Ο Ίωνας

(Πατήστε το Play...Κι εσύ, Ίωνα...Σε βλέπω(;-)

Λοιπόν, πριν από λόγο καιρό, καθώς έλεγχα τα Adfreestats που δίνουν πληροφορίες σχετικά με τις εισόδους στο μπλογκ (έτσι βρήκα τις Κινεζικές εισβολές και τα σχόλια σε παλιές αναρτήσεις), εντόπισα μια αναζήτηση που είχε σαν αντικείμενο, φωτογραφίες του γάμου μου...Φυσικά τέτοιες φωτό δεν υπάρχουν μέσα στο μπλογκ, αλλά μου έκανε πραγματικά τρομερή εντύπωση το γεγονός...Γιατί να πρέπει να ενδιαφέρει κάποιον, ο γάμος μου;

Με τον Ίωνα είμαστε μαζί εδώ και 17,5 χρόνια, τα 14 από τα οποία παντρεμένοι... Γνωριστήκαμε τον Γενάρη του '92, και μετά απο δεσμό και συμβίωση 3,5 χρόνων, παντρευτήκαμε...Η πρόταση γάμου δεν έγινε ποτέ, και για αρραβώνα ούτε λόγος, ήταν "καμμένος"... Είχαμε συμφωνήσει λοιπόν να βρεθούμε για καφέ, ένα πρωινό του Ιουνίου του '95, κι εκείνος με έστησε ένα ολόκληρο μισάωρο...Ήρθε τελικά με την μηχανή του, να μου πει οτι είχε αποφασίσει να με παντρευτεί, τον έστειλα σπίτι του να ξανακοιμηθεί και όταν θα ξυπνούσε για τα καλά, να μου τηλεφωνήσει...Αντί για αυτό, πήγαμε στο πατρικό μου, με την μητέρα μου ανοίξανε τα ημερολόγια και τηλεφώνησε κατευθείαν στην εκκλησία για να κλείσει ημερομηνία (;-). Στις 9/9/95 παντρευτήκαμε και 9 μήνες μετά, είχαμε τις κόρες μας...

Βασικά αυτό το μεγάλο παιδί, με στήριξε και μου στάθηκε, με την καλή του διάθεση, την αγάπη του, σε όλα τα δύσκολα, και ήταν πάντα εκεί όταν τον χρειάστηκα, ακόμα και πριν να ξέρω καν πώς θα τον χρειαστώ...Λατρεύει τις κόρες του και δεν τις στερεί ποτέ από το οτιδήποτε, χωρίς να ζητάει ο ίδιος για τον εαυτό του τίποτα...Κι εκείνες όμως τον έχουν από κοντά, είναι ο "μπαμπούλης", ο "μπαμπάκας", ο "μπαμπακούλης" κι ένα σωρό άλλα χαιδευτικά...Εγώ σε σύγκριση με κείνον είμαι η μαμά (σκέτη), που τους βάζει τις φωνές και μαλώνει (ενώ εκείνος δεν το κάνει ποτέ, είναι η ήρεμη δύναμη στο σπίτι)...

Του αρέσουν τα όμορφα πράγματα, δεν βαρυγκομά όταν τον βάζουμε να μας πάει απο 'δω και απο 'κει, σε βόλτες, σε ψώνια, στα μαγαζιά, στο μάρκετ, στη θάλασσα, το βουνό, παντού...Του αρέσει η καλή παρέα, η φύση, ο χορός, και χαίρεται να μας εξυπηρετεί σε όλα και δένεται με την μηχανή του ή το αυτοκίνητό του...Φροντίζει για όλα και για όλους, πάντα έχει έναν καλό λόγο, μια λογικη και ψύχραιμη σκέψη και αντίδραση...Θέλει να συζητά τα πάντα, δεν αντέχει να υπάρχουν παρεξηγήσεις, γίνεται χαλί να τον πατήσεις...Του το έχω πει πώς είναι ο καλύτερος άνθρωπος που ξέρω, οπωσδήποτε είναι καλύτερος από μένα...

Η μεγάλη του αγάπη μετά απο μας, είναι η φύση, η θάλασσα, το βουνό, όλα τα έμβια και τα άψυχα που την συνθέτουν...Το βουνό το λατρεύει, την άγρια ομορφιά του, τα δάση του, τα ποτάμια του, όλες τις εποχές, ακόμα και τον χειμώνα με τα χιόνια...
Η θάλασσα είναι κι αυτή μεγάλη αδυναμία του, στην Ελλάδα ήταν και χειμερινός κολυμβητής, ξανοιγόταν και τον χάναμε από τα μάτια μας, παλιά τον απειλούσα πώς την επόμενη φορά που θα έφευγε, θα του έστελνα λυτούς και δεμένους να τον βρουν, το Λιμενικό, τα ΟΥΚ, το Στρατό, την Πυροσβεστική, όλους...Τώρα τον ελέγχουν οι κόρες του...Χα!

Είναι και δεινός ψαράς...Αλλά δεν χρησιμοποιεί σύνεργα ψαρέματος...Όοοοοχι...Με γυμνά χέρια πιάνει τα ψάρια και τα χταπόδια, τελευταίο του κατόρθωμα το "ψαράκι" των φωτό: oνομάζεται γενικώς Frostfish, στο ίντερνετ το βρήκα σαν κάποιο υποείδος του Benthodesmus Pacificus (benthodesmus simonyi), μήκους 1,43 εκατοστών και βάρους 4 κιλών...Το έπιασε ζωντανό την προηγούμενη Παρακευή, στο N.Brighton...Το πώς το είδε, πού το είδε -και το κυριότερο- πώς τόλμησε και το έπιασε, δεν ξέρω...Είναι ένα είδος μπαρακούντα με κάτι δοντάρες θεόρατες...Οι Κινέζοι το κόβουν λεπτές λωρίδες και το κάνουν σούπα, εγώ σκοπεύω να κάνω το κομμάτι με το κεφάλι (αφού το ξανακόψω στη μέση επειδή δεν χωράει σε κανένα ταψί), πλακί...Τα υπόλοιπα 2 κομμάτια θα δούμε...

Το όνειρό του ήταν πάντα να βγει στο εξωτερικό...Άλλες 2 φορές στο παρελθόν, πριν γνωριστούμε, είχε πετύχει απόσπαση αλλά για διάφορους λόγους δεν πήγε...Μου το πρότεινε και του είπα να το κυνηγήσει, κατα βάθος πιστεύω ήξερε πως δεν θα του το αρνιόμουνα: Από τις 10 χώρες που δήλωσε, είχε πετύχει μέσα στους 10 πρώτους σε όλες, αλλά η ΝΖ ήταν εκείνη που τον κέρδισε...Πριν από μερικές μέρες κοιτούσε το GoogleEarth και αναρωτιόταν αν υπάρχει Έλληνας δάσκαλος αποσπασμένος στην Γη του Πυρός...Του απάντησα -όταν μου είπε την απορία του-, πώς "σίγουρα στο Christchurch είναι το νοτιότερο Ελληνικό σχολείο, μένει να βρούμε το Βορειότερο" (;-)

Ίωνά μου, σε αγαπώ πολύ και το ξέρεις, αλλά ολόκληρη αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη σε σένα...Ξέρω οτι θα μου πεις πώς απλά κάνεις αυτό που νιώθεις και πώς είμαι τρελοκομείο, αλλά δεν με νοιάζει...ΣΕ ΛΑΤΡΕΥΩ!!!