δεκάδες πεταλούδες, πετούσαν τριγύρω, αλλά δυστυχώς δεν κατάφερα να τις φωτογραφίσω όλες από κοντινή απόσταση, ενώ άλλες απογειώνονταν αμέσως μόλις τις πλησίαζα...Αλλά βεβαίως η δουλειά τους δεν ήταν να μου ποζάρουν, κι εγώ φυσικά αν ήθελα /ή αν μπορούσα να διαθέσω τον χρόνο που χρειάζεται για να τραβήξω καλές κοντινές φωτό, θα έπρεπε να είμαι κατάλληλα προετοιμασμένη, όπως πχ, να έχω καλύτερη και μεγαλύτερη φωτογραφική μηχανή, με τηλεφακούς και τρίποδα (που δεν έχω).
Η πεταλούδα των δύο παραπάνω φωτό, όταν πετούσε, έμοιαζε με πορτοκαλιά φλόγα που μεταπηδούσε από λουλούδι σε λουλούδι, με μεγάλη ταχύτητα...Τελικά, την πέτυχα με διπλωμένα τα φτερά- δεν ήθελα να τη διώξω από το φυτό που είχε καθήσει, επειδή εντωμεταξύ ψιλόβρεχε και εκεί ήταν σχετικά ασφαλής από την βροχή, οπότε αρκέστηκα στην εξωτερική πλευρά των πορτοκαλιών της φτερών- κάτι είναι κι αυτο! 

Θα μου πείτε, σε τί μπορεί να χρησιμεύσει αυτή η γνώση: Προφανώς σε τίποτα...Είναι απλώς μια ωραία ενασχόληση για εκείνους που ενδιαφέρονται, και θα ήθελαν να μάθουν στα παιδιά τους την αξία της βιοποικιλότητας...Θυμάμαι οτι ήρθα σε ρήξη μια φορά με την συντάκτρια ενός πόστ, σχετικό με ένα συγκεκριμένο είδος πεταλούδας, που στα χαλαρά δημοτικά σχολεία κάποιας χώρας του εξωτερικού (δεν αναφερόταν σε ποια χώρα, υπολογίζω όμως οτι επρόκειτο για τις ΗΠΑ), την χρησιμοποιούν στα εργαστήριά τους, για να δείξουν στα παιδιά τον κύκλο της ζωής της... Ενδιαφέρον μάθημα τα έντομα (κατά τη γνώμη μου), αλλά εντελώς άχρηστο, για το δύσκολο Ελληνικό σύστημα παιδείας... 

Έτσι λοιπόν, εκ των πραγμάτων, τα λεπιδόπτερα και τα λοιπά έντομα και κάθε λογής ζουζούνια, ενδιαφέρουν ελάχιστους ανθρώπους, μάλλον ακριβώς αυτούς τους ίδιους που λόγω των ειδικών γνώσεών τους και των διαφορετικών ενδιαφερόντων τους, είχαν περιθωριοποιηθεί κάποτε στο σχολείο και αντιμετωπίζονταν από τους υπόλοιπους ως "περίεργα όντα", μιας και ως γνωστόν, οι συμπεριφορές των παιδιών διαμορφώνονται  κυρίως κατά τα τελευταία χρόνια του δημοτικού, και τα πρώτα του γυμνασίου. 

Ο Ίωνας μου έλεγε τις προάλλες, πόσο μεγάλη εντύπωση του έκανε ένα αγόρι της 4ης τάξης του δημοτικού, που ήξερε όλα τα αρπακτικά πουλιά της Ελλάδας, και του είπε υπερήφανο, οτι θέλει να γίνει περιβαλλοντολόγος... Μακάρι να το αφήσουν το παιδί, να ακολουθήσει το παιδικό του όνειρο!

(Στις παρακάτω φωτό, ένας Μαχάωνας)

Για παράδειγμα, ελάχιστοι ξέρουν οτι πολλά από τα επιστημονικά ονόματα των πεταλούδων πχ του γένους Papilionidae, έχουν αντληθεί από την αρχαία Ελληνική μυθολογία και τον Ομηρικό κύκλο: Ο Μαχάωνας και ο Ποδαλείριος είναι 2 πεταλούδες με αρκετές ομοιότητες, πολύ κοινές στην Ελλάδα, που ζουν 6-8 μέρες (λόγω του μεγάλου μεγέθους τους γίνονται θήραμα πολλών πουλιών), και που παραδοσιακά, το κοινό Ελληνικό τους όνομα, είναι "οι Γιατροί"... 

Φέτος λοιπόν, είδα μόνον ένα ζευγάρι Μαχάωνες, αλλά εντόπισα άπειρους Ποδαλείριους, ακόμα και μέσα στο κέντρο της πόλης, στις 2 φωτό που ακολουθούν, μια πεταλούδα του είδους, τρέφεται πάνω σε μια πασχαλιά στην γειτονιά μου...

Και οι νυχτοπεταλούδες όμως, δεν πάνε πίσω, από ποικιλία και ομορφιά, και μάλιστα αποτελούν και το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού των λεπιδόπτερων της χώρας! Τα βράδια που ανάβουμε το φως της βεράντας, μαζεύονται πολλές, οι περισσότερες από αυτές είναι σε κίτρινες και μπεζ αποχρώσεις, με λεπτεπίλεπτα σχέδια στα φτερά τους, χωρίς όμως να ξεχνάμε οτι ανάμεσα στα είδη των νυχτοπεταλούδων που συναντούμε στην Ελλάδα, περιλαμβάνεται και η γιγαντιαία Saturnia pyri, ένα κουκούλι της οποίας, εντόπισα μέσα στο Παυσίλυπο, στο κέντρο της Καρδίτσας ...
Στις παρακάτω φωτό (εκτός από το κουκούλι της Σατούρνιας), μπορείτε να δείτε μια νυχτοπεταλούδα Idea και μία του είδους Scopula, που είναι πολύ κοινές στην Ελλάδα...Μπορεί να μοιάζουν ίδιες αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετικές...

Συνάντησα πολλές περισσότερες πεταλούδες και νυχτοπεταλούδες μέσα στους 3.5 μήνες που είμαστε πίσω στην Ελλάδα, αλλά η ανάρτηση θα βγει εκτός ελέγχου, αν συνεχίσω να ποστάρω φωτό... Το επόμενο ποστ, όπως υποσχέθηκα,  θα είναι μαγειρικό...

Καλό Σ/Κ να έχετε, φιλιά!

Read More