Πίσω από τα κάγκελα

Την Πέμπτη που μας πέρασε, διάβασα στην 2η σελίδα της τοπικής εφημερίδας «Ταχυδρόμος», την στήλη «Συστημένο γράμμα» που γράφει ο εκπαιδευτικός Φάνης Τριανταφύλλου…Το κείμενό του με συγκίνησε πολύ, και αποφάσισα να του ζητήσω την άδεια να το αναρτήσω στο μπλογκ μου, την οποία και μου έδωσε…Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί του και να του αφήσετε τα σχόλιά σας, στο mail του: Fanis@Taxydromos.gr .

Πίσω από τα κάγκελα

Πίσω από τα κάγκελα του απέναντι μπαλκονιού είναι ένα αγόρι- τόσο μικρό που η κουπαστή είναι ψηλότερή του- και κάθε απόγευμα, όταν πέφτει ο ήλιος, παραφυλάει τον κόσμο που ανεβοκατεβαίνει το δρόμο μαλακά κι αθόρυβα.
Δεν κατεβαίνει ποτέ στον δρόμο. Κρεβάτι, σαλόνι, κουζίνα, μπαλκόνι.
Ένα μικρό μαραμένο μπουμπούκι. Το βλέπω να ακουμπάει το μάγουλο στα κάγκελα και να κοιτάζει τον απέναντι τοίχο, μπλαστρωμένο με αφίσες…Σωπαίνει…
Η μητέρα του: Γυρίζει από τη δουλειά με στραγγισμένη όλη της τη δύναμη. Δεν ξαναβγαίνει από το σπίτι. Τη βλέπω από το ανοιχτό παράθυρο της κουζίνας να ετοιμάζει το φαγητό. Φοράει μια φανελένια ρόμπα που τη σιχαίνομαι κι αυτά είναι όλα όσα ξέρω για τη μητέρα του, εκτός από το ότι κάποιες στιγμές βγαίνει στο μπαλκόνι και ρίχνει στο αγόρι μια κλεφτή ματιά.
Ο πατέρας του: Έρχεται πάντα μετά τις εννιά. Η εικόνα του είναι πάντα κομμένη στη μέση, εξ αιτίας του ότι κάθεται στο σαλόνι και παρακολουθεί ειδήσεις τρώγοντας. Τελείως καραφλός, στρογγυλό κεφάλι, μεγάλα αναιμικά αυτιά, σιγανή, ελαφρά χαιρέκακη φωνή, χρωματισμένη με μπόλικο θράσος. Ποτέ δε βγαίνει στο μπαλκόνι, ούτε για να πει στο αγόρι μια καλησπέρα.
«Λοιπόν, έτσι θα είναι ο κόσμος εκεί έξω» θα σκέφτεται το αγόρι βλέποντας τους περαστικούς «κι έτσι είναι ο κόσμος εκεί μέσα», ακούγοντας περισσότερο παρά βλέποντας τον πατέρα του να συνεχίζει το φαγητό και τη μητέρα του να πηγαινοέρχεται στην κουζίνα. Μου φαίνεται πως όλη του η ζωή έχει περάσει πίσω από τα κάγκελα μέχρι που πέφτει το σκοτάδι και ένα αδιάφορο χέρι το τραβάει μέσα.
Τι γίνεται όμως εκεί μέσα; Αναρωτιέμαι. Μικρό πουλί… Αδύναμα φτεράκια…, άτσαλο, απρόθυμο πέταγμα… Κατά κάποιον τρόπο καταλαβαίνω ότι η ψιλή φωνούλα του αναστατώνει τους γονείς. Καταλαβαίνω ακόμα ότι αποφεύγουν τα μεγάλα επίμονα μάτια του.
Το σαλόνι είναι ένα άσπρο δωμάτιο κρεμασμένο μέσα στη νύχτα. Το φασματικό φως της τηλεόρασης αναβοσβήνει στο ταβάνι και τους απέναντι τοίχους. «Ακόμα εδώ είσαι;» ακούγεται η φωνή της μητέρας. «Ώρα για ύπνο!». Η σκιά του αγοριού κινείται μέσα στο οινοπνευματώδες φως. «Γρήγορα στο κρεβάτι!» ακούγεται ο πατέρας. Το αγόρι τώρα θα ξεψυχάει μπροστά στα μάτια τους, η φοβερή φωνή τους θα το σκοτώνει, τα τεντωμένα κεφάλια των γονιών του θα το περιεργάζονται ανυπόμονα, η καρδιά του θα χτυπάει μουδιασμένα…
Σήμερα το απόγευμα κρέμασαν στο μπαλκόνι ένα κλουβί. Ά, πόσο περίεργα κοίταξε το αγόρι εκείνο το απερίγραπτα μαλακό κορμί του πουλιού, με τα λεπτά σαν καρφίτσες ποδαράκια και με το ράμφος ερμητικά κλειστό. Η μητέρα πηγαινοέρχεται στην κουζίνα, ο κόσμος ανεβοκατεβαίνει το δρόμο, ο πατέρας τρώει και παρακολουθεί ειδήσεις, στη γωνιά εξακολουθεί να στέκεται αμήχανο το κακομοιριασμένο δέντρο, τα αστέρια στριμώχνονται στον ουρανό και, νομίζω, το αγόρι ήρθε η ώρα να τραγουδήσει σιωπηλά πρώτη φορά , μάλλον να ακούσει μια σιωπηλή φωνή μέσα σ’ ένα κλουβί –τη φωνή του.