Με καλεί ο... που τον κάλεσε ο...που τον κάλεσε η.... που την κάλεσαν... στην Φαντασία της Πραγματικότητας
Μετά από πρόσκληση της Ceralex, απαντώ και ‘γω στο ερωτηματολόγιο της Υπερρεαλιστικής Ομάδας Αθήνας, (μοιρασμένο, πριν από 2 χρόνια στην έκθεση "Φαντασία της πραγματικότητας").
-Γιατί κλαις;
Επειδή έτσι μ’ αρέσει
-Γιατί δεν κλαις;
Επειδή επίσης έτσι μ’ αρέσει
-Πού είναι ο βάλτος;
Μερικές φορές, βρίσκεται τόσο μέσα μου, όσο και γύρω μου.
-Ποιος και πού είναι ο δεσμοφύλακας;
Μέσα στο μυαλό, πού αλλού;
- Πού συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο;

Στο μυαλό, συνήθως ονομάζεται συναίσθημα, επίσης λέγεται και φαντασία.
- Περιφρονείς κάτι;
Εκείνους που επιμένουν να μην καταλαβαίνουν
- Θα ερωτευόσουν για πάντα;
Είμαι ερωτευμένη για πάντα.
- Γιατί πουλιούνται τα «έργα τέχνης»;
Επειδή μερικοί άνθρωποι είναι εγωκεντρικοί και επειδή έχουν χρήματα, νομίζουν πώς μπορούν να τα έχουν όλα δικά τους, οπότε... (και επειδή στην Ιαπωνία δεν φορολογούνται).
- Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά από την προηγούμενη ερώτηση;
Για μένα είναι το ίδιο.
- Do you remember revolution?

Θυμάμαι τις Banana Republic, της Λατινικής Αμερικής, και αναφωνώ: Ave Che! Κρίμα που σε έφαγαν άνανδρα και δεν πρόλαβες…
- Θα ανέβαινες ένα βουνό αν το επέβαλε το ωροσκόπιό σου;
Ωροσκόπιο, τί είναι αυτό;
-Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ' τον πάγο;
Ξέμεινα από παππούδες, κι από γιαγιάδες από νωρίς.
- Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι;
Στη γωνία με περιμένει και το ξέρω, αλλά κι αυτή δεν με ξέρει καλά εμένα…
- Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, αν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε απ’ το νόμο;
Έχω μία πρόχειρη λίστα, πάντα στο μυαλό μου, μ’ αρέσει να είμαι προετοιμασμένη, μην τυχόν και εντωμεταξύ, αλλάξουν τα δεδομένα...
- Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ’ την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών, αν γνωρίζατε ότι ποτέ δεν πρόκειται να σας συλλάβουν;
Γιατί, αν το έκανα τώρα, θα με έπιαναν για κάτι;
-Θα σκότωνες τον Μπους αν σου χάριζαν δέκα λαχταριστά εκλέρ;
Ακόμα κι αν λείψει αυτός ο ξεφτίλας, δέκα τέτοιοι θα βγουν, η λερναία ύδρα της ηλιθιότητας είναι ανίκητη και αστείρευτη…
-Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια αν έβλεπες μέσα τους τα’ αστέρια;
Και τα αστέρια, και τα φεγγάρια του Άρη και του Δία, και τα νεφελώματα…
- Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος;

Κάθε μέρα πέφτω, απ’ αυτό παίρνω ζωή και έμπνευση…
Μετά από πρόσκληση της Ceralex, απαντώ και ‘γω στο ερωτηματολόγιο της Υπερρεαλιστικής Ομάδας Αθήνας, (μοιρασμένο, πριν από 2 χρόνια στην έκθεση "Φαντασία της πραγματικότητας").
-Γιατί κλαις;
Επειδή έτσι μ’ αρέσει
-Γιατί δεν κλαις;
Επειδή επίσης έτσι μ’ αρέσει
-Πού είναι ο βάλτος;
Μερικές φορές, βρίσκεται τόσο μέσα μου, όσο και γύρω μου.
-Ποιος και πού είναι ο δεσμοφύλακας;
Μέσα στο μυαλό, πού αλλού;
- Πού συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο;

Στο μυαλό, συνήθως ονομάζεται συναίσθημα, επίσης λέγεται και φαντασία.
- Περιφρονείς κάτι;
Εκείνους που επιμένουν να μην καταλαβαίνουν
- Θα ερωτευόσουν για πάντα;
Είμαι ερωτευμένη για πάντα.
- Γιατί πουλιούνται τα «έργα τέχνης»;
Επειδή μερικοί άνθρωποι είναι εγωκεντρικοί και επειδή έχουν χρήματα, νομίζουν πώς μπορούν να τα έχουν όλα δικά τους, οπότε... (και επειδή στην Ιαπωνία δεν φορολογούνται).
- Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά από την προηγούμενη ερώτηση;
Για μένα είναι το ίδιο.
- Do you remember revolution?

Θυμάμαι τις Banana Republic, της Λατινικής Αμερικής, και αναφωνώ: Ave Che! Κρίμα που σε έφαγαν άνανδρα και δεν πρόλαβες…
- Θα ανέβαινες ένα βουνό αν το επέβαλε το ωροσκόπιό σου;
Ωροσκόπιο, τί είναι αυτό;
-Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ' τον πάγο;
Ξέμεινα από παππούδες, κι από γιαγιάδες από νωρίς.
- Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι;
Στη γωνία με περιμένει και το ξέρω, αλλά κι αυτή δεν με ξέρει καλά εμένα…
- Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, αν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε απ’ το νόμο;
Έχω μία πρόχειρη λίστα, πάντα στο μυαλό μου, μ’ αρέσει να είμαι προετοιμασμένη, μην τυχόν και εντωμεταξύ, αλλάξουν τα δεδομένα...
- Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ’ την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών, αν γνωρίζατε ότι ποτέ δεν πρόκειται να σας συλλάβουν;
Γιατί, αν το έκανα τώρα, θα με έπιαναν για κάτι;
-Θα σκότωνες τον Μπους αν σου χάριζαν δέκα λαχταριστά εκλέρ;
Ακόμα κι αν λείψει αυτός ο ξεφτίλας, δέκα τέτοιοι θα βγουν, η λερναία ύδρα της ηλιθιότητας είναι ανίκητη και αστείρευτη…
-Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια αν έβλεπες μέσα τους τα’ αστέρια;
Και τα αστέρια, και τα φεγγάρια του Άρη και του Δία, και τα νεφελώματα…
- Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος;

Κάθε μέρα πέφτω, απ’ αυτό παίρνω ζωή και έμπνευση…





